Ο Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Μπακούνιν (ρωσικά: Михаил Александрович Бакунин, ΔΦΑ: [mʲɪxɐˈiɫ ɐlʲɪˈ ksandrəvʲɪʨ bɐˈkunʲin], 30 Μαΐου 1814 (Π.Η.: 14 Μαΐου 1814) – 1 Ιουλίου 1876) υπήρξε Ρώσος θεωρητικός του αναρχισμού που με τα γραπτά του και τον βίο του, λειτούργησε ως σημείο αναφοράς στην ιστορία του αναρχικού κινήματος, αποτελώντας μία από τις πλέον διάσημες επαναστατικές μορφές του 19ου αιώνα.
https://el.wikipedia.org/
----------
«Ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό είναι προνόμιο, σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι υποδούλωση και βαρβαρότητα»
Γεννημένος τον Μάιο του 1814, ο Μιχαήλ Μπακούνιν, κατά πολλούς ο πατέρας της «κολεκτιβιστικής αναρχίας», αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές και ενδιαφέρουσες επαναστατικές προσωπικότητες του 19ου αιώνα, που σχεδόν σε κάθε πράξη του έμοιαζε να εκφράζει τις πιο δυναμικές πλευρές της αναρχίας.
Τα πρώτα χρόνια και οι επιρροές
Ο Μιχαήλ Μπακούνιν γεννήθηκε στο Πριαμούκινο κοντά στο Τβερ (σημερινό Καλίνιν), το 1814, στις 8 Μαΐου (αν και η ακριβής ημερομηνία γέννησής του αμφισβητείται από πολλούς). Προερχόμενος από αριστοκρατική ρωσική οικογένεια, προοριζόταν για στρατιωτική καριέρα στην Αγία Πετρούπολη. Εντούτοις, εκείνος πίστευε ότι οι στρατιώτες είναι δουλοπάροικοι, που δωροδοκούνται με αμοιβές και δώρα για να καταστείλουν τον υπόλοιπο λαό. Και ενώ, το 1828, κατατάχτηκε στη σχολή του πυροβολικού, στρέφει το ενδιαφέρον του προς τη φιλοσοφία. Το 1832 γίνεται αξιωματικός, αλλά μην αντέχοντας τον τρόπο ζωής στο στρατό, παραιτείται το 1835 και οδεύει για τη Μόσχα όπου ελπίζει να σπουδάσει φιλοσοφία.
Από πολύ μικρός επηρεάστηκε από την εγελιανή φιλοσοφία και κυριότερα από την ιστορική διαλεκτική από την οποία συνήγαγε και τη θεωρία της αναρχικής πάλης. Στα 22 του χρόνια, ήταν ο πρώτος που μετέφρασε στα ρωσικά έργο του Χέγκελ – συγκεκριμένα το «Gymnasial Lectures». Ήρθε σε επαφή με τον Μαρξ και τον Προυντόν, τις θέσεις τού οποίου για τον αναρχισμό ασπάσθηκε: ο Μπακούνιν εναντιώθηκε στην ύπαρξη κάθε μορφής κράτους, ακόμα και τού σοσιαλιστικού.
Η επαναστατική του δράση
Η επαφή του με τους διαλεκτικούς φιλοσόφους ήταν η κινητήριος δύναμη που τον ώθησε να προσχωρήσει στο κίνημα εγελιανής Αριστεράς της Δρέσδης. Με εισιτήριο ένα δοκίμιο του, με τίτλο “Η Αντίδραση στη Γερμανία”, που πήρε αρκετή δημοσιότητα, ταξίδεψε στην Ελβετία και ύστερα στο Παρίσι, όπου γνώρισε τον Πιερ-Ζοζέφ Προυντόν, ο οποίος τον μύησε στις αναρχικές ιδέες. Τα επόμενα χρόνια ο Μπακούνιν τα αφιέρωσε στο να κάνει το σοσιαλδημοκρατικό κίνημα αναρχικό και διεθνές.
Από το 1844 μέχρι το 1848 έζησε κυρίως στο Παρίσι. Όταν, όμως, κατηγορήθηκε για κατασκοπεία από την πλευρά των Ρώσων, επικηρύχθηκε για 10.000 επειδή αρνήθηκε να υπακούσει διαταγή που το επέβαλλε να επιστρέψει στη Ρωσία. Ενώ απελάθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση, εκείνος επέστρεψε στο Παρίσι το 1848. Από εκεί όρμησε στην Πράγα μεταλαμπαδεύοντας τη σπίθα της επανάστασης και παίρνοντας μέρος στη σλαβική επαναστατική επιτροπή.
Οι διωγμοί και η εξορία
Ο Μπακούνιν ήταν μια εκκεντρική προσωπικότητα, ο πρώτος από μια ολόκληρη γενιά αριστοκρατών που υποστήριξε την υπόθεση του αναρχισμού, εκφράζοντας πάντα μια ενστικτώδη περιφρόνηση για όλες τις αστικές συμβατικότητες. Πήρε μέρος στη Γερμανική Επανάσταση του 1848 και στην Πολωνική του 1863, αφιερώνοντας τη ζωή του στην πραγματοποίηση των ιδανικών του. Καμιά εξορία, κανένας κίνδυνος και εμπόδιο δε στάθηκαν ικανά να ανακόψουν την επαναστατική του δράση και το πάθος του για την αλήθεια.
Το 1849 ανεβαίνει στα οδοφράγματα της Δρέσδης στο πλευρό του Βάγκνερ, όπου, σε μια προσπάθεια διαφυγής, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο. Και ενώ η θανατική ποινή μετατράπηκε σε ισόβια, ξανά καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή προσπάθησε να δραπετεύσει. Τελικά, γλίτωσε και εκδόθηκε στη Ρωσία. Μολονότι, έμεινε εξόριστος σε ένα μπουντρούμι στο φρούριο Νέβα της Βαλτικής και για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Σιβηρία (όπου παντρεύτηκε τη νεαρή Πολωνέζα, Αντονία Κβιατκόφσκα), κατόρθωσε να δραπετεύσει και να περπατήσει ανατολικά πάνω από 1.000 μίλια μέσα από τρομερές κακουχίες, φθάνοντας στη θάλασσα, από όπου πέρασε απέναντι στην Ιαπωνία. Από εκεί πήγε στην Καλιφόρνια, στη Νέα Υόρκη, για να καταφύγει τελικά στο Λονδίνο όπου φιλοξενήθηκε από τον Χέρτσεν. Έχοντας υποστεί αναρίθμητες δυσκολίες και περιπέτειες και έχοντας αναμιχθεί με όλους τους τύπους των ανθρώπων, κάτω από όλες τις συνθήκες, διαπίστωσε ότι κάθε κυβέρνηση ήταν τυραννία. Ρίχτηκε στην επαναστατική δράση με έντονο ενθουσιασμό και δημοσίευσε με τον Χέρτσεν τον “Συναγερμό της Επανάστασης”.
Η πρώτη Διεθνής και ο Μαρξ
Το 1868, ίδρυσε μαζί με τον Μαρξ τη Διεθνή Ένωση Εργαζομένων, επίσης γνωστή ως Πρώτη Διεθνής, μια ομοσπονδία ριζοσπαστικών συνδικάτων με παραρτήματα-σωματεία στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Οι συγκρούσεις μεταξύ του Μπακούνιν και του Μαρξ διαποτίζουν την ιστορία της Διεθνούς και αντικατοπτρίζουν τις διαφορές τους σε επίπεδο τοποθέτησης και χαρακτήρα. Από τη μια, ο Μαρξ ήταν πολιτικός επαναστάτης, από την άλλη, ο Μπακούνιν ήταν κοινωνικός.
Ενώ ο Μαρξ πίστευε ότι η επανάσταση θα ξεσπάσει στις αναπτυγμένες χώρες και το βιομηχανικό προλεταριάτο, ο Μπακούνιν πίστευε ότι η επανάσταση θα ξεκινήσει από τις υπανάπτυκτες χώρες (Ρωσία, Κίνα, Κούβα κτλ) και η βάση της θα είναι οι αγρότες, διανοούμενοι και οι «λούμπεν» προλετάριοι. Όπως έγραψε ο ίδιος το 1848 «το άστρο της επανάστασης θα ανατείλει ψηλά πάνω από τη Μόσχα μέσα από μια θάλασσα αίματος και φωτιάς και θα μεταβληθεί σε φάρο που θα οδηγήσει σε μια απελευθερωμένη ανθρωπότητα». Όπως θα δούμε και παρακάτω, η ιδέα της απόλυτης ελευθερίας και της ισότητας είναι κεντρικές στο έργο και τη δράση του, αφού τονίζει ότι κανένα βιβλίο, καμιά θεωρία, κανένα σύστημα και βιβλίο δε θα σώσει τον κόσμο, καθώς «δεν προσκολλώμαι σε κανένα σύστημα. Είμαι ένας κυνηγός της απόλυτης αλήθειας».
Βασισμένος στην πίστη του στην ελευθερία, στην αυτονομία και την αυτοδιάθεση υπήρξε υπέρμαχος της δημιουργίας επαναστατικών Κομμούνων. Το 1870 πρωτοστάτησε σε μια εξέγερση στη Λυών, οι αρχές της οποίας αποτέλεσαν αργότερα βάση για την Παρισινή Κομμούνα. Κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσικού πολέμου και σε απάντηση της κατάρρευσης της γαλλικής κυβέρνησης, έκανε έκκληση για γενική εξέγερση με σκοπό να προωθήσει μια κοινωνική επανάσταση. Τότε συνέταξε τη Διακήρυξη της Αναρχικής Επανάστασης που τοιχοκολλήθηκε στη Λυών στις 26 Σεπτεμβρίου 1870. Χαρακτηριστικά αναφέρεται: «καταργούνται η κυβερνητική εξουσία του κράτους και η διοικητική μηχανή, επειδή κατέληξαν να είναι άχρηστες” (άρθρο 1) και “αναστέλλεται η λειτουργία των ποινικών και πολιτικών δικαστηρίων και τις αρμοδιότητές τους επωμίζεται η Λαϊκή Δικαιοσύνη». (άρθρο 2)
Η αντίθεσή του με τον Μαρξ θα γιγαντωθεί όταν στο συνέδριο της Διεθνούς, το 1872, κυριάρχησε η διαμάχη ανάμεσα στη φράξια που στήριζε τη συμμετοχή στις κοινοβουλευτικές εκλογές, και τη φράξια γύρω από τον Μπακούνιν, που αντιτάχτηκε σε μια τέτοια συμμετοχή. Ο Μπακούνιν ισχυριζόταν ότι με το πρόσχημα της δικτατορίας του προλεταριάτου, θα ακμάσει μια «νέα τάξη» που θα αντικαταστήσει τους φεουδάρχες και τους καπιταλιστές και θα αρνηθεί στους ανθρώπους την ελευθερία τους. Με το τέλος του συνεδρίου κυριάρχησε το σοσιαλδημοκρατικό τμήμα του Μαρξ, που υποστήριζε την κατάκτηση της πολιτικής δύναμης από την εργατική τάξη και την ύπαρξη μιας μεταβατικής μορφής κράτους μετά την επανάσταση. Η ήττα της ομάδα του Μπακούνιν, είχε ως αποτέλεσμα την αποβολή του ίδιου και άλλων για υποτιθέμενη συγκρότηση μυστικής οργάνωσης μέσα στη Διεθνή.
Τα “αντί-απολυταρχικά” τμήματα της Διεθνούς, τα οποία υποστήριζαν την άμεση επαναστατική δράση και την οργάνωση των εργαζομένων προκειμένου να καταργηθούν άμεσα το κράτος και η κεφαλαιοκρατία, επέμεναν ότι το συνέδριο ήταν στημένο και έτσι οργάνωσαν δική τους Διάσκεψη της Διεθνούς στο Σεν-Υμέρ στην Ελβετία. Ο Μπακούνιν συνέχισε να δραστηριοποιείται σε αυτή αλλά και στο ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κίνημα. Στα χρόνια μεταξύ του 1870 και 1876 έγραψε ένα μεγάλο μέρος των έργων του “Κρατισμός και Αναρχία” και το “Θεός και Κράτος”.
Παρά τη φθίνουσα πορεία της υγείας του συνέχισε να δραστηριοποιείται στο ριζοσπαστικό κίνημα της Ευρώπης, έως ότου αναγκάστηκε να μεταφερθεί σε νοσοκομείο της Βέρνης στην Ελβετία, όπου πέθανε την 1η Ιουλίου του 1876 (19 Ιουνίου με το παλαιό ημερολόγιο).
Μερικές από τις βασικές αρχές του Μπακούνιν
«Το πρόβλημα δεν έγκειται σε κάποια συγκεκριμένη μορφή διακυβέρνησης, αλλά στην ίδια την ύπαρξη της ίδιας της κυβέρνησης».
Αντί του επιστημονικού σοσιαλισμού που προκύπτει από μια υλιστική αντίληψη της ιστορίας, ο Μπακούνιν ήταν υπέρμαχος του ενστικτώδη σοσιαλισμού: «Η επανάσταση θα πρέπει να δημιουργηθεί μέσω της αυθόρμητης οργάνωση της εργατικής τάξης και της κοινής ιδιοκτησίας των ενώσεων παραγωγής, και μέσω της εξίσου αυθόρμητης δημιουργίας κοινοτήτων. Θα πρέπει να δημιουργηθεί από την εξίσου αυθόρμητη δημιουργία των κοινοτήτων, όχι από τις επιβολές του κράτους».
Αναφερόμενος στην επιτυχία της επανάστασης (η βία, εξήγησε, θα πρέπει να κατευθύνεται προς την καταστροφή των ιδρυμάτων και όχι των ανθρώπων που τα διατηρούν), ο Μπακούνιν προειδοποίησε ότι ένα κράτος δεν μπορεί να κατευθύνει τις μάζες προς το σοσιαλισμό. Αν η ισότητα διατηρείται από το κράτος, προσθέτει, η ελευθερία αποκλείεται απαραίτητα:
«Η ελευθερία του ατόμου συνίσταται απλώς σε αυτό: ότι υπακούει στους φυσικούς νόμους επειδή ο ίδιος τους έχει αναγνωρίσει ως τέτοιους».
Το Ανθρώπινο Ιδεώδες
Το ιδεώδες αυτό σαφώς και εμφανίζεται στους ανθρώπους σηματοδοτώντας πρώτα από όλα το τέλος της ανάγκης, το τέλος της ανέχειας, και την πλήρη ικανοποίηση όλων των υλικών αναγκών μέσω της συλλογικής εργασίας, ισότιμης και υποχρεωτικής για όλους, και στην συνέχεια, ως το τέλος της κυριαρχίας και της αρχής της ελεύθερης οργάνωσης της ζωής των ανθρώπων σύμφωνα με τις ανάγκες τους – όχι από επάνω προς τα κάτω, όπως συμβαίνει με το Κράτος, αλλά με μια οργάνωση δημιουργημένη από τους ίδιους τους ανθρώπους, πέρα από όλες τις κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια, με την ελεύθερη ένωση των εργατών στα εργοστάσια και τα αγροκτήματα, στις κομμούνες και τα έθνη, και εντέλει, στο απώτερο μέλλον, στην παγκόσμια ανθρώπινη αδελφότητα, που θα πανηγυρίζει πάνω από τα συντρίμμια όλων των Κρατών.
Το Πρόγραμμα της Ελεύθερης Κοινωνίας
Έξω από το σύστημα του Μαζίνι (Ιταλός πολιτικός, συνιδρυτής του σύγχρονου ιταλικού κράτους) που δεν είναι άλλο από το σύστημα της δημοκρατίας στην μορφή του Κράτους, δεν υφίσταται άλλο σύστημα από αυτό της δημοκρατίας ως κομμούνα, της δημοκρατίας ως ομοσπονδισμό, και της Σοσιαλιστικής και γνήσια λαϊκής δημοκρατίας – το σύστημα του Αναρχισμού. Είναι οι πολιτικές της Κοινωνικής Επανάστασης, που στοχεύουν στην κατάργηση του Κράτους, και της οικονομικής, συνολικά ελεύθερης οργάνωσης των ανθρώπων, μιας οργάνωσης από κάτω προς τα επάνω, μέσω της ομοσπονδίας. Δεν θα υπάρχει δυνατότητα ύπαρξης πολιτικής κυβέρνησης, γιατί αυτή η κυβέρνηση θα μεταμορφωθεί σε απλή διαχειρίστρια των κοινών υποθέσεων. Το πρόγραμμά μας συνοψίζεται με λίγα λόγια στα εξής:
• Ειρήνη, χειραφέτηση, και ευτυχία των καταπιεσμένων
• Πόλεμος ενάντια σε όλους τους καταπιεστές και τους καταχραστές
• Πλήρης αποκατάσταση των εργαζομένων: όλο το κεφάλαιο, τα εργοστάσια και όλα τα εργαλεία της δουλειάς και οι πρώτες ύλες να αποδοθούν στις ενώσεις, και η γη σε εκείνους που την καλλιεργούν με τα χέρια τους
• Ελευθερία, δικαιοσύνη και αδελφότητα για όλα τα ανθρώπινα όντα στην γη
• Ισότητα για όλους
Προς όλους, χωρίς καμία απολύτως διάκριση, με όλα τα μέσα ανάπτυξης, εκπαίδευσης και ανατροφής, καθώς και με ίσες δυνατότητες για ζωή παράλληλα με την εργασία. Οργάνωση μιας κοινωνίας μέσω της ελεύθερης ομοσπονδοποίησης από κάτω, των εργατικών ενώσεων, των βιομηχανικών αλλά και αγροτικών, επιστημονικών καθώς και των λογοτεχνικών ενώσεων – αρχικά στην μορφή της κομμούνας, μετά της ομοσπονδοποίησης των κομμούνων σε περιφέρειες, των περιφερειών σε έθνη, των εθνών στην διεθνή αδελφική ένωση.
Η Ελεύθερη Οργάνωση που ακολουθεί την Κατάργηση του Κράτους
Η κατάργηση του Κράτους και της Εκκλησίας θα πρέπει να αποτελεί την πρωταρχική και αναμφισβήτητη συνθήκη της πραγματικής χειραφέτησης της κοινωνίας. Μόνο μετά από αυτά η κοινωνία θα μπορέσει και πρέπει να ξεκινήσει την αναδιοργάνωσή της. Ωστόσο αυτά, πρέπει να συμβούν όχι από την κορυφή προς τα κάτω, όχι σύμφωνα με κάποιο ιδανικό σχέδιο που ετοίμασαν μερικοί σοφοί ή πολυμαθείς, και μέσω διαταγμάτων που εκδίδει κάποια δικτατορική εξουσία ή ακόμη και Εθνοσυνέλευση εκλεγμένη από κάποιο καθολικό δικαίωμα στην ψήφο. Ένα τέτοιο σύστημα, όπως έχω ήδη ισχυριστεί, θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην δημιουργία μιας κυβερνητικής αριστοκρατίας, δηλαδή, μιας τάξης προσώπων που δεν έχει απολύτως τίποτα κοινό με τις μάζες των ανθρώπων. Και ας μην έχουμε καμιά αμφιβολία, η τάξη αυτή θα στρέφονταν ξανά στην εκμετάλλευση και την αποχαύνωση των μαζών υπό την επίφαση της κοινής ευημερίας ή της σωτηρίας του Κράτους.
Η Ελευθερία πρέπει να πηγαίνει Χέρι με Χέρι με την Ισότητα
Είμαι ένας από τους πεπεισμένους θιασώτες της οικονομικής και κοινωνικής ισότητας, γιατί πιστεύω πως μακριά από αυτήν, η ισότητα, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η προκοπή των ανθρώπων καθώς και η ευημερία των εθνών, δεν είναι τίποτα παρά νέα λάθη. Όντας ταυτόχρονα υπέρμαχος της ελευθερίας – της πρωταρχικής συνθήκης της ανθρωπότητας – πιστεύω πως η ισότητα θα πρέπει να εγκαθιδρυθεί σε έναν κόσμο αυθόρμητης οργάνωσης της εργασίας και της συλλογικής ιδιοκτησίας, με την ελεύθερη οργάνωση των παραγωγών σε κομμούνες, και τις ελεύθερες ομοσπονδίες των κομμούνων – αλλά σε καμιά περίπτωση μέσω της κυριαρχικής προστασίας του Κράτους.
Πηγές
Μιχαήλ Μπακούνιν, Θεός και Κράτος
Μιχαήλ Μπακούνιν, Από τον Εθνικό πόλεμο στο Ταξικό πόλεμο
Μιχαήλ Μπακούνιν, Η Παρρισινή Κομμούνα και η Ιδέα του Κράτους
G.P. Maximof, Πολιτικη Φιλοσοφια του Bakunin
André Nataf, Η καθημερινή ζωή των αναρχικών στη Γαλλία
https://tvxs.gr/
Εγγραφή στο
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
Πέμπτη 3 Ιουλίου 2025
Μιχαήλ Μπακούνιν / Ο «πατέρας» της αναρχικής σκέψης 1 Ιουλίου 1876 ..
Πέμπτη 16 Ιανουαρίου 2025
Έχετε ακούσει ποτέ τη λέξη "Αναρχία"; Ναι, φυσικά... αλλά αρκετοί άνθρωποι εξακολουθούν να μην κατανοούν σωστά την πραγματική της έννοια.
Τι Δεν Είναι η Αναρχία
Μετάφραση: Απολλόδωρος
15 Απριλίου 2022 | Larken Rose | Διαβάστε το εδώ
Έχετε ακούσει ποτέ τη λέξη "Αναρχία";
Ναι, φυσικά... αλλά αρκετοί άνθρωποι εξακολουθούν να μην κατανοούν σωστά την πραγματική της έννοια. Υπάρχουν εκεί έξω τόνοι βιβλίων για αυτό το θέμα, υπάρχουν μανιφέστα, υπάρχουν κοινότητες, και ούτω καθεξής... Πριν από 2 χρόνια βρήκα αυτό το βιβλιαράκι για την Αναρχία, και αφού το διάβασα (το οποίο είναι ένα πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα), κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αυτό το μικρό διαμάντι είναι μια από τις καλύτερες εκφράσεις του τι είναι και τι δεν είναι η Αναρχία, ο τίτλος αυτού του βιβλίου τα λέει όλα. Συνιστάται ανεπιφύλακτα.
σ.σ. Το βιβλίο έχει πολλές και πολύ καλοφτιαγμένες εικονογραφήσεις, που το κάνουν πολύ εύκολο να το παρουσιάσουμε στα παιδιά μας.. :)
Καλώς ήρθατε στην Authoritania VS Anarchia
Γράφει ο Larken Rose
Εικονογράφηση: Poxodd
Copyright 2019 Larken Rose (Με το παρόν χορηγείται άδεια σε οποιονδήποτε να αντιγράψει ή να διανείμει αυτό το έργο στην πλήρη και αμοντάριστη μορφή του).
Πολλοί άνθρωποι, όταν ακούνε τη λέξη "αναρχία", σκέφτονται το χάος και το αλαλούμ. Επομένως, υποθέτουν ότι όποιος αυτοαποκαλείται "αναρχικός" πρέπει να είναι υπέρ της αταξίας και της βίας. Αυτό όμως είναι το εντελώς αντίθετο της αλήθειας.
Ακριβώς όπως η λέξη "μοναρχία" σημαίνει "διακυβέρνηση από ένα άτομο", η λέξη "αναρχία" κυριολεκτικά σημαίνει απλώς, "διακυβέρνηση από κανέναν". Αλλά ακόμη και αυτή η ιδέα -η ιδέα μιας κοινωνίας χωρίς κυβέρνηση- κάνει μερικούς ανθρώπους να φαντάζονται έναν πρωτόγονο, άγριο τύπο ύπαρξης, γεμάτο βίαιες συγκρούσεις και χωρίς συμπόνια ή οργάνωση. Αλλά και αυτό, επίσης, είναι μια εντελώς ανακριβής εικόνα του τι σημαίνει αναρχισμός.
Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα παράπονα για τον αναρχισμό είναι το αποτέλεσμα της παρανόησης των ανθρώπων για το τι ακριβώς αφορά η φιλοσοφία. Οι περισσότεροι άνθρωποι που φοβούνται την "αναρχία" φοβούνται πράγματα που οι αναρχικοί δεν θέλουν και δεν υποστηρίζουν.
Για να βοηθήσουμε στη διόρθωση τέτοιων παρανοήσεων, θα χρησιμοποιήσουμε το παράδειγμα δύο φανταστικών νησιών: Authoritania, όπου υπάρχει μια άρχουσα τάξη (κυβέρνηση), και Anarchia, όπου δεν υπάρχει κανενός είδους άρχουσα τάξη. Αυτά θα χρησιμοποιηθούν για να καταδείξουν τι πραγματικά σημαίνει "αναρχία" και τι δεν σημαίνει.
Μια κοινή παρανόηση σχετικά με την αναρχία είναι ότι σημαίνει "ο καθένας για τον εαυτό του" ή "επιβίωση του ισχυρότερου", όπου όλοι πρέπει να είναι εγωιστές και αυτάρκεις, όπου δεν υπάρχει πραγματική συνεργασία ή οργάνωση και όπου όλοι οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν βίαια, εγωιστικά ζώα.
Αυτό προέρχεται από την εσφαλμένη υπόθεση ότι δεν μπορεί να υπάρξει τάξη ή δομή στην κοινωνία χωρίς κυβέρνηση - ότι χωρίς κάποιο είδος πολιτικού φορέα διακυβέρνησης, οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν και δεν θα έβρισκαν τρόπους να συνεννοηθούν, να συνεργαστούν και να οργανωθούν.
Αλλά στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση δεν αφορά ποτέ την πραγματική συνεργασία. Είτε πρόκειται για δημοκρατία, είτε για δημοκρατία, είτε για δικτατορία, είτε για κάποια άλλη μορφή, η κυβέρνηση αποτελεί πάντοτε μια άρχουσα τάξη που δίνει εντολές που ονομάζονται "νόμοι" και χρησιμοποιεί βία για να τιμωρήσει όποιον δεν υπακούει. Αυτό δεν είναι συνεργασία. Αυτό είναι κυριαρχία. Είναι μια ομάδα που επιβάλλει τη θέλησή της σε όλους τους άλλους και τους αναγκάζει να υπακούσουν.
Η κυβέρνηση αναγκάζει τους ανθρώπους να χρηματοδοτούν τις ιδέες της μέσω της "φορολογίας" και αναγκάζει τους ανθρώπους να συνεργάζονται με τα σχέδιά της μέσω της "ρύθμισης" και της "νομοθεσίας". Τελικά, και τα δύο επιβάλλονται από ανθρώπους με όπλα.
Αντίθετα, η αληθινή συνεργασία αφορά ανθρώπους που συνεργάζονται εθελοντικά, με τη δική τους ελεύθερη βούληση, χωρίς να τους αναγκάζει κανείς άλλος. Και οι άνθρωποι το κάνουν ήδη αυτό, με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους κάθε μέρα, χωρίς να το κάνουν οι πολιτικοί ή οι "φορείς επιβολής του νόμου". Επομένως, όχι, προφανώς η συνεργασία δεν απαιτεί την ύπαρξη πολιτικής εξουσίας.
Και ενώ είναι αλήθεια ότι ο αυταρχισμός και η κυβερνητική εξουσία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να εξαναγκάσουν τους ανθρώπους σε διάφορες μορφές οργάνωσης, αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να οργανωθούν χωρίς να εξαναγκαστούν, κάτι που προφανώς ήδη κάνουν, με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.
Στην πραγματικότητα, τα πιο παραγωγικά παραδείγματα οργάνωσης έχουν ήδη αναρχικό χαρακτήρα. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, το αγαπημένο σας παντοπωλείο. Όλοι όσοι εμπλέκονται στην εξαιρετικά πολύπλοκη λειτουργία της καλλιέργειας, της επεξεργασίας, της μεταφοράς, της έκθεσης και της πώλησης τροφίμων συμμετέχουν εθελοντικά.
Οι πελάτες επιλέγουν πού θα ψωνίσουν και τι θα αγοράσουν, και όλοι οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι - οδηγοί φορτηγών, αποθηκάριοι, υπάλληλοι στα ταμεία, διοικητικοί υπάλληλοι κ.λπ. Αυτή η καθαρά εθελοντική ρύθμιση επιτρέπει έναν εκπληκτικά πολύπλοκο βαθμό οργάνωσης και συνεργασίας, χωρίς κανείς να αναγκάζεται να συμμετέχει. Πρόκειται κυριολεκτικά για αναρχία εν δράσει.
Αντίθετα, κάθε φορά που η κυβέρνηση κάνει κάτι, μια πολύ μικρή ομάδα ανθρώπων (πολιτικοί) επινοεί μια ιδέα και αναγκάζει όλους τους άλλους να συμφωνήσουν μαζί της. Στην αυταρχική εκδοχή ενός σούπερ μάρκετ, η άρχουσα τάξη θα έλεγε στους ανθρώπους τι να παράγουν και πόσο, και θα έλεγε στους πελάτες τι πρέπει να αγοράσουν και τι πρέπει να πληρώσουν γι' αυτό. Όποιος δεν συμμορφωνόταν θα τιμωρούνταν με κάποιο τρόπο. Έτσι κάνει πάντα η κυβέρνηση τα πράγματα.
(Ορισμένοι αναρχικοί προτιμούν τον όρο "εθελοντισμός", επειδή η φιλοσοφία βασίζεται στην ιδέα ότι όλη η ανθρώπινη συμπεριφορά θα πρέπει να βασίζεται στην εθελοντική αλληλεπίδραση και όχι στη βία).
Μια άλλη συνήθης αλλά λανθασμένη υπόθεση είναι ότι, αν δεν υπήρχε κυβέρνηση, οι άνθρωποι δεν θα είχαν τρόπο να αμυνθούν εναντίον εγκληματιών ή ξένων εισβολέων. Αλλά δεν χρειάζεται κανείς σήμα ή ειδική "εξουσία" για να έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του ή τους άλλους απέναντι σε επιτιθέμενους και κλέφτες.
Ο καθένας έχει ήδη το δικαίωμα να χρησιμοποιεί αμυντική βία - μόνος του ή μαζί με άλλους για αμοιβαία προστασία. Αναρχία σημαίνει ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κυβερνά (δηλαδή, κανείς δεν έχει ειδικά δικαιώματα)- δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνασπιστούν για να ασκήσουν τα δικαιώματα που όλοι έχουν ήδη. Σε μια κοινωνία χωρίς κράτος, ακόμη και οι επαγγελματίες προστάτες θα είχαν μόνο τα ίδια δικαιώματα με όλους τους άλλους.
Μια άλλη ανησυχία που έχουν ορισμένοι άνθρωποι είναι ότι, αν δεν υπήρχε κυβέρνηση, τότε θα ξεπηδούσαν μικρότερες, ιδιωτικές συμμορίες που θα λήστευαν, θα καταπίεζαν και θα υποδούλωναν τους ανθρώπους. Υπάρχουν μερικοί λόγοι για τους οποίους αυτός ο φόβος είναι λανθασμένος.
Πρώτα απ' όλα, ακόμη και οι ιδιωτικές συμμορίες του δρόμου και το οργανωμένο έγκλημα υπάρχουν σήμερα κυρίως λόγω της κυβέρνησης και όχι παρά την κυβέρνηση. Παρατηρήστε πόσο πολλές συμμορίες σήμερα χρηματοδοτούνται από το εμπόριο παράνομων "μαύρων αγορών" -ναρκωτικά, τζόγος, πορνεία, όπλα κ.λπ.- οι οποίες δημιουργήθηκαν από κυβερνητικούς "νόμους". Σε μια ελεύθερη κοινωνία, οι κακοποιοί και οι κλέφτες -ατομικά ή σε συμμορίες- δεν θα είχαν "μαύρες αγορές" για να καταλάβουν.
Το πιο σημαντικό είναι ότι οι άνθρωποι που φοβούνται ότι χωρίς κυβέρνηση, οι "πολέμαρχοι" θα αναλάβουν την εξουσία, αγνοούν πόσο μεγάλη σημασία έχουν οι αντιλήψεις των ανθρώπων. Μια εγκληματική συμμορία την οποία όλοι αναγνωρίζουν ως παράνομη και ανήθικη έχει πολύ λιγότερη δύναμη από μια συμμορία της οποίας η επιθετικότητα γίνεται αντιληπτή ως θεμιτή και "νόμιμη" - οι εντολές και οι απαιτήσεις της ονομάζονται "νόμοι" και "φόροι", και όσοι δεν υπακούουν θεωρούνται "εγκληματίες".
Με άλλα λόγια, ένας πληθυσμός είναι πολύ πιο πιθανό να καταπιέζεται από μια συμμορία την οποία οι ίδιοι οι άνθρωποι φαντάζονται ότι έχει το δικαίωμα να κυβερνά παρά από κάποια συμμορία που όλοι γνωρίζουν ότι είναι κακή και που όλοι θα αισθάνονταν απόλυτα δικαιολογημένα να μην υπακούσουν και να αντισταθούν, ακόμη και βίαια.
Φανταστείτε μια ιδιωτική συμμορία να προσπαθεί να κάνει ό,τι κάνει τώρα η κυβέρνηση - να εκβιάζει και να διατάζει τους πάντες - αλλά φανταστείτε να το επιχειρούσε αυτό χωρίς καμία αύρα νομικής εξουσίας. Στη συνέχεια, φανταστείτε πώς θα αντιδρούσε ένας καλά οπλισμένος πληθυσμός. Η συμμορία θα αποτύγχανε, γρήγορα και δραματικά, και όλοι όσοι τους αντιστάθηκαν θα θεωρούνταν δίκαιοι ήρωες.
Αλλά όταν ο λαός αισθάνεται ηθικά υποχρεωμένος να υπακούει στους "νόμους" των πολιτικών, όσοι αντιστέκονται θεωρούνται "εγκληματίες" ή "φοροκλέφτες", ακόμη και από τους ίδιους τους φίλους και τους γείτονές τους. Οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν την κυβερνητική κυριαρχία ως αναγκαία και έγκυρη, και έτσι συνεργάζονται με τη δική τους θυματοποίηση.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση ξεφεύγει με πολύ περισσότερη καταπίεση και εκβιασμό από ό,τι θα μπορούσαν ποτέ να κάνουν οι ιδιωτικές συμμορίες: επειδή τα περισσότερα από τα θύματα της "νόμιμης" κακοποίησης και κλοπής τη βλέπουν ως αναγκαία και νόμιμη. Εκατομμύρια άνθρωποι ανέχονται τη δήμευση ενός τεράστιου μέρους των εισοδημάτων τους και ανέχονται να περιορίζονται και να ελέγχονται βίαια πολλές από τις επιλογές και τις συμπεριφορές τους μέσω της "νομοθεσίας", αρκεί οι άνθρωποι που δίνουν τις εντολές να θεωρούνται νόμιμη πολιτική εξουσία.
Αλλά σε μια κατάσταση όπου οι άνθρωποι δεν αποδέχονται την ιδέα ότι κάποιος άλλος έχει το ηθικό δικαίωμα να τους ληστεύει και να τους κυβερνά, οι άνθρωποι σταματούν να συνεργάζονται και αρχίζουν να αντιστέκονται.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η παρουσία της κυβέρνησης αυξάνει δραστικά τις πιθανότητες να ληστέψουν τους ανθρώπους -στην πραγματικότητα, αυξάνει τις πιθανότητες στο 100%, αφού κάθε κυβέρνηση "φορολογεί" τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι "εκπροσωπεί". Εν τω μεταξύ, η έλλειψη μιας αυταρχικής άρχουσας τάξης καθιστά τους ανθρώπους πολύ λιγότερο επιρρεπείς στο να εκβιαστούν και να κυριαρχηθούν, και πολύ πιο πιθανό να μην υπακούσουν και να αντισταθούν σε κάθε επίδοξο κλέφτη και κακοποιό.
Για να το θέσουμε αλλιώς, οι πολέμαρχοι έχουν ήδη αναλάβει την εξουσία, αυτοαποκαλούνται "κυβέρνηση" και πείθουν τα θύματά τους ότι είναι δίκαιο και αναγκαίο για τους πολέμαρχους να κυριαρχούν και να εκμεταλλεύονται όλους τους άλλους, "για το δικό τους καλό".
Το να βασίζεστε στην κυβέρνηση για να αποτρέψετε την κλοπή και την καταπίεση είναι εντελώς γελοίο, αφού η κυβέρνηση είναι ο μεγαλύτερος κακοποιός και κλέφτης που υπάρχει, κατάσχοντας πολύ περισσότερο πλούτο από ό,τι όλοι οι άλλοι απατεώνες και εγκληματίες μαζί.
Και η κυβερνητική "προστασία" είναι πάντα υποκριτική. Τα κυβερνητικά "όργανα επιβολής του νόμου" μπορεί μερικές φορές να βρίσκουν και να φυλακίζουν κάποιους ιδιώτες κακοποιούς και κλέφτες, αλλά κάθε κυβέρνηση διαπράττει και η ίδια "νομιμοποιημένη" κλοπή και εκβιασμό και το ονομάζει "φορολογία", ενώ επιμένει ότι πρέπει να το κάνει αυτό για να προστατεύσει τον λαό από την κλοπή και τον εκβιασμό. Όσο προφανώς παράλογο κι αν είναι αυτό, οι περισσότεροι άνθρωποι εξακολουθούν να το αποδέχονται χωρίς να το αμφισβητούν.
Όταν κάποιος σκέφτεται για πρώτη φορά την ιδέα μιας κοινωνίας χωρίς κράτος, μπορεί επίσης να ανησυχεί ότι οι άνθρωποι που είναι πραγματικά κακόβουλοι, καταστροφικοί και κοινωνιοπαθείς (και υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στον κόσμο) θα είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν, χωρίς κανείς να τους σταματήσει. Αλλά αυτή η ανησυχία βασίζεται και πάλι σε μια βασική παρανόηση της ανθρώπινης φύσης.
Οι άνθρωποι που είναι πρόθυμοι να θυματοποιήσουν τους άλλους, από τη φύση τους, δεν ενδιαφέρονται για την ηθική ή το σωστό και το λάθος. Δεν τους ενδιαφέρει αν αυτό που κάνουν είναι σωστό, και επίσης δεν τους ενδιαφέρει αν αυτό που κάνουν είναι νόμιμο. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι αν μπορούν να ξεφύγουν με το να βλάψουν τους άλλους.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, ένας επίδοξος απατεώνας ή κακοποιός μπορεί να αποτραπεί ή να σταματήσει με τη βία (ή με την απειλή βίας), είτε από κάποιον με σήμα είτε από κάποιον χωρίς σήμα. Αυτό που κάνει αυτή την αποτροπή να λειτουργεί δεν είναι η νομοθεσία ή τα επίσημα σήματα, αλλά η απλή απειλή βλάβης για τον απατεώνα.
Ένας κοινωνιοπαθής δεν νοιάζεται για τους νόμους ή τους κοινωνικούς κανόνες- νοιάζεται μόνο για την αποφυγή πόνου και ταλαιπωρίας για τον εαυτό του. Και αυτό ισχύει ανεξάρτητα από το αν υπάρχει κυβέρνηση ή όχι. Δεν έχει καμία διαφορά αν η απειλή προέρχεται από την αστυνομία, ή από άλλον πολίτη, ή ακόμη και από άλλον εγκληματία.
Η αποθάρρυνση των κακών ανθρώπων από το να βλάπτουν τους άλλους δεν απαιτεί ιδιαίτερη "εξουσία", παρά μόνο την ικανότητα και την προθυμία για χρήση αμυντικής βίας. Αν ο προοριζόμενος στόχος ενός επίδοξου ληστή αυτοκινήτων τραβήξει όπλο, δεν έχει καμία διαφορά για τον ληστή αυτοκινήτων αν το άτομο αυτό έχει σήμα ή αν υπάρχει "νόμος" κατά της αρπαγής των αυτοκινήτων των ανθρώπων.
Χωρίς μια άρχουσα τάξη, οι αξιοπρεπείς άνθρωποι θα εξακολουθούσαν να έχουν κάθε κίνητρο, δυνατότητα και δικαίωμα να οργανωθούν και να συνεργαστούν για να υπερασπιστούν τους κακοποιούς και τους κλέφτες, και δεν θα χρειάζονταν κανένα σήμα, επίσημο τίτλο, "νομοθεσία" ή ειδικά δικαιώματα για να το κάνουν. Και, όπως συμβαίνει με κάθε υπηρεσία, οι άνθρωποι μπορούν να προσλάβουν άλλους για να βοηθήσουν στην προστασία- δεν χρειάζεται να το κάνει ο καθένας μόνος του.
Τώρα, κάποιοι μπορεί να υποθέσουν ότι αν οι άνθρωποι οργανώνονται για αμοιβαία προστασία και άμυνα, τότε αυτό είναι κυβέρνηση. Αυτό όμως δεν ισχύει καθόλου. Η πολιτική εξουσία δεν έχει να κάνει με ανθρώπους που ενώνονται για να κάνουν κάτι που όλοι έχουν ήδη το δικαίωμα να κάνουν- η πολιτική εξουσία έχει να κάνει με μια ομάδα ανθρώπων που διεκδικεί το δικαίωμα να κάνει πράγματα που οι κανονικοί άνθρωποι δεν έχουν το δικαίωμα να κάνουν, όπως η φορολόγηση και ο έλεγχος όλων των άλλων.
Η οργανωμένη άμυνα μπορεί να είναι πολύ αποτελεσματική χωρίς κανείς να διεκδικεί κάποιο ιδιαίτερο δικαίωμα διακυβέρνησης - με άλλα λόγια, χωρίς να έχει κάποια ιδιαίτερη "εξουσία" και χωρίς να είναι κυβέρνηση.
Ακόμη και όταν υπάρχει κυβέρνηση, εξακολουθούν να υπάρχουν ελεύθεροι επαγγελματίες κλέφτες και κακοποιοί που ούτως ή άλλως δεν πτοούνται από τους νόμους των πολιτικών. Αλλά η απόλυτη ειρωνεία είναι ότι, ενώ τόσοι πολλοί άνθρωποι ελπίζουν ότι η κυβέρνηση θα τους προστατεύσει από τους κοινούς εγκληματίες, η ίδια η κυβέρνηση καταλήγει πάντα να είναι ο μεγαλύτερος κακοποιός και κλέφτης.
Για να είμαστε ειλικρινείς, η δημιουργία μιας τεράστιας συμμορίας -μιας συμμορίας πολύ μεγάλης και ισχυρής για να μπορέσει να αντισταθεί ο μέσος άνθρωπος- και η παροχή σε αυτή τη συμμορία της κοινωνικής άδειας να ελέγχει και να εκβιάζει όλους τους άλλους (μέσω του "νόμου" και των "φόρων"), με την ελπίδα ότι αυτή η συμμορία θα αποτρέψει τις κλοπές και τις ληστείες, είναι μια παράλογη ιδέα.
Μια άλλη συνήθης αντίρρηση στην ιδέα μιας κοινωνίας χωρίς κράτος (ένας κόσμος χωρίς κυβέρνηση) είναι η αντίληψη ότι, αν δεν υπήρχε μια ομάδα "νομοθέτες" που θα έλεγαν στους υπόλοιπους πώς να συμπεριφέρονται, θα συμπεριφερόμασταν όλοι σαν ηλίθια, ανεύθυνα, βίαια ζώα.
Αυτός ο ισχυρισμός υπονοεί ένα από τα εξής δύο πράγματα: είτε εμείς οι φυσιολογικοί άνθρωποι δεν έχουμε ιδέα για το τι είναι σωστό και τι λάθος, εκτός και αν και μέχρι να μας το πουν οι πολιτικοί, είτε ο μόνος λόγος που θέλουμε να κάνουμε το σωστό και να συνυπάρχουμε ειρηνικά είναι επειδή οι πολιτικοί μας το προστάζουν. Μια γρήγορη εξέταση των δικών σας κινήτρων και συμπεριφορών αποδεικνύει ότι κανένα από αυτά τα πράγματα δεν είναι πραγματικά αληθινό.
Το επιχείρημα ότι μόνο η κυβέρνηση μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να συμπεριφέρονται πολιτισμένα είναι ιδιαίτερα παράξενο σε μια κοινωνία όπου οι πολιτικοί ψηφίζονται στην εξουσία. Αν οι ίδιοι οι άνθρωποι δεν έχουν ηθικό κώδικα και συνείδηση και είναι απλώς ηλίθια, βίαια ζώα, γιατί σχεδόν όλοι θέλουν την κυβέρνηση να διατηρεί την ειρήνη και να προστατεύει τους αθώους;
Θα προσπαθούσε ένας πληθυσμός από φαύλους, άκαρδους, κακούς ανθρώπους να εκλέξει καλούς ανθρώπους για να κρατήσουν τους κακούς ανθρώπους σε τάξη; Προφανώς όχι. Η ανθρώπινη καλοσύνη και η επιθυμία για τάξη και ειρήνη προέρχονται ήδη από τους ανθρώπους, όχι από τους "νομοθέτες" που ψηφίζουν για να αναλάβουν καθήκοντα.
Το ίδιο ισχύει και για ό,τι κάνει η κυβέρνηση. Αν οι άνθρωποι είναι τόσο κοντόφθαλμοι και εγωιστές που δεν μπορούμε να τους εμπιστευτούμε να οργανώσουν και να χρηματοδοτήσουν εθελοντικά ό,τι θεωρούν σημαντικό, τότε πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτούς τους ίδιους ανθρώπους να αποφασίσουν ποιος θα πρέπει να βρίσκ
εται στην εξουσία; Το συμπέρασμα είναι ότι ο μέσος άνθρωπος δεν μπορεί να εμπιστευτεί κανείς να διευθύνει τη δική του ζωή, αλλά μπορεί να εμπιστευτεί να επιλέξει κάποιον που θα διευθύνει τη ζωή όλων των άλλων.
Το επιχείρημα ότι η κυβέρνηση είναι απαραίτητη για να διατηρείται η κοινωνία ειρηνική και πολιτισμένη σημαίνει ότι οι φυσιολογικοί άνθρωποι ανυπομονούν να διαπράξουν κακό, αλλά επίσης ανυπομονούν να ψηφίσουν πολιτικούς που θα τους εμποδίσουν με τη βία να διαπράξουν κακό.
Σε αντίθεση με ό,τι διδαχθήκαμε οι περισσότεροι από εμάς, η κυβέρνηση και η πολιτική δεν είναι καθόλου πολιτιστική επιρροή. Πράγματι, η πολιτική εξουσία είναι ο αρχι-εχθρός της ειρηνικής συνύπαρξης.
Άνθρωποι που δεν θα έκλεβαν ποτέ προσωπικά τους γείτονές τους ψηφίζουν συνεχώς την κυβέρνηση να το κάνει γι' αυτούς. Άνθρωποι που δεν θα ονειρεύονταν ποτέ να προσπαθήσουν να ελέγξουν κάθε λεπτομέρεια της ζωής των γειτόνων τους θεωρούν ότι είναι μια χαρά να ζητούν από τους πολιτικούς να κάνουν ακριβώς αυτό. Το παιχνίδι της πολιτικής ενθαρρύνει συνεχώς τους ανθρώπους να χρησιμοποιούν τη βία του κράτους για να ληστεύουν και να ελέγχουν άλλους ανθρώπους, χωρίς κανένα κίνδυνο ή αίσθημα ενοχής για αυτόν που ψηφίζει για να συμβεί αυτό.
Η κυβέρνηση, αντί να χρησιμεύει ως έλεγχος ενάντια στις ατέλειες της φύσης μας, αντιθέτως ενισχύει δραστικά την απληστία, τη δυσαρέσκεια, την ανευθυνότητα και την κακία μας, δίνοντάς μας έναν "νόμιμο", χωρίς κίνδυνο, τρόπο να παρεμβαίνουμε βίαια στις ζωές και τις επιλογές των συνανθρώπων μας. Εν ολίγοις, η πολιτική αναδεικνύει τον νταή και τον ανακατωσούρη απασχολημένο σε όλους.
Αντίθετα, χωρίς μια άρχουσα τάξη, οι άνθρωποι δεν θα ζητούσαν διαρκώς από τους "νομοθέτες" να παρεμβαίνουν στις ζωές των γειτόνων τους και οι κακοποιοί και οι κλέφτες δεν θα μπορούσαν να αρνηθούν την ευθύνη για τις κακές πράξεις τους λέγοντας ότι απλώς εκτελούσαν εντολές.
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας, πολύ περισσότερες κλοπές, επιθέσεις, καταπίεση, ακόμη και δολοφονίες έχουν διαπραχθεί από εκείνους που ενεργούν για λογαριασμό της "εξουσίας" παρά από οποιονδήποτε άλλο. Ακόμη και οι κατά βάση καλοί άνθρωποι, όταν πιστεύουν στην κυβέρνηση, ανέχονται πράγματα που ξέρουν ότι θα ήταν λάθος αν τα έκαναν μόνοι τους.
Οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν ότι η κλοπή και η επίθεση είναι κακά, αλλά φαντάζονται ότι ο έλεγχος των γειτόνων τους και ο εξαναγκασμός τους να πληρώνουν για πράγματα που δεν θέλουν είναι απολύτως εντάξει όταν γίνεται μέσω της πολιτικής διαδικασίας. Το λάθος γίνεται σωστό όταν ονομάζεται "φορολογία", "νομοθεσία", "ρύθμιση" και "πόλεμος".
Οι αναρχικοί γνωρίζουν καλύτερα. Ξέρουν ότι η ανθρώπινη κοινωνία δεν θα είναι ποτέ τέλεια, αλλά ότι θα ήταν πολύ καλύτερα αν οι κακές πράξεις διαπράττονταν μόνο από πραγματικά κακούς, κοινωνιοπαθείς ανθρώπους, αντί να υποστηρίζονται και να διαπράττονται από πολλά εκατομμύρια βασικά καλούς ανθρώπους που έχουν διδαχθεί να πιστεύουν ότι η επιθετικότητα είναι ηθικά αποδεκτή όταν ονομάζεται "φορολογία", "επιβολή του νόμου" και "εθνική άμυνα".
Χρησιμοποιώντας τον εαυτό σας ως παράδειγμα, πόσα πράγματα έχετε ψηφίσει για να κάνει η κυβέρνηση στους γείτονές σας που ξέρετε ότι δεν θα είχατε κανένα ηθικό δικαίωμα να τους κάνετε εσείς οι ίδιοι;
Η θεμελιώδης αρχή του εθελοντισμού (ένας πιο συγκεκριμένος όρος για τον αναρχισμό) είναι πολύ απλή: είναι λάθος να ξεκινάτε βία εναντίον οποιουδήποτε άλλου ατόμου, ανεξάρτητα από σήματα, νόμους ή υποτιθέμενη εξουσία. Η μόνη φορά που δικαιολογείται η χρήση βίας είναι η υπεράσπιση έναντι της επίθεσης.
Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων το καταλαβαίνει ήδη αυτό σε προσωπικό επίπεδο, αλλά έχει διδαχθεί ότι αυτός ο βασικός κανόνας της κοινωνικής ζωής δεν ισχύει όταν πρόκειται για το παιχνίδι της πολιτικής και της κυβέρνησης. Χωρίς ντροπή ή ενοχή, ο καθένας που ψηφίζει ζητά από την άρχουσα τάξη να κάνει στους γείτονές του πράγματα που ξέρει ότι θα ήταν λάθος αν τα έκανε ο ίδιος.
Οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν πώς να τα βγάζουν πέρα και θέλουν μια ειρηνική και δίκαιη κοινωνία. Η εγκατάλειψη της πίστης στην κυβέρνηση δεν μετατρέπει κάποιον ξαφνικά σε βίαιο ζώο, επειδή η ηθική μας δεν προέρχεται από τη νομοθεσία και η ικανότητά μας να οργανωνόμαστε και να συνεργαζόμαστε δεν προέρχεται από κάποια άρχουσα τάξη.
Η ικανότητά μας, το δικαίωμά μας και η επιθυμία μας να είμαστε παραγωγικοί, να βοηθάμε ο ένας τον άλλον, να προστατεύουμε τους αθώους και να σταματάμε τους κακούς, δεν προέρχεται από την κυβέρνηση. Στην πραγματικότητα, απειλείται από την κυβέρνηση περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Πράγματι, η περισσότερη αδικία, καταπίεση και διαμάχη -το μεγαλύτερο μέρος της "απανθρωπιάς του ανθρώπου απέναντι στον άνθρωπο"- είναι άμεσο αποτέλεσμα της αυταρχικής πολιτικής εξουσίας.
Σε αντίθεση με ό,τι προσποιούνται οι πολιτικοί, οι κυρίαρχες τάξεις δεν παράγουν ειρηνική συνύπαρξη. Αντιθέτως, προκαλούν σκόπιμα αέναες συγκρούσεις και βία, εκμεταλλευόμενες τη συμπόνια, την αρετή και τις καλές προθέσεις μας, μετατρέποντάς τα σε πλούτο και εξουσία για τους χειρότερους ανθρώπους στον κόσμο, ενώ συνθλίβουν την ελευθερία και την ευημερία όλων των άλλων.
Φυσικά, οι άνθρωποι που επωφελούνται περισσότερο από την πολιτική κομπίνα θα κάνουν ό,τι μπορούν για να σας πείσουν ότι πρόκειται για κοινωνική αναγκαιότητα. Αλλά αναρωτηθείτε το εξής: σας έχουν κάνει οι χιλιάδες νόμοι, κανονισμοί και φόροι που σας έχουν επιβληθεί καλύτερο, πιο παραγωγικό και πιο στοργικό άνθρωπο;
Είναι ο κόσμος σε καλύτερη κατάσταση με τους πολιτικούς να παίρνουν τα χρήματά σας και να σας λένε πώς να ζήσετε τη ζωή σας; Ή μήπως τα πράγματα θα ήταν καλύτερα αν σας επιτρεπόταν να ξοδεύετε τα δικά σας χρήματα και να παίρνετε τις δικές σας αποφάσεις; Μήπως η κοινωνία εξυπηρετείται πραγματικά καλύτερα από μια μικρή τάξη ανθρώπων που επιβάλλει με τη βία ένα συγκεντρωτικό γενικό σχέδιο σε όλους τους άλλους; Μπορούν οι εντολές και οι απειλές μιας άρχουσας τάξης να κάνουν τον κόσμο όπως θα έπρεπε να είναι; Ή μήπως η κοινωνία εξυπηρετείται καλύτερα από την ελευθερία, τον σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων, την εθελοντική συνεργασία και την ειρηνική οργάνωση; Αν αυτή η δεύτερη επιλογή σας ακούγεται καλύτερη, ίσως θα πρέπει να μάθετε περισσότερα για τον αναρχισμό και τον εθελοντισμό.
Οι άνθρωποι δεν είναι τέλειοι και μερικοί είναι εντελώς κακόβουλοι και επικίνδυνοι. Και μερικοί άνθρωποι θεωρούν λανθασμένα τον αναρχισμό ως μια ουτοπική ιδέα που θα λειτουργούσε μόνο αν όλοι ήταν γενναιόδωροι και συμπονετικοί. Αλλά αν οι άνθρωποι είναι πολύ ηλίθιοι, άπληστοι και κακόβουλοι για να είναι ελεύθεροι, δεν είναι επίσης πολύ ηλίθιοι, άπληστοι και κακόβουλοι για να τους εμπιστευτούμε την εξουσία; Αν δεν εμπιστεύεστε κάποιον άγνωστο να έχει τον έλεγχο της δικής του ζωής, γιατί να τον εμπιστευτείτε να έχει τον έλεγχο της δικής σας;
Είτε οι άνθρωποι είναι εγγενώς καλοί, είτε εγγενώς κακοί, είτε κάτι από το καθένα, το να δίνεται σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων εξουσία και έλεγχος πάνω σε όλους τους άλλους δεν είναι ποτέ η λύση.
Πολλοί εξακολουθούν να επιμένουν: "Χρειαζόμαστε την κυβέρνηση επειδή οι άνθρωποι δεν είναι αξιόπιστοι!", λες και η κυβέρνηση είναι κάτι άλλο από ανθρώπους (μερικούς από τους χειρότερους ανθρώπους που υπάρχουν, στην πραγματικότητα). Και πολλοί εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η υπακοή στην εξουσία είναι αυτό που μας κάνει πολιτισμένους, ενώ στην πραγματικότητα κάνει το αντίθετο. Πολύ περισσότερο κακό έχει διαπραχθεί στο όνομα του "νόμου" και της "εξουσίας" από ό,τι έχει διαπραχθεί δίχως αυτά.
Η απόλυτη ειρωνεία είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι εξακολουθούν να ελπίζουν απεγνωσμένα να επιτύχουν μια δίκαιη, δίκαιη, ελεύθερη και ευημερούσα κοινωνία μέσω του ίδιου του θεσμού που έχει ευθύνεται για περισσότερες κλοπές, κακοποιήσεις, εκβιασμούς, τρομοκρατία, βασανιστήρια και δολοφονίες από όλους τους άλλους μαζί: "κυβέρνηση".
Όλοι γνωρίζουν ότι οι κυβερνήσεις μπορεί να είναι διεφθαρμένες, καταχρηστικές, αναποτελεσματικές, αντιπαραγωγικές, ακόμη και τυραννικές. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι εξακολουθούν να υποθέτουν ότι, αν μόνο οι σωστοί άνθρωποι ήταν επικεφαλής, αυτό θα έλυνε το πρόβλημα.
Αλλά ξανά και ξανά, ανεξάρτητα από το ποιος ήταν στην εξουσία και ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη ρύθμιση ή δομή της πολιτικής εξουσίας -μια δημοκρατία, μια δημοκρατία, μια δικτατορία, μια συλλογικότητα κ.λπ.- η ιστορία έχει αποδείξει ότι η εξουσία διαφθείρει και ότι η ελευθερία είναι πολύ πιο ευνοϊκή για την ειρήνη και την ευημερία από ό,τι οποιαδήποτε πολιτική λύση υπήρξε ποτέ, θα μπορούσε ποτέ να είναι ή θα είναι.
Οι άνθρωποι έχουν περάσει αιώνες προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια καλή κοινωνία χρησιμοποιώντας διαφορετικά είδη κυρίαρχων τάξεων, διαφορετικά είδη νομικών δομών, διαφορετικούς τρόπους επιλογής ηγετών κ.ο.κ. Αλλά χωρίς εξαίρεση, κάθε αυταρχικό κυβερνητικό κατασκεύασμα έχει οδηγήσει σε ελευθερία και πλούτο για λίγους, και σε καταπίεση, βία και φτώχεια για τους άλλους.
Τι θα γινόταν αν, αντί να αποφασίζουν πώς θα πρέπει να μοιάζει ο θρόνος και ποιος θα πρέπει να κάθεται σε αυτόν, όλοι οι άνθρωποι καλής θέλησης υιοθετούσαν την αρχή της μη επίθεσης; Τι θα γινόταν αν, αντί να περιμένουμε από μια άρχουσα τάξη να επιβάλει με τη βία τις αξίες μας στην κοινωνία, υιοθετούσαμε την έννοια της ατομικής ιδιοκτησίας;
Με λίγα λόγια, οι αναρχικοί θέλουν να έχετε τον πλήρη έλεγχο των επιλογών σας, των χρημάτων σας και της ζωής σας. Εφόσον δεν χρησιμοποιείτε βία ή απάτη για να προκαλέσετε βλάβη σε άλλους, θέλουν να έχετε απόλυτη ελευθερία. Το μόνο που ζητούν είναι να τους συμπεριφέρεστε με τον ίδιο τρόπο.
Αυτές οι αρχές είναι απλές και προφανείς, σε σημείο που να είναι αυτονόητες. Και όμως είναι διαμετρικά αντίθετες με τις αυταρχικές αρχές που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε διδαχθεί.
Στο τέλος της ημέρας, πρέπει να επιλέξετε τι θέλετε: ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ ίσων ("αναρχισμός") ή αυταρχική κυριαρχία, με κάποιους να κυβερνούν όλους τους άλλους ("κυβέρνηση"). Τα δύο αυτά είναι αμοιβαία αποκλειόμενα.
Παρά τα όσα θέλουν να πιστεύετε οι επίδοξοι κυβερνήτες, ο αναρχισμός δεν σημαίνει χάος και βία, ή ο καθένας για τον εαυτό του, και το να μην υπάρχει κυβέρνηση δεν σημαίνει να μην υπάρχει ηθική, οργάνωση και συνεργασία. Με απλά λόγια, αναρχισμός σημαίνει ότι κανείς δεν είναι αφέντης σας και κανείς δεν είναι σκλάβος σας. Και αυτό είναι το μόνο που σημαίνει.
---Δικτυογραφία :
What Anarchy isn't | Larken Rose
https://www.dropbox.com/s/yd18waixbva1jae/WhatAnarchyIsnt-FREEBIE.pdf?dl=0