Στις 20 Ιουλίου 1974, η Τουρκία εισέβαλε στρατιωτικά στις βόρειες ακτές του νησιού, προφασιζόμενη την προστασία της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο και η διαχρονική παράνομη κατοχή .

Η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο και η διαχρονική παράνομη κατοχή

Γράφει ο Χρήστος Ηλ. Τσίχλης*

Στις 15 Ιουλίου 1974, οργανώθηκε πραξικόπημα για την ανατροπή του Προέδρου της Κύπρου, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

Στις 20 Ιουλίου 1974, η Τουρκία εισέβαλε στρατιωτικά στις βόρειες ακτές του νησιού, προφασιζόμενη την προστασία της τουρκοκυπριακής κοινότητας.

  φωτο - Λ.Ι

Τον Αύγουστο του 1974, παρά την κατάπαυση του πυρός και τις πολιτικές αλλαγές, οι τουρκικές δυνάμεις προέλασαν, καταλαμβάνοντας το 36% του κυπριακού εδάφους.

Χιλιάδες νεκροί και τραυματίες από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι εκδιώχθηκαν από τις πατρικές τους εστίες.

Το βόρειο τμήμα του νησιού παραμένει υπό παράνομη στρατιωτική κατοχή.

                                        φωτο - Λ.Ι

Η τότε ελληνική κυβέρνηση απέτυχε να στείλει ουσιαστική στρατιωτική ενίσχυση, αφήνοντας την Κύπρο απροστάτευτη, ενώ πολλοί υπεύθυνοι μιλούσαν ψευδώς για αυτοσυγκράτηση και ανυπαρξία κινδύνου.

Κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, πολλές μονάδες και επιστρατευόμενοι βρέθηκαν σε τραγική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας την επίθεση χωρίς επαρκή ή καθόλου οπλισμό, ελλείψει σωστού συντονισμού, απουσία εντολών και λόγω της κατάρρευσης της διοίκησης.

Πολλές μαρτυρίες στρατιωτών και εφέδρων που κλήθηκαν να πολεμήσουν χωρίς να τους δοθούν τυφέκια, πυρομαχικά ή βασικός ατομικός εξοπλισμός.

φωτο - Λ.Ι

Η γενικευμένη διάλυση του κρατικού και στρατιωτικού μηχανισμού μετά το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 άφησε τα στρατόπεδα ανοχύρωτα και τις μονάδες χωρίς διοικητική μέριμνα κατά την έναρξη της εισβολής στις 20 Ιουλίου.

Οι μαχητές βρέθηκαν αντιμέτωποι με υπέρτερες δυνάμεις και βομβαρδισμούς χωρίς τα απαραίτητα μέσα άμυνας, γεγονός που ενέτεινε το μέγεθος της τραγωδίας.

Δεν υπήρξε συντονισμός, οργάνωση και οι μαχητές ανέμεναν εντολές για πολλές ώρες....

Η στάση του ΝΑΤΟ, υπήρξε αρνητική και παθητική κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, καθώς η συμμαχία δεν παρενέβη για να αποτρέψει την τραγωδία, δίνοντας προτεραιότητα στα στρατηγικά της συμφέροντα στην περιοχή και στη συνοχή της νοτιοανατολικής της πτέρυγας με την Τουρκία.

Η ηγεσία του ΝΑΤΟ, δεν εμπόδισε την Τουρκία ούτε στην πρώτη ούτε στη δεύτερη απόβαση, θεωρώντας την Τουρκία πιο κρίσιμο σύμμαχο κατά του Ψυχρού Πολέμου σε σχέση με την Ελλάδα και την Κύπρο.

Αντί να προστατεύσουν ένα ανεξάρτητο κράτος και τους πολίτες του, οι νατοϊκοί κύκλοι λειτούργησαν με γνώμονα τη διατήρηση των ισορροπιών ανάμεσα σε δύο χώρες-μέλη της συμμαχίας (Ελλάδα και Τουρκία).

Μεταγενέστερα, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποφάσισε την αποχώρηση της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ το 1974, εξαιτίας της εισβολής της Τουρκίας στην Κύπρο, της αδυναμίας της συμμαχίας να αποτρέψει τα γεγονότα και της ανάγκης να εκφραστεί η λαϊκή διαμαρτυρία.

Από τότε, η διεθνής θέση της Ελλάδας έχει αλλάξει σημαντικά, επηρεαζόμενη κυρίως από την αναβαθμισμένη γεωπολιτική και ενεργειακή της σημασία, καθώς και από τις εξελίξεις στην οικονομία και την εξωτερική πολιτική.

Κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 1999, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον έκανε μια δήλωση που ερμηνεύτηκε ως έμμεση αναγνώριση των λαθών της αμερικανικής πολιτικής επί περιόδου της δικτακτορίας, επισημαίνοντας ότι κατά τον Ψυχρό Πόλεμο οι ΗΠΑ έδωσαν προτεραιότητα στη γεωπολιτική σταθερότητα έναντι των δημοκρατικών αρχών, αναφερόμενος στην εποχή της δικτατορίας.

Η αποχώρηση της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος της Συμμαχίας του ΝΑΤΟ διήρκεσε έξι χρόνια.

Μόλις εβδομήντα ημέρες πριν από την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ, στις 19 Οκτωβρίου του 1980, η κυβέρνηση Γεωργίου Ράλλη αποφάσισε την επάνοδο.

Η Ελλάδα έγινε επίσημα μέλος της ΕΟΚ (Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας) την 1η Ιανουαρίου 1981, αποτελώντας το δέκατο μέλος της.

Την 1η Μαΐου 2004, η Κύπρος γίνεται πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Την 1η Ιανουαρίου 2008 η Κύπρος προσχωρεί στην ευρωζώνη.

Από την 1η Ιανουαρίου μέχρι την 30η Ιουνίου 2026, η Κύπρος ανέλαβε την προεδρία της Ευρωπαΐκής Ένωσης.

Η Ευρωπαΐκή Ένωση χρειάζεται σήμερα μεταρρυθμίσεις, ευρωΣτρατό, τεχνολογική κυριαρχία, επενδύσεις στην Τεχνητή Νοημοσύνη και δημοσιονομική πειθαρχία για ισχυρότερη ανάπτυξη και ανθεκτικότητα.

Η ανάγκη έκδοσης ευρωομολόγου προβάλλεται ως λύση για την αντιμετώπιση κρίσεων χρέους, τη στήριξη της ανάπτυξης και την ενίσχυση της συνοχής στην Ευρωζώνη.

Η ένωση θα πρέπει να ολοκληρωθεί σε όλα τα επίπεδα και η ευρώπη να μην παραμένει θεατής των εξελίξεων σε διεθνή θέματα.

Δεν θα πρέπει να αμφισβητούνται τα ευρωπαΐκά σύνορα από τρίτες χώρες.

Η στρατιωτική αυτονομία της ευρωπαΐκής ένωσης είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία.

Είναι πέρα από αναγκαίο και επιβεβλημένο, η επίτευξη της αυτονομίας της ευρωπαΐκής ένωσης σε οικονομικό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο άμυνας και ασφάλειας και πρέπει να γίνει με μεγάλα βήματα.

Πρέπει να περάσουμε στην επόμενη φάση της κοινής ασφάλειας και άμυνας.

Δεν αρκεί η νομισματική ένωση.

Η δημιουργία ευρωστρατού θεωρείται αναγκαία για την ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών της ευρωπαΐκής ένωσης, την προώθηση της ειρήνης και την αντιμετώπιση κρίσεων, όπως η εξάπλωση της ουκρανικής κρίσης.

Στόχος είναι η οικοδόμηση μιας κοινής αμυντικής πολιτικής (ΚΕΠΠΑ-ΚΠΑΑ) που θα επιτρέπει στην Ένωση να δρα πιο αυτόνομα και αποτελεσματικά σε θέματα ασφαλείας.

Σκοπός είναι η αντιμετώπιση εξωτερικών κινδύνων και γεωπολιτικών προκλήσεων.

Θα πρέπει να απαιτήσουμε την δημιουργία Ευρωστρατου στην πράξη για την προστασία των ευρωπαϊκών συνόρων.

Η παράνομη τουρκική εισβολή στην Κύπρο ξεκίνησε στις 20 Ιουλίου 1974 (Επιχείρηση «Αττίλας»), πέντε ημέρες μετά το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, με αποτέλεσμα την κατοχή του 37% του νησιού.

Η Τουρκία παραβίασε το διεθνές δίκαιο, οδηγώντας σε συνεχιζόμενη στρατιωτική κατοχή, διχοτόμηση και προσφυγιά, παρά τις καταδίκες από τη διεθνή κοινότητα.

Το αποτέλεσμα ήταν η Κατάληψη του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, εκτοπισμός περίπου 200.000 Ελληνοκυπρίων και εγκλωβισμός εκατοντάδων άλλων.

Η εισβολή παραμένει παράνομη κατοχή κατά παράβαση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, με την Τουρκία να διατηρεί στρατεύματα στην κατεχόμενη Κύπρο έως σήμερα.

Στις 15 Ιούλη 1974, το καθεστώς των Αθηνών, με επικεφαλής τον ταξίαρχο Ιωαννίδη, σε αγαστή συνεργασία με την εθνικιστική αντικομουνιστική οργάνωση ΕΟΚΑ Β΄, ανέτρεψε με πραξικόπημα τον πρόεδρο της Κύπρου Μακάριο και διόρισε στη θέση του έναν πρόεδρο με το όνομα Σαμψών.

Με την ενέργεια αυτή, που είχε τις "ευλογίες " του ΝΑΤΟ η κυβέρνηση της Ελλάδας, έστρωνε το χαλί για την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο.

Αξιοποιώντας την ευκαιρία που της πρόσφερε η ελλάδα με το πραξικόπημα, η Τουρκία (μαζί με την Ελλάδα και την Αγγλία, ήταν μια από τις 3 εγγυήτριες δυνάμεις της Κύπρου), αντέδρασε δυναμικά.

Τα ξημερώματα της 20ης Ιουλίου 1974, ξεκίνησε στις ακτές της Κερύνειας η τουρκική εισβολή («ΑΤΤΙΛΑΣ 1»), η οποία ολοκληρώθηκε στις 16 Αυγούστου 1974 με την επιχείρηση «ΑΤΤΙΛΑΣ 2».

Από τότε η μέχρι σήμερα η Τουρκία κατέχει παράνομα, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, το 37% της Κύπρου και το μεγαλύτερο τμήμα της ακτογραμμής της Μεγαλονήσου.

Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ για την Κύπρο, ξεκινώντας από την εισβολή του 1974, καταδικάζουν την παράνομη τουρκική κατοχή, ζητούν την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων και την επιστροφή των προσφύγων, ενώ επαναβεβαιώνουν την κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα της ελληνικής Κυπριακής Δημοκρατίας.

Σημαντικά ψηφίσματα, όπως το 353 (1974) και το 541/550 (για την αποκήρυξη της «ΤΔΒΚ»), παραμένουν η βάση για λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Το Ψήφισμα του ΟΗΕ 353 (1974): Εγκρίθηκε ομόφωνα, ζητώντας άμεση κατάπαυση του πυρός και αποχώρηση όλων των ξένων στρατιωτικών δυνάμεων από την Κυπριακή Δημοκρατία.

Το Ψήφισμα 360 του ΟΗΕ (1974): Καταγράφει την ανάγκη σεβασμού της κυριαρχίας, ανεξαρτησίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου.

Το Ψήφισμα 541 του ΟΗΕ (1983) και 550 (1984): Καταδικάζουν την ανακήρυξη του ψευδοκράτους ως νομικά άκυρη, καλώντας όλα τα κράτη να μην αναγνωρίσουν καμία οντότητα πέραν της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Με το ψήφισμα 2453, 2019: Ο ΟΗΕ επαναβεβαιώνει τη θέση του για εξεύρεση λύσης μέσω διαπραγματεύσεων, με στόχο ένα ομοσπονδιακό κράτος.

Η ένταξη της Κύπρου στην ευρωπαΐκή ένωση, την 1η Μαΐου 2004, αποτέλεσε μια από τις λίγες αλλά σημαδιακές επιτυχίες του Ελληνισμού τις τελευταίες δεκαετίες.

Μια επιτυχία που τηρουμένων των αναλογιών υπήρξε και το μεγάλο στρατηγικό ισοδύναμο απέναντι στα τετελεσμένα που έχει επιβάλει η Τουρκία από το 1974 με τη στρατιωτική εισβολή και συνεχιζόμενη μέχρι σήμερα κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου.

Που πλέον αποτελεί κατοχή τμήματος ευρωπαϊκού εδάφους.

Η Κύπρος είναι σήμερα πλήρες κράτος – μέλος της Ενωμένης Ευρώπης, ως ενιαία, εθνικά κυρίαρχη και εδαφικά ακέραιη δημοκρατία, με μία νομική προσωπικότητα.

Μια αναντίρρητη διεθνής πραγματικότητα, εχέγγυο ανεξαρτησίας και γεωπολιτικής ασφαλείας.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκδίδει τακτικά ψηφίσματα για την Κύπρο, καταδικάζοντας την παράνομη κατοχή του βορρά από την Τουρκία, τις τουρκικές προκλήσεις στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου και τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ζητώντας λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το συντριπτικό ψήφισμα για την «Κράτηση Ευρωπαίων πολιτών στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου», που υπερψηφίστηκε χωρίς ψήφο εναντίον.

Ανάμεσα σε άλλα, συμπεριλήφθηκαν δύο αναφορές πολιτικά αξιοσημείωτες:

Το Ευρωκοινοβούλιο, α) καταδικάζει τις τακτικές εκφοβισμού που ασκεί το κατοχικό καθεστώς με σκοπό τον τερματισμό της διαδικασίας των ποινικών αγωγών από την Κυπριακή Δημοκρατία εναντίον των σφετεριστών κατεχόμενων Ελληνοκυπριακών περιουσιών.

β) Καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα, συμπεριλαμβανομένου του ενδεχομένου επιβολής κυρώσεων στην Τουρκία.

Στο πλαίσιο ψηφίσματος, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επαναλαμβάνει την έκκλησή του προς την Τουρκική Δημοκρατία, κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ και υποψήφια για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να τηρήσει το Διεθνές Δίκαιο, να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να τερματίσει αμέσως την κατοχή και να αποσύρει τα στρατεύματά της από το νησί της Κύπρου.

Σε ψήφισμα του Ευρωπαΐκού Κοινοβουλίου, που εγκρίθηκε με ψήφους 631 υπέρ, οι ευρωβουλευτές καταδικάζουν τις παράνομες δραστηριότητες της Τουρκίας στα Βαρώσια, στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου και προειδοποιούν ότι το μερικό «άνοιγμά» τους υπονομεύει τις προοπτικές για μια συνολική επίλυση του Κυπριακού, βαθαίνει τη διαίρεση και εδραιώνει τη μόνιμη διχοτόμηση του νησιού.

Οι ευρωβουλευτές καλούν την Τουρκία να μεταβιβάσει τα Βαρώσια στους νόμιμους κατοίκους τους υπό την προσωρινή διοίκηση του ΟΗΕ (σύμφωνα με το ψήφισμα 550 (1984) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών) και ζητούν από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να διατηρήσει την ενότητά του έναντι των παράνομων ενεργειών της Τουρκίας και να επιβάλει σκληρές κυρώσεις.

Όταν οι παραβιάσεις του Διεθνούς δικαίου παραμένουν χωρίς αντιμετώπιση, διακυβεύεται η ίδια η αξιοπιστία του ΝΑΤΟ και του ΟΗΕ.

Η Ελλάδα διαχρονικά απαιτεί σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, του Χάρτη του ΟΗΕ και του Δικαίου της Θάλασσας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχει ένας εκνευρισμός στην Τουρκία, ο οποίος οφείλεται ακριβώς στη συνεργασία Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ.

Η συνεργασία Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ δεν στρέφεται εναντίον κανενός.

Η Ελλάδα άλλωστε έχει βάλει στο τραπέζι των συζητήσεων και την ιδέα της πενταμερούς, μεταξύ των γειτονικών κρατών της Ανατολικής Μεσόγειου, με το σκεπτικό ότι παρά τα προβλήματα και τις εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις των δυνάμει συμμετεχόντων κυρίως στο ζητήματος των θαλάσσιων ζωνών, μπορούμε να πετύχουμε συγκλίσεις προς όφελος της περιφερειακής σταθερότητας και της οικονομίας των κρατών.

(*) Δικηγόρος Αθηνών - Συνταγματολόγος- νομικός σύμβουλος Πανελληνίου Συνδέσμου Πολεμιστών Κύπρου 64-67-74

- Notospress

27/07/2026 

«Η Κύπρος κείται μακράν».

 - Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έκανε στις 14 Αυγούστου 1974, κατά τη διάρκεια του Αττίλα ΙΙ, την περίφημη δήλωση: «Η Κύπρος κείται μακράν». Κατ’ αυτόν τον τρόπο συνόψισε την αδυναμία(;) και απροθυμία της νέας τότε κυβέρνησής του να συνδράμει την Κύπρo έναντι της τουρκικής εισβολής. Έτσι, οι Τούρκοι εισβολείς, σχεδόν ανενόχλητοι, κατέλαβαν το 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας, διχοτομώντας το νησί. 

- ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΧΩΡΑ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΟΥΓΚΑ .. - Μακρόν: Όταν κάποιος επιτίθεται στην Κύπρο επιτίθεται στην Ευρώπη ....

Τα 50 χρόνια μνήμης και ιστορίας από την παράνομη τουρκική εισβολή του 1974 σηματοδοτούν τη συνεχιζόμενη κατοχή του 37% των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο κυπριακός ελληνισμός τιμά τους αγώνες για διακρίβωση αγνοουμένων, επιστροφή των προσφύγων και εξεύρεση δίκαιης και βιώσιμης λύσης στη βάση των αποφάσεων των Ηνωμένων Εθνών.Αναλυτικότερα στοιχεία και δράσεις σχετικά με τα γεγονότα και τη συμπλήρωση μισού αιώνα ιστορίας:

- Ιστορικό πλαίσιο: Η εισβολή του «Αττίλα» ξεκίνησε στις 20 Ιουλίου 1974, πέντε μέρες μετά το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, προκαλώντας τραγικές απώλειες, χιλιάδες αγνοουμένους και τον ξεριζωμό χιλιάδων Κυπρίων.

- Επίσημες δράσεις μνήμης: Για την απόδοση τιμής και την ιστορική τεκμηρίωση, το Υπουργείο Παιδείας της Κύπρου διατηρεί εξειδικευμένο κόμβο με μαρτυρίες και υλικό στα 1974-2024: 50 Χρόνια.Διεθνές καθεστώς: Η Κύπρος παραμένει το μοναδικό κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το βόρειο τμήμα της να τελεί υπό στρατιωτική κατοχή, θέμα που προωθείται σε διεθνείς οργανισμούς ..

Βασίλειος Μανουράς. Τιμή και Δόξα στους Ήρωες του ’74! Αθάνατος

 Βασίλειος Μανουράς. Τιμή και Δόξα στους Ήρωες του ’74! Αθάνατος

 Ιστορικές Μνήμες ΕΟΚΑ 1955-1959

 «Εμείς είμαστε περήφανοι, γιατί μας έτυχε να υπερασπιστούμε το έδαφος της Ελλάδας, γιατί η Κύπρος είναι Ελλάδα… Δεν παραδώσαμε ούτε μια σπιθαμή.»

- ​Η συγκλονιστική αυτή φράση ανήκει στον τότε Ταγματάρχη και μετέπειτα Υποστράτηγο ε.α. Βασίλειο Μανουρά. Είναι ο άνθρωπος που το καλοκαίρι του 1974, κατά τη διάρκεια της μαύρης τουρκικής εισβολής, ηγήθηκε των ανδρών της Α΄ Μοίρας Καταδρομών στην επική, παράτολμη και γεμάτη αίμα Επιχείρηση «ΝΙΚΗ». Μια αποστολή αυτοκτονίας που ξεκίνησε από το Μάλεμε της Κρήτης και κατέληξε να διασώσει την τιμή των ελληνικών όπλων, κρατώντας με νύχια και με δόντια το αεροδρόμιο της Λευκωσίας.

​Η επιχείρηση σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε κάτω από εγκληματικές συνθήκες. Οι Έλληνες καταδρομείς στάλθηκαν κυριολεκτικά στη σφαγή. Πέταξαν μέσα στο σκοτάδι με τα μεταγωγικά Noratlas, χωρίς καμία συνοδεία μαχητικών αεροσκαφών, χωρίς καθοδήγηση από το έδαφος και τηρώντας απόλυτη σιγή ασυρμάτου. Το πιο τραγικό; Λόγω του απόλυτου χάους και της έλλειψης συντονισμού από τη διχασμένη ηγεσία της Αθήνας, κανείς στην Κύπρο δεν είχε ειδοποιηθεί επίσημα για την άφιξή τους. Το αποτέλεσμα ήταν εφιαλτικό: τα ελληνικά αεροπλάνα εκλήφθηκαν ως τουρκικά, με συνέπεια δύο από αυτά να καταρριφθούν πάνω από το αεροδρόμιο της Λευκωσίας από φίλια πυρά, βάφοντας την πίστα με το αίμα δεκάδων παλικαριών προτού καν πατήσουν το πόδι τους στη γη.

​⚡ Η ιστορική άρνηση που έσωσε το Αεροδρόμιο:

Μέσα σε αυτό το σκηνικό της απόλυτης τραγωδίας, ο Ταγματάρχης Βασίλειος Μανουράς έμελλε να γράψει ιστορία με την προσωπική του παλικαριά και το στρατιωτικό του ανάστημα. Όταν οι πιέσεις έγιναν αφόρητες, ο Μανουράς αψήφησε πλήρως τις ηττοπαθείς οδηγίες του τότε Έλληνα πρέσβη της Χούντας, ο οποίος ουσιαστικά ζητούσε τη συνθηκολόγηση.

​Με το όπλο στο χέρι, ο Μανουράς αρνήθηκε κατηγορηματικά να παραδώσει το στρατηγικής σημασίας αεροδρόμιο της Λευκωσίας για να περάσει στον έλεγχο των Τούρκων εισβολέων. Η ακλόνητη στάση του και η ετοιμότητα των καταδρομέων του για μάχη μέχρι εσχάτων, ανάγκασαν την ειρηνευτική δύναμη των Καναδών του ΟΗΕ να παρέμβει εσπευσμένα. Χάρη σε αυτή την ηρωική άρνηση, το αεροδρόμιο δεν έπεσε ποτέ στα χέρια του Αττίλα και κηρύχθηκε μέχρι σήμερα Νεκρή Ζώνη υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Εθνών.

​💔 Το παράπονο ενός ζωντανού θρύλου:

Για δεκαετίες, η επίσημη Ελληνική Πολιτεία απέφευγε να αναγνωρίσει το μέγεθος της αυτοθυσίας αυτών των ανθρώπων, αφήνοντας τη δράση της Α΄ Μοίρας Καταδρομών στη σκιά της ιστορίας. Όπως τονίζει με πικρία αλλά και περηφάνια ο ίδιος ο Βασίλειος Μανουράς, αν η τότε ηγεσία ήταν συγκροτημένη και όχι βυθισμένη στον εθνικό διχασμό, τα αποτελέσματα της κυπριακής τραγωδίας θα ήταν εντελώς διαφορετικά.

​Ο Βασίλειος Μανουράς παραμένει ένας ζωντανός θρύλος, ένα σύμβολο της αληθινής στρατιωτικής τιμής που κράτησε ψηλά τη σημαία της πατρίδας όταν όλα γύρω κατέρρεαν. Η άρνησή του να λυγίσει μπροστά στον εχθρό και τους συμβιβασμούς αποτελεί αιώνια παρακαταθήκη για την Κύπρο και τον απανταχού ελληνισμό.

​

🇨🇾🇬🇷 Βασίλειος Μανουράς. Τιμή και Δόξα στους Ήρωες του ’74!

Αθάνατος.

15 Νοεμβρίου: Συμπληρώνονται 41 χρόνια από την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους ...

Συμπληρώνονται σήμερα 41 χρόνια από την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους στα κατεχόμενα από την Τουρκία εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ήταν 15 Νοεμβρίου του 1983 όταν η Τουρκία και η τότε τουρκοκυπριακή ηγεσία προχώρησαν στην παράνομη ενέργεια να ανακηρύξουν σε «κράτος» τα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, το οποίο αναγνωρίζεται μόνο από την Αγκυρα.

Η διεθνής κοινότητα, δεν αναγνώρισε την αυθαίρετη αυτή ενέργεια και με σειρά ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ όχι μόνο την καταδίκασε αλλά χαρακτήρισε την ανακήρυξη, ως νομικά άκυρη, καλώντας όλα τα κράτη μέλη του ΟΗΕ να μην αναγνωρίσουν το αποτέλεσμά της.

https://www.alphanews.live/

 

Ο ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ .. - << άρθρο 49 της συνθήκης της γενεύης 1949 >> - ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΛΕΜΟΥ..

- Η ΕΛΛΑΔΑ .. ΚΥΠΡΟΣ .. ΕΙΝΑΙ ΜΕΛΟΣ ...
-  ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ..
- ΤΟΥ ΝΑΤΟ ..???
- ΤΟΥ ΟΗΕ..U.N..
- ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ  ΑΛΛΟΥ ΕΒΡΑΙΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ..
- ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ????

 

Ο ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ .. - << άρθρο 49 της συνθήκης της γενεύης 1949 >> - ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΛΕΜΟΥ..

 Στις 15 Νοεμβρίου 1983, η τουρκοκυπριακή πλευρά ανακήρυξε μονομερώς την ίδρυση της «Τουρκικής Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου», γνωστής και ως ψευδοκράτους, σε μια κίνηση που καταδικάστηκε από την διεθνή κοινότητα και την Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτή η πράξη ενίσχυσε την τουρκική κατοχή και παραβίασε το διεθνές δίκαιο. 

 

• Τι συνέβη: Η τουρκοκυπριακή οντότητα, μετά την άρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της, προχώρησε στη μονομερή ανακήρυξη της ίδρυσής της.
• Διεθνής αντίδραση: Η ανακήρυξη καταδικάστηκε ως παράνομη από την Κυπριακή Δημοκρατία και την πλειοψηφία της διεθνούς κοινότητας. Μόνο η Τουρκία, το Πακιστάν και το Αζερμπαϊτζάν αναγνώρισαν το ψευδοκράτος.
• Συνέπειες: Η κίνηση αυτή εδραίωσε το καθεστώς της κατοχής στο νησί, ενώ η τουρκοκυπριακή πλευρά χρησιμοποιεί πλέον τον όρο «Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου». 

Κύπρος: Τα «Οκτωβριανά» του 1931 και η δολοφονία του 7χρονου Δημητράκη Δημητριάδη από τους Βρετανούς το 1956 ..

Η στάση του Ελευθερίου Βενιζέλου για τα Δωδεκάνησα και την Κύπρο - Τα «Οκτωβριανά» του 1931: Οι πρώτες μεγάλες διαδηλώσεις των Κυπρίων για ένωση με την Ελλάδα - Πώς και γιατί οι εγκληματίες Βρετανοί σκότωσαν τον επτάχρονο Δημητράκη Δημητριάδη το 1956

Κύπρος: Τα «Οκτωβριανά» του 1931 και η δολοφονία του 7χρονου Δημητράκη Δημητριάδη από τους Βρετανούς το 1956
 

Λ.Ι

Λ.Ι
 

Η φράση «μαρτυρική Μεγαλόνησος» για την Κύπρο μπορεί να ακούγεται ως τετριμμένη από κάποιους, όμως αντικατοπτρίζει απόλυτα την πραγματικότητα.

Η Οθωμανοί κατέλαβαν την Κύπρο το 1571 και επιδόθηκαν, κατά την προσφιλή τακτική τους, σε απίστευτες λεηλασίες και σφαγές. Περισσότεροι από 20.000 Κύπριοι δολοφονήθηκαν, πολλοί ακόμα εξανδραποδίστηκαν. Χιλιάδες γυναικόπαιδα πουλήθηκαν σε σκλαβοπάζαρα της Ανατολής, ενώ τέλος, οι Οθωμανοί εξόντωσαν σταδιακά τους Ενετούς που ζούσαν στο νησί. Το 1703 η Κύπρος υπαγόταν απευθείας στον Μεγάλο Βεζίρη. Οι εξεγέρσεις των Κυπρίων, με κυριότερες αυτές του 1763, του 1799 και του 1804 αντιμετωπίστηκαν, έστω και δύσκολα, από τους Τούρκους. Το ξέσπασμα της Επανάστασης του 1821 στην Ελλάδα είχε σαν αποτέλεσμα να σφαγιαστούν τουλάχιστον 470 Κύπριοι.

Περισσότεροι από 1.000 Κύπριοι κατάφεραν πάντως να έρθουν στην μητροπολιτική Ελλάδα, για να πολεμήσουν στο πλευρό των επαναστατών. Το 1827, ο Ιωάννης Καποδίστριας ζήτησε να περιληφθεί και η Κύπρος (μαζί και άλλες περιοχές, από την Αυλώνα της σημερινής Αλβανίας μέχρι τον Θερμαϊκό) στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος διατρανώνοντας παντού την ελληνικότητά της. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν έγινε εφικτό. Οι Κύπριοι δεν αποθαρρύνθηκαν.

Το 1833 ξεσηκώθηκαν άλλες δύο φορές. Στη δεύτερη εξέγερση πρωταγωνίστησε ο μοναχός Ιωαννίκιος και αυτή έμεινε στην ιστορία ως «η επανάσταση του καλόγερου». Το 1839 με το τανζιμάτ, ο σουλτάνος Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ εισήγαγε κάποιες μεταρρυθμίσεις, ενώ το 1846 ιδρύθηκε Ελληνικό Υποπροξενείο στη Λάρνακα μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού από τους Κύπριους.


Κύπρος: Τα «Οκτωβριανά» του 1931 και η δολοφονία του 7χρονου Δημητράκη Δημητριάδη από τους Βρετανούς το 1956 .
 

Η Λάρνακα σε πίνακα του 1865

Το 1877 ξέσπασε νέος Ρωσοτουρκικός πόλεμος που έληξε με συντριβή των Οθωμανών. Το Λονδίνο δεσμεύτηκε ότι θα υποστηρίξει διπλωματικά τα τουρκικά συμφέροντα και σε αντάλλαγμα ενοικίασε την Κύπρο, με δύο μυστικές συμφωνίες, αναλαμβάνοντας να πληρώσει στον σουλτάνο το πλεόνασμα του προϋπολογισμού με βάση τον μέσο όρο των τελευταίων πέντε χρόνων. Η ενοικίαση προκάλεσε πολλές αντιδράσεις ακόμα και στη Μεγάλη Βρετανία.

Η εφημερίδα «Fortnightly Review» έγραψε χαρακτηριστικά: «Μία νήσος μήκους 200 μιλίων, μαστιζόμενη από την πείνα, μια φωλιά ελονοσίας και πυρετού, χωρίς λιμάνια και με έναν αυξανόμενο αριθμό λεπρών θεωρείται εύλογο αντάλλαγμα για την ανάληψη της υποχρέωσης να σπαταλήσουμε εκατοντάδες εκατομμυρίων για να υπερασπιστούμε μια αυτοκρατορία η οποία είτε δεν θέλει είτε δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της».

Στις 12 Ιουλίου 1878 μια βρετανική ναυτική μοίρα κατέπλευσε στη Λάρνακα. Την επόμενη ημέρα υπογράφηκε η Συνθήκη του Βερολίνου και οι ευρωπαϊκές δυνάμεις αποδέχτηκαν τη μεταβίβαση της Κύπρου στη Μ. Βρετανία.

Η Κύπρος τον 20ο αιώνα

Η Κύπρος δεν έχασε ποτέ τον ελληνικό της χαρακτήρα, οι δε Ελληνοκύπριοι αντιμετώπισαν θετικά την αλλαγή κυριαρχίας στο νησί τους. Υπήρχε άλλωστε και το προηγούμενο των Ιονίων Νήσων που είχαν παραχωρήσει οι Βρετανοί στην Ελλάδα το 1864. Μάλιστα ο Αρχιεπίσκοπος Σωφρόνιος εξέφρασε αυτή την ευχή στον Βρετανό αρμοστή Γκάρνετ Γούλσλεϊ. Παρά τις εκκλήσεις και τα διαβήματα προς το Λονδίνο πάντως, η Βρετανία έμεινε μόνο σε υποσχέσεις…

Πολλοί ήταν οι Κύπριοι εθελοντές στον Πόλεμο του 1897, αλλά και κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Δυστυχώς, ο Ελευθέριος Βενιζέλος απαίτησε να μην υποβληθεί αίτημα για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα μετά το τέλος του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου…. Ωστόσο, στην Κύπρο υπήρχε η άποψη ότι η Ένωση με την Ελλάδα ήταν θέμα χρόνου. Στις 5 Ιανουαρίου 1913 η εφημερίδα «Ελευθερία» της Λευκωσίας έγραψε ότι η ένωση με την Ελλάδα θα «συντελεσθεί οσονούπω» και ότι η Ελλάδα είχε ήδη ορίσει ως πρώτο Διοικητή της Κύπρου τον πρώην Υπουργό Παιδείας Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο.
Κύπρος: Τα «Οκτωβριανά» του 1931 και η δολοφονία του 7χρονου Δημητράκη Δημητριάδη από τους Βρετανούς το 1956

Ελευθέριος Βενιζέλος

Οι Βρετανοί όμως δεν έδιναν καμία σημασία σε όλα αυτά. Όπως παραδέχτηκαν επίσημα, το 1904 η Κύπρος ήταν η περιοχή με το υψηλότερο ποσοστό φορολόγησης παγκοσμίως. Μάλιστα ήταν η μόνη αποικία που συνεισέφερε στον προϋπολογισμό της Μ. Βρετανίας κατά 27%. Όταν το 1914 η Οθωμανική Αυτοκρατορία εισήλθε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Αυτοκρατοριών, η Βρετανία κήρυξε άκυρη τη Συνθήκη του 1878 και προσάρτησε την Κύπρο (05/11/1914). 13.000 Κύπριοι πολέμησαν στο πλευρό των Βρετανών στο μακεδονικό μέτωπο. Οι Κύπριοι πρόσφεραν στους Βρετανούς χιλιάδες ζώα και τόνους γεωργοκτηνοτροφικών προϊόντων.

Στη Μεγαλόνησο δημιουργήθηκε από τους Βρετανούς ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων και ένα ακόμα για εκπαίδευση των Αρμενίων. Μετά τη λήξη του Α’ Π.Π. ο Βενιζέλος δεν συμπεριέλαβε την Κύπρο στις ελληνικές διεκδικήσεις για να μην δυσαρεστήσει τους Βρετανούς, στη στήριξη των οποίων στο μικρασιατικό ζήτημα υπολόγιζε. Με τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923), η Τουρκία ως διάδοχο κράτος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αναγνώρισε την προσάρτηση της Κύπρου στη Μεγάλη Βρετανία και παραιτήθηκε από κάθε αξίωσή της επί της Μεγαλονήσου. Από τότε, το Λονδίνο σκλήρυνε τη στάση του εφαρμόζοντας αποικιοκρατική πολιτική.

Τον Μάρτιο του 1925 η Κύπρος ανακηρύχθηκε αποικία του βρετανικού Στέμματος. Το 1926 το Λονδίνο διόρισε νέο Κυβερνήτη τον ως τότε περιφερειακό διοικητή της Ιερουσαλήμ και της Ιουδαίας Ρόναλντ Στορς. Αυτός επιχείρησε κάποιες μεταρρυθμίσεις ενέπλεξε όμως και τους Μουσουλμάνους σαν αντίβαρο στη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων του νησιού.
Κύπρος: Τα «Οκτωβριανά» του 1931 και η δολοφονία του 7χρονου Δημητράκη Δημητριάδη από τους Βρετανούς το 1956



Η βρετανική σημαία υψώνεται στην Κύπρο το 1878

Τα Οκτωβριανά του 1931

Το 1928 οι Βρετανοί οργάνωσαν εκδηλώσεις για τα 50 χρόνια της παρουσίας τους στην Κύπρο, τις οποίες οι Ελληνοκύπριοι αγνόησαν επιδεικτικά. Αντίθετα, πλήθαιναν τα υπομνήματα και οι ενέργειες των Κυπρίων προς το Λονδίνο για ένωση με την Ελλάδα. Πρωτεργάτης τους ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Κύριλλος Γ'. Δυστυχώς, ο Ελευθέριος Βενιζέλος που επανήλθε στο πολιτικό προσκήνιο κερδίζοντας με συντριπτική πλειοψηφία τις εκλογές του Αυγούστου 1928 δεν συμμεριζόταν τα αιτήματα των Κυπρίων και όχι μόνο… Στη διάρκεια ταξιδιού του στη Ρώμη δήλωσε σε δημοσιογράφο ότι «ουδένα δωδεκανησιακό ζήτημα υφίστατο μεταξύ Ελλάδος και Ιταλίας, όπως ακριβώς δεν υπήρχε κυπριακό ζήτημα μεταξύ Ελλάδας και Αγγλίας».

Κύπρος: Τα «Οκτωβριανά» του 1931 και η δολοφονία του 7χρονου Δημητράκη Δημητριάδη από τους Βρετανούς το 1956

ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΑ

Λίγο αργότερα δήλωσε σε αυστριακή εφημερίδα ότι δεν ασχολείτο με την Κύπρο, «γιατί οι Κύπριοι ήταν σε θέση να λύσουν μόνοι τους τα προβλήματά τους με τους Βρετανούς!». Σε συναντήσεις του με αντιπροσωπείες των Κυπριών είχε συστήσει πολλές φορές μετριοπάθεια και συνεργασία με τις Βρετανικές αρχές. Τον Μάιο του 1930 μάλιστα εξήρε τη σημασία της βρετανικής φιλίας για την Ελλάδα και τόνισε το άριστο επίπεδο των διμερών σχέσεων. Οι Κύπριοι αντιλήφθηκαν πλέον ότι έπρεπε να δράσουν μόνοι τους…

Το 1930 συστάθηκε η Εθνική Οργάνωσις Κύπρου με μοναδικό σκοπό την ένωση με την Ελλάδα. Γενικός Γραμματέας της ορίστηκε ο Αχιλλέας Αιμιλιανίδης (1903-1978). Η επέτειος της 25ης Μαρτίου εορτάστηκε με λαμπρότητα και συγκεντρώθηκαν υπογραφές σε ψήφισμα υπέρ της ένωσης. Στις 9 Ιουνίου 1930 έγιναν τα αποκαλυπτήρια των Κυπρίων μαρτύρων του 1821 στο προαύλιο του Ιερού ναού της Φανερωμένης.
Κύπρος: Τα «Οκτωβριανά» του 1931 και η δολοφονία του 7χρονου Δημητράκη Δημητριάδη από τους Βρετανούς το 1956
 

Ο Αχιλλέας Αιμιλιανίδης

Τα γεγονότα αυτά προβλήθηκαν έντονα από τον αντιβενιζελικό Τύπο και προκάλεσαν το ζωηρό ενδιαφέρον της ελληνικής κοινής γνώμης. Όμως ο Βενιζέλος εξακολουθούσε να συνιστά μετριοπάθεια… Τον Οκτώβριο του 1930 ο Βρετανός Υφυπουργός Αποικιών σερ Ντράμοντ Στιλς επισκέφθηκε την Αμμόχωστο. Ο Δήμαρχος της πόλης Θεμιστοκλής Δέρβης καλωσόρισε μεν τον Στιλς, εξέφρασε όμως την επιθυμία για σύντομη απόδοση της νήσου στην Ελλάδα. Ο Στιλς δεινοπάθησε από τις εκδηλώσεις των Κυπρίων υπέρ της ένωσης και δήλωσε χαρακτηριστικά: «Δεν ζητάμε από τους Έλληνες να απαρνηθούν τον ελληνικό πολιτισμό τους, τις παραδόσεις, τη γλώσσα και τη θρησκεία τους, για τα οποία είναι υπερήφανοι, αλλά μόνον να εξακολουθούν να τα καλλιεργούν στην Κύπρο ως συστατικό τμήμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας».

Κύπρος: Τα «Οκτωβριανά» του 1931 και η δολοφονία του 7χρονου Δημητράκη Δημητριάδη από τους Βρετανούς το 1956

Οδομαχίες στη Λευκωσία το 1956

Η Κύπρος όμως ήταν πλέον καζάνι που έβραζε… Το βράδυ της 21ης Οκτωβρίου 1931 ξέσπασε εξέγερση στη Λευκωσία και κατέληξε στον εμπρησμό τον κυβερνείου. Τις επόμενες μέρες επεκτάθηκε στις άλλες μεγάλες πόλεις και στην ύπαιθρο. Ο Στορς ζήτησε ενισχύσεις από την, τυπικά ανεξάρτητη Αίγυπτο, που όμως τελούσε υπό βρετανική στρατιωτική κατοχή. Αυστηρά μέτρα ασφαλείας λήφθηκαν σε όλη την Κύπρο, ενώ οι Βρετανοί συνέλαβαν έξι άτομα, τα οποία και εκτόπισαν, θεωρώντας ότι ήταν οι πρωταίτιοι της εξέγερσης. Ανάμεσά τους ήταν και ο Μητροπολίτης Κιτίου Νικόδημος. Η σύλληψη του, αμέτοχου στα επεισόδια, Νικόδημου προκάλεσε νέες διαδηλώσεις.Αυτή τη φορά οι Βρετανοί πυροβολούσαν για να σκοτώσουν…

Κύπρος: Τα «Οκτωβριανά» του 1931 και η δολοφονία του 7χρονου Δημητράκη Δημητριάδη από τους Βρετανούς το 1956

Το Κυβερνείο πριν και μετά την πυρπόλησή του

Κύπρος: Τα «Οκτωβριανά» του 1931 και η δολοφονία του 7χρονου Δημητράκη Δημητριάδη από τους Βρετανούς το 1956

Ο Μητροπολίτης Κιτίου Νικόδημος Μυλωνάς

Ένας εικοσιπεντάχρονος σκοτώθηκε και άλλοι πέντε Κύπριοι τραυματίστηκαν. Άλλοι δύο νέοι σκοτώθηκαν και τουλάχιστον τέσσερις τραυματίστηκαν σοβαρά σε επεισόδια στην Κερύνεια και την Αμμόχωστο. Συνολικά 6 Έλληνες σκοτώθηκαν και 30 τραυματίστηκαν. Οι Βρετανοί ανέφεραν ότι 38 αστυνομικοί τους τραυματίστηκαν.

Ανακοίνωσαν επίσης ότι συνέλαβαν περισσότερα από 400 άτομα. Αργότερα παραπέμφθηκαν σε δίκη 3.359 Κύπριοι, από τους οποίους οι 2.606 καταδικάστηκαν για διάφορα αδικήματα. Η αυθόρμητη εξέγερση των Κυπρίων προκάλεσε το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Ιδιαίτερα όσων ζούσαν στις Βρετανικές αποικίες και τους Έλληνες της Μέσης Ανατολής. Φυσικά στην Αθήνα υπήρξε έντονη συγκίνηση. Όμως η κυβέρνηση Βενιζέλου απαγόρευσε κάθε δημόσια συγκέντρωση στην Αθήνα.

Το μνημόσυνο υπέρ των αναπαύσεων των ψυχών των θυμάτων τελέστηκε στο Μαρούσι και όχι στην Αθήνα! Ο Βενιζέλος υποσχέθηκε στον Βρετανό πρέσβη Πάτρικ Ράμσεϊ ότι θα αποτρέψει τη μετάβαση Κυπρίων που ζούσαν στην Ελλάδα, στην Μεγαλόνησο. Επίσης διαμήνυσε ότι δεν ενδιαφερόταν για τους εκτοπισμένους Κύπριους και δεν επιθυμούσε την άφιξή τους στην Αθήνα. Κάτι τέτοιο θα τους ηρωοποιούσε και θα έφερνε σε δεινή θέση τον Βενιζέλο στη Βουλή.

Ο πρέσβης Ράμσεϊ, με εντολή του Υπουργού του, σερ Τζον Σάιμον εξέφρασε την ευαρέσκεια των Βρετανών γι’ αυτές τις ενέργειες… Η καταστολή των «Οκτωβριανών» ήταν πολύ πιο δύσκολη απ’ ότι περίμεναν οι Βρετανοί που χρησιμοποίησαν ισχυρές δυνάμεις. Τα «Οκτωβριανά» ήταν σημείο καμπής για τη νεότερη ιστορία της Κύπρου, καθώς οι Βρετανοί αποκάλυψαν το πραγματικό πρόσωπο τους, στερώντας από τους Κύπριους τα ελάχιστα πολιτικά δικαιώματα που είχαν…

Η δολοφονία του επτάχρονου (!) Δημητράκη Δημητριάδη από τους Βρετανούς το 1956

Θα κάνουμε τώρα ένα χρονικό άλμα 25 ετών, για να μεταφερθούμε στο 1956 και να παραθέσουμε την, σχετικά άγνωστη, δολοφονία του επτάχρονου Δημητράκη Δημητριάδη από τους Βρετανούς!
Κύπρος: Τα «Οκτωβριανά» του 1931 και η δολοφονία του 7χρονου Δημητράκη Δημητριάδη από τους Βρετανούς το 195

 

Ο Δημητράκης Δημητριάδης και ο ανδριάντας του

Τον Μάρτιο του 1956 οι Βρετανοί αποφάσισαν να σκληρύνουν τη στάση τους εναντίον των Κυπρίων, λόγω του διεθνούς εξευτελισμού τους από την ΕΟΚΑ. Συνέλαβαν τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον στρατολόγο της ΕΟΚΑ Σταύρο Παπαγαθαγγέλου, τον Μητροπολίτη Κερύνειας Κυπριανό και τον Γραμματέα της Μητρόπολης Κερύνειας Πολύκαρπο Ιωαννίδη, τους οποίους και εξόρισαν στις Σεϊχέλες! Αυτό το γεγονός συγκλόνισε όλο τον ελληνισμό. Στην Κύπρο ξέσπασαν μαζικές διαδηλώσεις, στις οποίες συμμετείχαν ακόμα και μαθητές και μαθήτριες από τα Δημοτικά και τα Γυμνάσια. Απέναντί τους οι «πολιτισμένοι» Βρετανοί έστειλαν πάνοπλους στρατιώτες.

Κύπρος: Τα «Οκτωβριανά» του 1931 και η δολοφονία του 7χρονου Δημητράκη Δημητριάδη από τους Βρετανούς το 1956



Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος στη διαδρομή για τις Σεϊχέλες

Ανάμεσα στους μαθητές ήταν κι ο επτάχρονος Δημητράκης Δημητριάδης. Γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1949. Οι γονείς του χώρισαν, η μητέρα του έφυγε για την Αγγλία και ο Δημητράκης ζούσε με τη γιαγιά του. Ήταν μαθητής της Β’ Δημοτικού. Όταν δεν πήγαινε σχολείο πουλούσε λουλούδια, καθώς είχε κι άλλα τρία αδέλφια και έπρεπε η οικογένειά του να συντηρηθεί.

Στη Λάρνακα, τα παιδιά συγκεντρώθηκαν στον Ιερό Ναό Αγίου Λαζάρου. Ήταν μαθητές της Αστικής Σχολής Καλογερά όπου φοιτούσε και ο Δημητράκης. Όλοι ακολούθησαν τους μαθητές του Εμπορικού Λυκείου. Κάποια στιγμή τα παιδιά έστησαν πρόχειρα οδοφράγματα για να εμποδίσουν τους Βρετανούς στρατιώτες που κατέφθασαν στην περιοχή. Κάποια μπήκαν στον ναό του Αγίου Λαζάρου.
Κύπρος: Τα «Οκτωβριανά» του 1931 και η δολοφονία του 7χρονου Δημητράκη Δημητριάδη από τους Βρετανούς το 1956

 - Μικρά παιδιά στην Κύπρο διαδηλώνουν το 1956

Οι Βρετανοί κυνηγούσαν τα αθώα παιδιά κάνοντας χρήση όπλων και δακρυγόνων. Μια ομάδα παιδιών, ανάμεσα στα οποία κι ο Δημητράκης κατέφυγε στην οδό Λέοντος του Σοφού όπου τους προσπέρασε ένα στρατιωτικό αυτοκίνητο με πάνοπλους στρατιώτες. Τα παιδιά προχώρησαν στην τότε οδό Νικολάου Ρώσου, σήμερα Δημητράκη Δημητριάδη. Οι στρατιώτες κατέβηκαν από το όχημα και ταμπουρώθηκαν. Τα μεγαλύτερα παιδιά αποχώρησαν και φώναξαν στον Δημητράκη να κάνει το ίδιο. Αυτός όμως δεν τους άκουσε.

Συνέχισε να πετάει πετραδάκια στους Βρετανούς φωνάζοντας «Ένωση, Ένωση»… Ο μικρός ήταν ακίνητος. Κάποιος Βρετανός στρατιώτης (κτήνος, εγκληματίας, ό,τι και να γράψουμε είναι λίγο…) σημάδεψε τον Δημητράκη και τον πυροβόλησε εν ψυχρώ. Η σφαίρα πέτυχε τον Δημητράκη στο κεφάλι και ο μικρός σωριάστηκε νεκρός στο έδαφος…Η αποτρόπαια, εν ψυχρώ δολοφονία του Δημητράκη πάγωσε όλο τον ελληνισμό. Στην κηδεία του ράγισαν και οι πέτρες. Κι ο εφτάχρονος Δημητράκης φτερούγισε στη γειτονιά των αγγέλων για να συναντήσει τους άλλους ήρωες – μάρτυρες του Ελληνισμού…

Πηγή: Δρ. Ιωάννης Σ. Παπαφλώράτος, «Συνοπτική ιστορία της Κύπρου από την εποχή του Βυζαντίου έως και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο», εκδόσεις Λειμών, Αθήνα 2024.

https://www.protothema.gr

https://www.topontiki.gr/ - ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης .

Μας έδιναν την Κύπρο και πήραμε ουδετερότητα…
Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ
τεύχος 2302
5/10/2023
07.10.2023

- Υψώνοντας τη βρετανική σημαία στη Λευκωσία, στην Πύλη της Πάφου, στις 12 Ιουλίου 1878, από την εφημερίδα «Illustrated London News»

Οι ιστορικές ευκαιρίες, αν δεν γίνονται αποδεκτές εν τη γενέσει τους, συνήθως εξελίσσονται σε μελλοντικές τραγωδίες. Αυτό φαίνεται ότι συνέβη το 1914 με την Κύπρο, όταν η Ελλάδα αρνήθηκε να την ενσωματώσει στην κυριαρχία της, προκειμένου ο βασιλιάς Κωνσταντίνος να εξυπηρετήσει τα γερμανικά συμφέροντα, προτείνοντας την ουδετερότητα της Ελλάδας…

Αυτή υπήρξε η αρχή μιας μοιραίας εξέλιξης τόσο για την Κύπρο όσο και για την Ελλάδα. Εκτός από την απώλεια της Κύπρου και τη Μικρασιατική καταστροφή, η χώρα χρεώθηκε και έναν εθνικό διχασμό, ο οποίος απεδείχθη εντυπωσιακά ανθεκτικός και φτάνει μετεξελιγμένος ώς τις μέρες μας.

Ωστόσο, εμείς σήμερα θα σταθούμε στην αγγλική πρόταση που έγινε το 1914, σε συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία, που δυστυχώς όχι μόνο δεν εκμεταλλευτήκαμε, αλλά τη στρέψαμε εναντίον μας.

Ας πάρουμε όμως τις εξελίξεις από την αρχή. Αμέσως μετά την έναρξη του ρωσοτουρκικού πολέμου το 1878, οι Οθωμανοί παραχώρησαν στους Βρετανούς τη διοίκηση της Κύπρου, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη βρετανική προστασία έναντι της Ρωσίας. Στη Μεγαλόνησο αρχικά οι Κύπριοι υποδέχτηκαν τη βρετανική διοίκηση με ευνοϊκά συναισθήματα, διότι εξέλαβαν αυτήν την εξέλιξη ως βήμα για την τελική ένωση της νήσου με την Ελλάδα, στο πρότυπο των Επτανήσων. Όσο οι ελπίδες τους δεν ευοδώνονταν τόσο αναπτυσσόταν το εθνικό κίνημα των Ελλήνων Κυπρίων.

Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω παγκύπριο υπόμνημα της 26ης Ιουλίου 1895 προς τη βρετανική κυβέρνηση:

 

«Από των πρώτων ημερών της επ’ αγαθαίς επαγγελίαις αγγλικής κατοχής, ο ελληνικός πληθυσμός της νήσου εξεδήλωσεν ον απ’ αιώνων έτρεφε μύχιον πόθον υπέρ της εθνικής αυτού αποκαταστάσεως. Τον πόθον τούτον δεν έλειψε να δηλώση και εις πάντα τα μετά ταύτα υποβληθέντα υπομνήματα, διακηρύξας, ότι την εκπλήρωσιν δικαιώματος τοσούτον νομίμου εδικαιούτο να βασίση και επί της εύνοιας του γενναιόφρονος αγγλικού έθνους. Και εν τη παρούση περιστάσει ο ελληνικός λαός, ο αποτελών τα τέσσαρα πέμπτα του όλου πληθυσμού της νήσου, από άκρου εις άκρον εξέπεμψε φωνήν ότι έναν και μόνον έχει πόθον, την μετά της μητρός αυτού Ελλάδος ένωσιν, απόφασιν έχων διά πάντων και αυτών των εσχάτων μέσων ν’ αντιστή εις πάσαν ετέραν λύσιν του κυπριακού ζητήματος».

Φίλιος Ζαννέτος,«Ιστορία της νήσου Κύπρου από της αγγλικής κατοχής μέχρι σήμερον», Φιλοκαλία, Λάρνακα 1911, ο. 853.

Με την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Οθωμανική Αυτοκρατορία επέλεξε να συστρατευθεί στο πλευρό των Γερμανών και εναντίον της Αγγλίας. Η απόφαση αυτή δεν ενθουσίασε καθώς φαίνεται τους Άγγλους, οι οποίοι έσπευσαν να κηρύξουν άκυρη τη Συμφωνία του 1878 με την οποία ενοικίαζαν την Κύπρο από τους Οθωμανούς. Έτσι, στις 5 Νοεμβρίου του 1914, οι Βρετανοί, δίχως πολλά λόγια, προσάρτησαν την Κύπρο. Περίπου έναν χρόνο αργότερα, στις 16 Οκτωβρίου 1915, η Μεγάλη Βρετανία προσφέρει την Κύπρο στην Ελλάδα με αντάλλαγμα τη συμμετοχή της στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον των Γερμανών, των Τούρκων και των Βουλγάρων!

Η Ελλάδα τότε είχε στραμμένη την προσοχή της στον Εθνικό Διχασμό και δίχως χρονοτριβή η κυβέρνηση Ζαΐμη (24 Σεπτεμβρίου – 25 Οκτωβρίου 1915) απέρριψε την επομένη κιόλας τη βρετανική προσφορά προς χάριν της ουδετερότητας. Τη φιλοβασιλική πολιτική εξέφραζαν τότε ο Ίων Δραγούμης και ο Ιωάννης Μεταξάς μαζί με το στρατιωτικό επιτελείο. Τότε αυτοί που υποστήριζαν τον γερμανο-αυστριακό άξονα φρόντισαν να εξαναγκάσουν τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ένθερμο υποστηρικτή της Αντάντ, σε παραίτηση.

Τον Βενιζέλο αντικατέστησε στην πρωθυπουργία ο Ζαΐμης. Έτσι, προς χάριν της «ουδετερότητας» που εξυπηρετούσε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος για λογαριασμό του Κάιζερ, του οποίου η αδελφή ήταν σύζυγός του, χάθηκε η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα… Πρόκειται για μια τραγωδία ανείπωτη και ταυτόχρονα άκλαυτη, ένα έγκλημα της βασιλείας προς χάριν του Γερμανού κουμπάρου.

Το θέμα αναζωπυρώθηκε μαζί με τις ελπίδες του κυπριακού ελληνισμού όταν τελικά η Ελλάδα προσχώρησε στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ, ιδιαίτερα όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος, στις 9 Ιανουαρίου 1918, δήλωνε στον Άγγλο πρέσβη στην Αθήνα, λόρδο Γκράνβιλ, πως είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι, όταν τελειώσει ο πόλεμος, η κυβέρνηση της Βρετανίας δεν μπορεί παρά να παραχωρήσει τη Μεγαλόνησο στην Ελλάδα, επικαλούμενος μάλιστα τις διακηρύξεις που είχε κάνει η Βρετανία υπέρ της αυτοδιάθεσης των λαών, υπέρ της διακυβέρνησης σύμφωνα με την αρχή των εθνοτήτων και με τη συναίνεση των διοικουμένων.

«Το ταξίδι της πρεσβείας»
Παρ’ ότι είχε χαθεί, φευ, αμετάκλητα η ευκαιρία της ένωσης, οι εξελίξεις στο μέτωπο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου φαίνονταν ευνοϊκές για το Κυπριακό. Μάλιστα, υπήρξε μεγάλη διπλωματική κινητικότητα. Αμέσως μετά τη λήξη του Μεγάλου Πολέμου, αντιπροσωπεία Κυπρίων, αποτελούμενη από τον αρχιεπίσκοπο Κύριλλο Γ’ και όλους τους Έλληνες Κύπριους βουλευτές του νησιού, μετέβη στο Λονδίνο προκειμένου να προωθήσουν τα εθνικά ζητήματα. «Το ταξίδι της πρεσβείας», όπως ονομάστηκε, περιλάμβανε ακόμα έναν σταθμό στο Παρίσι, όπου λάμβανε χώρα η Διάσκεψη Ειρήνης (1919-1920).

Οι ελπίδες του ελληνισμού αναπτερώθηκαν όταν στις 13 Μαΐου 1919, στο Συνέδριο της Ειρήνης, ο πρωθυπουργός της Αγγλίας Λόυντ Τζωρτζ δήλωσε: «Επιθυμία μου είναι να δώσω το νησί της Κύπρου στην Ελλάδα». Όπως ήταν φυσικό επόμενο, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Ελευθέριος Βενιζέλος έσπευσε να αποδεχτεί την προσφορά, εκφράζοντας μάλιστα και την ευγνωμοσύνη της χώρας του, αλλά και διαβεβαιώνοντας τον Άγγλο πρωθυπουργό ότι η αποδοχή αυτή ισχύει ακόμη και στην περίπτωση που οι Βρετανοί θα ήθελαν να διατηρήσουν την επικυριαρχία τους σε κάποιο από τα λιμάνια του νησιού και σε έκταση ανάλογη για ένα ή δύο αεροδρόμια, έπειτα από δική τους επιλογή.

Κι ακόμη, δήλωσε ότι σε περίπτωση πολέμου η Βρετανία θα είχε την εξουσιοδότηση να χρησιμοποιήσει «ολόκληρο το νησί σαν βάση για τις στρατιωτικές, ναυτικές και αεροπορικές επιχειρήσεις της».

Ωστόσο, όταν έφτασαν το 1920 πια στο Παρίσι, στο περιθώριο της Διάσκεψης βρήκαν την ευκαιρία να συναντηθούν και με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο εθνάρχης τότε, τον Αύγουστο του 1920, τους ανακοίνωσε την οριστική απόφαση του Λονδίνου για μη παραχώρηση της Κύπρου στην Ελλάδα. Το επίσημο ανακοινωθέν εξεδόθη από το σχετικό Αγγλικό Υπουργείο των Αποικιών στις 26 Οκτωβρίου 1920.

Κύπρος — Προφίλ κράτους μέλους της ΕΕ - European Union europa.eu https://european-union.europa.eu

                                 

                                    ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΧΩΡΑ .... ΥΠΟ ΚΑΤΟΧΗ ... EURO ΠΕΗ ΜΟΥ ...
 

Το καθεστώς της 21ης Απριλίου υπονομεύει τον Μακάριο, ίδρυση ΕΟΚΑ Β΄

Το καθεστώς της 21ης Απριλίου, επιθυμώντας την ένωση, κινείτο προς την κατεύθυνση της υπονόμευσης του μακαριακού καθεστώτος. Τον Νοέμβριο του 1967 ο Γρίβας επιχείρησε κατά του τουρκοκυπριακού χωριού Κοφίνου, γεγονός που προκάλεσε διεθνείς πιέσεις προς την Αθήνα και οδήγησε στην τελική απόσυρση των απεσταλμένων εκεί ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων. Την άνοιξη του 1968 ξεκίνησε σειρά διακοινοτικών συνομιλιών με θέμα την εσωτερική δομή της Κυπριακής Δημοκρατίας που πλησίασαν τη συμφωνία. Την ίδια χρονιά επανεξελέγη στο προεδρικό αξίωμα ο Μακάριος.

Το 1970 σημειώθηκε απόπειρα δολοφονίας κατά του Μακαρίου, του οποίου η πολιτική επιβραβεύθηκε στις βουλευτικές εκλογές του ίδιου έτους. Από το προηγούμενο έτος είχε αρχίσει να δρα στο νησί το Εθνικό Μέτωπο. Το 1970 επίσης δολοφονήθηκε ο Πολύκαρπος Γεωρκάτζης ο οποίος είχε συνδεθεί με την απόπειρα κατά του Μακαρίου.^[37]

Στις αρχές φθινοπώρου 1971, επέστρεψε στην Κύπρο ο Γεώργιος Γρίβας και δημιούργησε την ΕΟΚΑ Β΄.

Το 1972, εξελίχθηκε το «εκκλησιαστικό πραξικόπημα». Τρεις Κύπριοι μητροπολίτες, απαιτώντας από τον Μακάριο να παραιτηθεί από το κοσμικό του αξίωμα (του προέδρου της Δημοκρατίας), τον καθαίρεσαν από αρχιεπίσκοπο το 1972. Τελικά υπερίσχυσε ο Μακάριος καθώς η μείζων Σύνοδος τους καθαίρεσε το 1973.

Τον Οκτώβριο του 1973 έγινε νέα δολοφονική απόπειρα κατά του Μακαρίου. Μετά τον θάνατο του Γρίβα, η ΕΟΚΑ Β΄, τελούσα υπό άμεση εξάρτηση από τη Χούντα των Αθηνών, ασκούσε δράση κατά του Μακαρίου.

Τον Ιούλιο του 1974 ο Μακάριος ζήτησε την απόσυρση των Ελλήνων αξιωματικών της Εθνικής Φρουράς, καθώς, σύμφωνα με πληροφορίες που είχε, θεωρούνταν πιθανή η διενέργεια πραξικοπήματος εναντίον του από στελέχη που ελέγχονταν από τη Χούντα των Αθηνών^[38]. 

-  https://el.wikipedia.org/

Κύπρος — Προφίλ κράτους μέλους της ΕΕ - European Union europa.eu https://european-union.europa.eu ΚΥΠΡΟΣ από european-union.europa.eu Πρωτεύουσα: Λευκωσία. Επίσημη/-ες γλώσσα/-ες της ΕΕ: ελληνικά. Κράτος μέλος της ΕΕ: από την 1η Μαΐου 2004. Νόμισμα: ευρώ (€). Ζώνη του ευρώ: μέλος από την ...

Το πραξικόπημα στην Κύπρο διατάχθηκε και οργανώθηκε από τη Χούντα των Αθηνών και πραγματοποιήθηκε από την κυπριακή Εθνική Φρουρά σε συνεργασία με την παραστρατιωτική οργάνωση ΕΟΚΑ Β΄[20][21]. Το πραξικόπημα ανέτρεψε τον πρόεδρο Αρχιεπίσκοπο Μακάριο[22][23] και στόχος του ήταν η ένωση του νησιού με την Ελλάδα[24][25][26]. Ο τοποθετημένος από τους πραξικοπηματίες νέος Πρόεδρος, Νίκος Σαμψών, ανακήρυξε την Ελληνική Δημοκρατία της Κύπρου.[27][28]

Στις 20 Ιουλίου, η Τουρκία εισέβαλε στο νησί, προφασιζόμενη το άρθρο 4 της Συνθήκης Εγγυήσεων. Οι τούρκικες δυνάμεις εντός τριών ημερών κατέλαβαν αρχικά το 3% από το βόρειο κομμάτι του νησιού με τη γνωστή επιχείρηση («Αττίλα 1») και συγκεκριμένα την Κερύνεια και την περιοχή γύρω από την πόλη. Στις 23 Ιουλίου κηρύχθηκε εκεχειρία και τόσο η Χούντα των Αθηνών όσο και η πραξικοπηματική κυβέρνηση της Κύπρου κατέρρευσαν. Ακολούθησαν δύο γύροι διαβουλεύσεων στη Γενεύη μεταξύ των εμπλεκόμενων χωρών, στις οποίες η Τουρκία ζητούσε ομοσπονδιακή λύση, ανταλλαγή πληθυσμού και το 34% των εδαφών της Κύπρου να ελέγχεται από τους Τουρκοκύπριους. Στις 14 Αυγούστου, οι συνομιλίες της Γενεύης κατέρρευσαν και μόλις 1 ώρα μετά η Τουρκία ξεκίνησε δεύτερη επιχείρηση («Αττίλας ΙΙ»), κατά την οποία μέσα σε 3 ημέρες κατέλαβε το 36,2% του νησιού και εκτόπισε 150 χιλιάδες Ελληνοκύπριους (άλλες 20 χιλιάδες παρέμειναν εγκλωβισμένοι και εξαλήφθηκαν με την πάροδο του χρόνου), ενώ συνολικά σκοτώθηκαν περίπου 3 χιλιάδες ελληνόφωνοι Κύπριοι.[29] https://el.wikipedia.org

Κύπρος — Προφίλ κράτους μέλους της ΕΕ - European Union europa.eu

Η Κύπρος (επίσημα Κυπριακή Δημοκρατία ή Δημοκρατία της Κύπρου όπως αναφέρεται στο Σύνταγμα) είναι νησιωτικό κράτος της ανατολικής Μεσογείου και το τρίτο μεγαλύτερο σε πληθυσμό και έκταση νησί στη Μεσόγειο. Γεωγραφικά βρίσκεται 69 χλμ. νότια της Τουρκίας, δυτικά της Συρίας και του Λιβάνου, βορειοδυτικά του Ισραήλ, βόρεια της Αιγύπτου και νοτιοανατολικά της Ελλάδας (263 χλμ. ή 142 ναυτικά μίλια από τη νήσο Στρογγυλή Μεγίστης). Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Κύπρου είναι η Λευκωσία και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη η Λεμεσός.

Η Κυπριακή Δημοκρατία ιδρύθηκε στις 16 Αυγούστου 1960 και έχει de jure κυριαρχία σε ολόκληρο το νησί, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, συμπεριλαμβανομένης της Αποκλειστικής Οικονομικής της Ζώνης (ΑΟΖ). Ωστόσο, το νησί de facto διοικείται από δύο κύρια μέρη· την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία ελέγχει περίπου το 59% της έκτασης του νησιού, και την ούτω καλούμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» (36% του νησιού), η οποία προέκυψε ύστερα από την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 και αποτελεί υποτελή κατοχική διοίκηση του Τουρκικού κράτους. Περίπου το 5% του νησιού καταλαμβάνεται από τον ΟΗΕ (Πράσινη Γραμμή) και από το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο διατηρεί τις περιοχές κυρίαρχων βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλειας. Το διεθνές δίκαιο και ο OHΕ θεωρούν το βόρειο τμήμα του νησιού υπό κατοχή των τουρκικών στρατευμάτων και η ανακήρυξη ανεξαρτησίας της θεωρείται παράβαση του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών

https://el.wikipedia.org/ 

 

 

 

 

 

 

Δεν είναι με κανένα δικαιολογητικό Γκάφα Ολγκίν! Είναι καθρέφτης!!!

Φανούλα Αργυρού*

Διαβάζουμε ότι η απεσταλμένη του ΓΓ του ΟΗΕ, Μαρία Άνχελα Ολγκίν Κουεγιάρ, χαρακτήρισε τον Πρόεδρο της ΚΔ, Νίκο Χριστοδουλίδη, ως «Πρόεδρο των Ελληνοκυπρίων» μετά που είδε τον εγκάθετο της κατοχικής Τουρκίας Ερσίν Τατάρ.

Στην ακρίβεια η κα Ολγκίν αναφέρθηκε στον κ. Χριστοδουλίδη ως «Ηγέτη της Ελληνικής Κύπρου» αφού πρώτα αναφέρθηκε στον εγκάθετο της Άγκυρας Ερσίν Τατάρ, ως «Εξοχώτατο»!!!

RIDICOLO ......

Αυτή δεν είναι «γκάφα» με κανένα δικαιολογητικό. Είναι επιβεβαίωση τού πως χειρίζονται μεταξύ τους τα πράγματα στη Γραμματεία του ΟΗΕ, πως αντιμετωπίζουν τη λεγόμενη «διαπραγμάτευσή» τους και προς που προωθούν τη «λύση»! Εξού και τα περιβόητα ΜΟΕ (για να κτίσουν την εμπιστοσύνη λέει), που προωθούν με πείσμα και επιμονή. Για να εξασφαλίσουν από την «Ελληνική Κύπρο» την αποδοχή των δύο κρατών!

https://www.philenews.com/politiki/article/1587703/gkafa-olgkin-apokalese-ton-christodoulidi-proedro-ton-ellinokiprion

Ιδού τι είπε η απεσταλμένη λέξη προς λέξη:

“So we just finished with Your Excellency Mr. Tatar. It was a very good productive meeting. I listened him very carefully about his concerns about property and we just take a look about the confident building measures that they agree in March in Geneva because we have to have results for the next meeting in July in New York. So we are going to work. And we are going to do all my best to give us a bridge to have the results.

I had a meeting on Friday with the Leader of the Greek Cyprus Mr. Christodoulides and doing the same thing. A just review of what they they agree in Geneva and I think is a good start. We have to build trust and this is the way to do it. And listening to both Leaders their concerns. Thank you very much”.

Σκοτεινή Δεκαετία 1964-1974: Tο πρώτο σχέδιο Άτσεσον, Βασιλιάς και Μακάριος ..

 Κυπριακό .....  TA  ZOMBIE

15.10.2024 

SigmaLive

«ΗΕλλάδα της δεκαετίας του ‘60 βρίσκεται σε μια τροχιά ανάπτυξης. Ταυτόχρονα, όμως, προσπαθεί να κλείσει τις πληγές του εμφυλίου πολέμου. Είναι η Ελλάδα της αντιπαροχής, η Ελλάδα της μετανάστευσης, η Ελλάδα που έρχονται άνθρωποι από την επαρχία εδώ στην Αθήνα. Είναι όμως και η εποχή που κορυφώνεται ο Ψυχρός Πόλεμος, ένας πόλεμος που έχει ρίξει τη σκιά του κι εδώ στην Ελλάδα. Οι νέοι φεύγουν από την επαρχία και συρρέουν στα αστικά κέντρα. 

Το κλίμα που επικρατεί περιγράφει ένα τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα που αναφέρει πολύ λακωνικά ποιοι κάνουν κουμάντο στην Ελλάδα. Πρόκειται για την 'Αγία Τριάδα': το Παλάτι που είχε υπό την άμεση επιρροή του τον Στρατό, τους Αμερικανούς και τους πολιτικούς που προσπαθούν να τα έχουν καλά με τους άλλους δύο πόλους εξουσίας».

Έτσι ξεκινάει το πρώτο επεισόδιο της νέας μεγάλης σειράς ντοκιμαντέρ «Σκοτεινή Δεκαετία 1964-1974», του Αλέξη Παπαχελά, η οποία φωτίζει άγνωστα παρασκήνια της πιο ταραγμένης δεκαετίας της σύγχρονης ιστορίας μας. 

Το πρώτο, από τα έξι συνολικά επεισόδια της σειράς, που προβλήθηκε τη Δευτέρα στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ  (και του Σίγμα Κύπρου), με τίτλο «Η Αγία Τριάδα», μας γύρισε πίσω στον χρόνο στο 1964. Παρακολουθούμε τους πολιτικούς πρωταγωνιστές των γεγονότων και τη σχέση τους με τα Ανάκτορα, τον Στρατό και τους Αμερικάνους διπλωμάτες και πράκτορες.

Σπάνιες μαρτυρίες αποτυπώνουν τα γεγονότα που άνοιξαν τον δρόμο για το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, ενώ ηχητικά ντοκουμέντα έρχονται για πρώτη φορά στο φως και μας μεταφέρουν μέσα στον Λευκό Οίκο, την ώρα που λαμβάνονταν καθοριστικές αποφάσεις για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Δείτε εδώ το πρώτο επεισόδιο ή στην υβριδική τηλεόραση του ΣΚΑΪ πατώντας το κόκκινο κουμπί στο τηλεκοντρόλ σας στο μενού ντοκιμαντέρ

H "Αγία Τριάδα"

 Ποια ήταν η «Αγία Τριάδα» που έκανε κουμάντο στην Ελλάδα του ‘60; Τι ρόλο έπαιξαν οι πράκτορες της CIA; Τι κρυβόταν πίσω από τη ρήξη Κωνσταντίνου - Γεωργίου Παπανδρέου και την αποστασία του 1965; Πώς αντέδρασε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης; Τι συνέβη στην Κύπρο και παραλίγο να φτάσουμε σε πόλεμο; Ποιοι έπαιξαν τον κρίσιμο ρόλο στα παρασκήνια;

Πρωταγωνιστές της εποχής είναι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής της ΕΡΕ και ο Γεώργιος Παπανδρέου της Ένωσης Κέντρου.

Στο προσκήνιο εμφανίζεται ακόμη ένας παίκτης που θα ανατρέψει τα δεδομένα. Είναι ο Ανδρέας Παπανδρέου, διάσημος καθηγητής οικονομικών στην Αμερική. 

«Ο τότε πρωθυπουργός Καραμανλής μού ζήτησε να φτιάξω, να οργανώσω ένα κέντρο προγραμματισμού οικονομικών ερευνών σε διεθνή πρότυπα». λέει ο Ανδρέας Παπανδρέου. 

 συνεχεια εδω       .....  https://www.sigmalive.com/

-2 Σεπτεμβρίου 1958: Η ηρωική μάχη στον Αχυρώνα Λιοπετρίου ..

 

2 Σεπτεμβρίου 1958, σε έναν Αχυρώνα στο χωριό Λιοπέτρι, μάχονται ηρωικά κατά των Άγγλων και περνούν στο Πάνθεον των Ηρώων, τέσσερις γενναίοι αγωνιστές της ΕΟΚΑ, ο Ανδρέας Κάρυος, ο Φώτης Πίττας, ο Ηλία Παπακυριακού και ο Χρίστος Σαμάρας.

«Είναι πολύ δύσκολο εις εμέ να ξεχωρίσω μεταξύ των τεσσάρων αυτών παλικαριών ποίος ήταν ο γενναίος των γενναίων, διότι και οι τέσσαρες συνηγωνίσθησαν την στιγμήν εκείνη ποίος θα πέθαινε γενναιότερος. Ο ηρωικός θάνατος των με συνεκίνησε βαθύτατα υφ΄ ας συνθήκας συνετελέσθη, αλλά και με υπερηφάνειαν, ως αρχηγός, τον κατεχώρησα εις τας σελίδας της ιστορίας της ηρωικής ΕΟΚΑ, διότι έδειξε ποία στοιχεία περικλείει η Οργάνωσις… «των τρομοκρατών»!! και από ποιά υψηλά ιδεώδη ενεφορούντο οι αγωνιστές της. Και ενταύθα όπως και εις την μάχη του Μαχαιρά κατά Αυξεντίου, οι Άγγλοι στρατιώται μολονότι πολυάριθμοι και διαθέτοντες όλα τα σύγχρονα μέσα δεν κατόρθωσαν να καταβάλουν τους ελαχίστους υπερασπιστάς του αχυρώνος και εχρησιμοποίησαν βενζίνην δια να πυρπολήσουν τον αχυρώνα και εξοντώσουν απάνθρωπως τους εντος αυτού αγωνιζομένους […] Ο Κυπριακός και ο ξένος τύπος εξήρε την γενναιότητα των τεσσάρων αγωνιστών, βρεττανός δε λοχαγός εδήλωσεν ότι «κατεπλάγησαν όλοι από την μάχη που έδωσε η ΕΟΚΑ στο Λιοπέτρι» : Απομνημονεύματα Γεωργίου Γρίβα Διγενή

Τη νύχτα της 30ης Αυγούστου, οι τέσσερις ήρωες πήγαν στο χωριό Λιοπέτρι με σκοπό να εκπαιδεύσουν τα μέλη της ΕΟΚΑ που βρίσκονταν εκεί, σε θέματα που αφορούσαν τις ενέδρες.

Μετά από προδοσία, οι Άγγλοι κατέφθασαν στο χωριό τα ξημερώματα της 1ης Σεπτεμβρίου προκειμένου να βρουν τους τέσσερις καταζητούμενους. Οι Άγγλοι θα απέκλειαν το χωριό, οπότε έπρεπε άμεσα να διαφύγουν.

Αποβιβάστηκαν σε αυτοκίνητο ντόπιου συναγωνιστή και προχώρησαν προς την έξοδο του χωριού. Συνάντησαν Άγγλους στρατιώτες και αντάλλαξαν πυροβολισμούς. Αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στο Λιοπέτρι και κατέληξαν στο σπίτι του Παναγιώτη Καλλή, ιδιοκτήτη του μοιραίου αχυρώνα που αργότερα έμελλε να γίνει βωμός θυσίας και δόξας.

Το Λιοπέτρι, κηρυσσόταν σε κατάσταση αποκλεισμού και κατ’ οίκον περιορισμού. Κανείς δε μπορούσε να κινηθεί στους δρόμους εκτός των Άγγλων στρατιωτών.

Οι Άγγλοι, θα έφταναν και στον αχυρώνα για έρευνα. Τότε, οι αγωνιστές χωρίς να χάσουν το θάρρος και τη ψυχραιμία τους, κρύφτηκαν και έριξαν στα ρούχα τους αρτύματα, προκειμένου να παραπλανήσουν τα ανιχνευτικά σκυλιά. Οι Άγγλοι, έκαναν έρευνες στο σπίτι και στον αχυρώνα και τελικά δε βρήκαν τίποτα.

Συγκέντρωσαν τους κατοίκους και τους ανέκριναν, ζήτησαν πληροφορίες αλλά μέχρι και εκείνη τη στιγμή οι προσπάθειές τους ήταν άκαρπες.

Στις 1:00 μετά τα μεσάνυχτα της 2ας Σεπτεμβρίου, οι Άγγλοι ύστερα από πληροφορίες επανήλθαν και περικύκλωσαν τον αχυρώνα. Ο ιδιοκτήτης και η οικογένειά του, παρά τη πίεση και τα βασανιστήρια που δέχτηκαν από τους στρατιώτες , δε πρόδωσαν τους 4 αγωνιστές. Οι Άγγλοι τους καλούσαν να παραδοθούν αλλά δεν έπαιρναν καμιά απάντηση, πυροβόλησαν εντός του Αχυρώνα και ομοίως πάλι, καμία απάντηση.

Το πρωί της 2ας Σεπτεμβρίου, έγινε νέος κατ’ οίκον περιορισμός και ο ιδιοκτήτης του Αχυρώνα υποβλήθηκε σε νέα βασανιστήρια. Όταν ο Παναγιώτης Καλλής επέστρεψε, μπήκε προσεκτικά στον Αχυρώνα και ενημέρωσε σχετικά τα παλικάρια με το τι συνέβαινε.

– Αν μας ανακαλύψουν εμείς θα σκοτωθούμε, είπε ο Ανδρέας Κάρυος. Οι τέσσερις ήρωες ήταν αγνοί ιδεολόγοι . Αγκάλιασαν τον Καλλή και τον αποχαιρέτησαν. Είχαν αποφασίσει να δώσουν τη μάχη.

Ομάδα στρατιωτών, που έφτασε κοντά στον αχυρώνα δέχτηκε πυροβολισμούς από τους τέσσερις αγωνιστές. Οι Άγγλοι τότε ζήτησαν ενισχύσεις, όπου και ήρθαν αμέσως.

‘Ένας ελληνομαθής δεκανέας, φώναξε στα ελληνικά κατά διαταγή του Άγγλου ταγματάρχη:- Παραδοθείτε κι βγείτε έξω, αλλιώς οι στρατιώτες θα ανοίξουν πυρ εναντίον σας. Ο δεκανέας επανέλαβε τρεις φορές τα ίδια λόγια και κάθε φορά η απάντηση ήταν μια ριπή. Υπάρχει όμως και η πληροφορία ότι ο δεκανέας φώναξε: «Αν θέλετε τη ζωή σας, παραδοθείτε» αλλά και πάλι δεν δόθηκε απάντηση. Σιγή απόλυτη επικράτησε στον αχυρώνα. Ο προμαχώνας ήταν ήδη περικυκλωμένος κι ο κλοιός του θανάτου αδιαπέραστος. Το ένδοξο τέλος των τεσσάρων αγωνιστών προδιαγραφόταν.. Γύρω από τον Αχυρώνα επικράτησε νεκρική σιγή εκείνες τις στιγμές. Οι Εγγλέζοι ταμπουρώθηκαν πίσω από τοίχους. Πήραν θέσεις σε μπαλκόνια, βεράντες, στέγες. Ξάπλωσαν στα χαντάκια. Την απόλυτη σιωπή, έσπασε μια φωνή : Παραδοθείτε.

– Μολών Λαβέ, απάντησαν τα κλείστρα των πολυβόλων των αγωνιστών και η μάχη ξεκίνησε.

Ριπές αυτομάτων, εκρήξεις από χειροβομβίδες, πολυβολισμοί, κραυγές πόνου, διαταγές Άγγλων, η εικόνα που επικρατούσε. Τα 4 παλικάρια έτρεχαν, εναλλάσσονταν, έριχναν με τα όπλα, έριχναν χειροβομβίδες, σκορπούσαν το θάνατο. Αρκετοί στρατιώτες τραυματίστηκαν και κάποιοι σκοτώθηκαν.

Ένας από τους αγωνιστές βγήκε από τον αχυρώνα πυροβολώντας, αλλά φονεύθηκε οπό Άγγλο στρατιώτη. Οι άλλοι αγωνιστές συνέχισαν να πυροβολούν και τραυμάτισαν ένα στρατιώτη και ένα λοχαγό. Στην ανταλλαγή νέων πυροβολισμών φονεύτηκε νέος αγωνιστής.

Οι στρατιώτες, άνοιξαν τρύπα στον Αχυρώνα και πέταξαν ρούχα λουσμένα με βενζίνη, έβαλαν φωτιά, μα έσβησε. Έφεραν ελικόπτερο, πέταξε πάνω απ’ τον Αχυρώνα, έριξε εμπρηστικά, φούντωσαν φλόγες, «το Χάνι της Γραβιάς» καιγόταν. Οι αγωνιστές όμως συνέχιζαν τη μάχη. ‘Ώσπου το ελικόπτερο έβρεξε με βενζίνη τον Αχυρώνα. Τα φλογοβόλα μετέτρεψαν τον προμαχώνα σε πυρακτωμένη κόλαση και οι αντάρτες άρχισαν ο καθένας με τη σειρά του την έξοδο πυροβολώντας, μέχρι που διάτρητοι έπεφταν στην αυλή του θυσιαστηρίου νεκροί. Ποιος έπεσε πρώτος, ποιος τελευταίος, κανείς δεν έμαθε ποτέ. Μόνο ισχυρισμοί των Εγγλέζων υπάρχουν για τη σειρά των σκυταλοδρόμων του Θανάτου. Στην ανάκριση λέχθηκε ότι πρώτος έπεσε ο Ανδρέας Κάρυος και σε λίγο ο Χρίστος Σαμάρας. Ακολούθησε ο Φώτης Πίττας και τελευταίος ο Ηλίας Παπακυριακού. ‘Όταν οι καπνοί διαλύθηκαν, οι πυροβολισμοί σταμάτησαν, οι Εγγλέζοι προχώρησαν δειλά και λόγχισαν τους ήρωες. Λόγχισαν τα νεκρά κορμιά με λύσσα και πυροβόλησαν τους ήρωες με περίστροφα. Δεν κινδύνευαν πια! Ο Ανδρέας Κάρυος κι ο Χρίστος Σαμάρας έπεσαν ο ένας κοντά στον άλλο κατά το νότο. O δάσκαλος, ο Φώτης Πίττας προς την ανατολή. Κι ο Ηλίας Παπακυριακού βρέθηκε προς το βορρά.

Οι τέσσερις αγωνιστές της ΕΟΚΑ με τον ηρωικό τους θάνατο συγκίνησαν και προκάλεσαν παγκόσμιο θαυμασμό. Ο τόπος της θυσίας τους, στον οποίο στήθηκαν οι ανδριάντες τους, έγινε εθνικό προσκύνημα. Σήμερα ο αχυρώνας και η πέριξ αυλή διαμορφώθηκαν σ’ ένα ενιαίο Μνημειακό Χώρο για να διαιωνίζει το μεγαλείο του ηρωισμού και της αυτοθυσίας τους.

ΟΙ ΗΡΩΕΣ:

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΥΟΣ:

Γεννήθηκε στο χωριό Αυγόρου της επαρχίας Αμμοχώστου στις 16 Ιουλίου1926. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του και αργότερα καταρτίστηκε μελετώντας θέματα θεολογίας, λογιστικής, αγγλικών και ελληνικής λογοτεχνίας. Ήταν στέλεχος της ΠΕΚ και πρωτοστάτησε στην ίδρυση της ΣΕΚ, της ΠΕΟΝ και του θρησκευτικού συλλόγου του χωριού του. Τον Ιανουάριο του 1955 συνδέθηκε με τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Υπήρξε ο διοργανωτής και ο πρώτος υπεύθυνος του αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. στο Αυγόρου.Πήρε μέρος την 1η Απριλίου 1955 στην επιχείρηση αποκοπής των ηλεκτρικών καλωδίων παρά το Αυγόρου και έπαθε σοβαρά εγκαύματα. Συνελήφθη αρκετές φορές για τη δράση του και μετά την επίθεση της ομάδας του κατά του αστυνομικού σταθμού Άχνας καταζητήθηκε. Συνελήφθη τον Νοέμβριο του 1956 και κλείστηκε στα κρατητήρια Πύλας, απ’ όπου απέδρασε στις 12 Μαρτίου 1958. Συνέχισε τη δράση του ως υποτομεάρχης στην περιοχή Κοκκινοχωριών. Διακρίθηκε για την πίστη του στο Θεό και στην Πατρίδα.

ΦΩΤΗΣ ΠΙΤΤΑΣ:

Γεννήθηκε στο χωριό Φρέναρος της επαρχίας Αμμοχώστου στις 28 Φεβρουαρίου 1935. Αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο του χωριού του, το Γυμνάσιο Αμμοχώστου και το διδασκαλικό Κολέγιο Μόρφου. Έγινε μέλος της Ε.Ο.Κ.Α., όταν ήταν σπουδαστής στο Κολέγιο. Υπηρέτησε ως δάσκαλος στο δημοτικό σχολείο Άχνας και ανέπτυξε πλούσια δράση στον μαχητικό, στον οργανωτικό και στο διαφωτιστικό τομέα. Καταζητήθηκε από τους Άγγλους στις 18 Οκτωβρίου 1956.Ως καταζητούμενος πρόσφερε πολλά στον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. στα χωριά Λύση, Βατυλή και Άσσια. Συνελήφθη στις 10 Ιανουαρίου 1957 και βασανίστηκε ανελέητα για 20 μέρες στις φυλακές της Αμμοχώστου. Με το αίμα που έφτυσε από τα βασανιστήρια ζωγράφισε στον τοίχο του κελιού του τη μορφή της ελευθερίας. Για τα φρικτά βασανιστήρια μας μιλά πολύ εύγλωττα το προσωπικό του ημερολόγιο, στο οποίο κατέγραψε τις εμπειρίες του. Κλείστηκε στα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς και αργότερα της Πύλας, απ’ όπου δραπέτευσε με άλλους συναγωνιστές του στις 12 Μαρτίου 1958. Συνέχισε τη δράση του ως υποτομεάρχης στην περιοχή Λύσης. Είχε πλούσια και αποτελεσματική δράση. Οι Άγγλοι ενοχλημένοι επέβαλαν δεκαπενθήμερο κατ’ οίκον περιορισμό και επιδόθηκαν σε έρευνες, χωρίς αποτέλεσμα. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1958 έπεσε μαχόμενος για την ελευθερία της πατρίδας του στην ένδοξη μάχη του Αχυρώνα του Λιοπετρίου.

ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΚΥΡΙΑΚΟΥ:

Γεννήθηκε στο χωριό Λυθράγκωμη της επαρχίας Αμμοχώστου στις 25 Ιανουαρίου 1938. Μετά την αποφοίτηση του από το δημοτικό σχολείο του χωριού του φοίτησε στο Γυμνάσιο Αμμοχώστου. Μαθητής ακόμη της Ε΄ Γυμνασίου εντάχθηκε στην Ε.Ο.Κ.Α. και έδρασε ως μέλος των ομάδων κρούσεως. Πήρε μέρος σε βομβιστικές επιθέσεις. Καταζητήθηκε από τους Άγγλους προτού τελειώσει το Γυμνάσιο.Τον Μάρτιο του 1957 ανέλαβε την ευθύνη του υποτομέα Άσσιας και των γύρω χωριών. Ανέπτυξε μεγάλη δραστηριότητα. Μια από τις ενέργειές του ήταν η αρπαγή γαλλικών αυτομάτων όπλων από άνδρες του γαλλικού αποσπάσματος, που είχαν κάνει επέμβαση στο Σουέζ. Όταν το καλοκαίρι του 1958 οι Τούρκοι εξαπέλυσαν συστηματικές επιθέσεις εναντίων ελληνικών περιουσιών, οργάνωσε πολιτοφυλακή των Ελλήνων στα χωριά της περιοχής του και αντέκοψε τις τουρκικές επιθέσεις.Στις 13 Ιουλίου 1958 με προσωπική του καθοδήγηση οι αγωνιστές της Άσσιας ανατίναξαν την υδραντλία, τα υποστατικά και τις υδατοδεξαμενές, από τις οποίες υδρεύονταν οι στρατοπεδευμένες αγγλικές δυνάμεις στον αστυνομικό σταθμό της Βατυλής. Στις 31 Ιουλίου 1958 ενέπεσε σε αγγλική περίπολο και πληγώθηκε στο πόδι. Αν και πληγωμένος κατόρθωσε να διαφύγει. Η δράση του συνεχίστηκε μέχρι τις 2 Σεπτεμβρίου 1958, μέρα του θανάτου του, όταν επιχείρησε ηρωική έξοδο από τον Αχυρώνα του Λιοπετρίου.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣ:

Γεννήθηκε στο χωριό Λιοπέτρι της επαρχίας Αμμοχώστου στις 12 Φεβρουαρίου 1925. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του μέχρι την Τετάρτη τάξη. Επειδή ήταν φιλομαθής, θρήσκος και αγνός πατριώτης, έμαθε πολλά διαβάζοντας θρησκευτικά βιβλία και ελληνική ιστορία. Έψαλλε στην εκκλησία του χωριού του. Υπήρξε ο ιδρυτής της ΟΧΕΝ Λιοπετρίου και ο καθοδηγητής της χριστιανικής κίνησης των γύρω χωριών. Από το 1954 εντάχθηκε σε μυστική οργάνωση, που προπαρασκεύαζε ένοπλη εξέγερση για την απελευθέρωση της Κύπρου. Τον Ιανουάριο του 1955 συνδέθηκε με τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Εργάστηκε για τη στρατολόγηση μελών της Ε.Ο.Κ.Α. Στις αρχές Μαρτίου του 1955 ορκίστηκαν στο σπίτι του τα πρώτα μέλη της Ε.Ο.Κ.Α. Λιοπετρίου.Πήρε μέρος την 1η Απριλίου 1955 στην επίθεση που έγινε στη Δεκέλεια με υπεύθυνο τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Την ίδια μέρα καταζητήθηκε και μέχρι τον θάνατό του έμεινε επικηρυγμένος για 5.000 λίρες. Σ’ όλο αυτό το διάστημα ανέπτυξε δράση στα χωριά Λιοπέτρι, Λιμνιά, Άγ. Σέργιο, Αυγόρου, Ορμήδεια, Περιστερωνοπηγή, Γαϊδουρά, Πυρκά και Πραστειό. Έπεσε μαχόμενος στον Αχυρώνα Λιοπετρίου για τα ιδανικά, που πίστευε από την παιδική του ηλικία.

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

https://elamcy.com/