Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ-ΕΘΝΑΡΧΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ-ΕΘΝΑΡΧΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2026

ο Μέγας “εθναρχηΔΗΣ ... τους Καραμανλης και η πραγματική του ιστορία.

 Odisseas Dimitrioy

ο Μέγας “εθναρχηΔΗΣ

Το 1946 η Διεθνής Διάσκεψη Παρισίων αποφασίζει και επιδικαζει στην Γερμανία τις εξής αποζημιώσεις για την Ελλάδα :

1) 7.160 δις $ για καταστροφές στην οικονομική υποδομή της χωρας μας .

2) 3.5 δις $ αποπληρωμη για το κατοχικό δανειο.

Όλα με τιμές δολαρίου 1938 .

3) Αποζημιώσεις για ολοκαυτώματα και θηριωδιες σε πληθυσμούς χωριών και πολεων.

4) Επιστροφή αρχαιολογικων θησαυρών.

Ο λεγόμενος απο μερικούς ελληναραδες “εθναρχης” αντι να πιεσει προς αυτήν την διεκδίκηση, συμφωνεί να πάρει ενα δανειο 200.000.000 μάρκων και πολλά παλαιά οχήματα και φορτηγά, διαγραφοντας τα όλα .


ΓΙΑΤΙ ?

Το 1943 η Δοξουλα Μακρη-Λεοντιδη συζυγος του Δημητρη Μακρη , στενού φίλου του Καραμανλή υπηρετεί ως γραμματεας-διερμηνεας στην διοίκηση των Γερμανών στην Θεσσαλονίκη υπο τον χασαπη Μαξ Μερτενς , απο όπου ξεκινά μια

“σχέση” συνεργασίας και με τον ίδιο .

Η “σχεση” αυτή, αλλοι την ονόμασαν συνεργασία συνεχίστηκε και μετά τον πόλεμο, οταν ο Καραμανλής έκανε υπουργο Εσωτερικών τον Μακρη και τον άλλον συνεργάτη της παρέας Γεωργιο Θεμελη ως υπουργο Αμυνας .

Είχε βλεπεις ανατείλει το άστρο του με το “σπρωξιμο” του όχι και τόσο φανατικού αντρα και υπουργού του Παπάγου, Ευταξια .

Ο Μερτενς έρχεται το 1959 στην Ελλάδα για τουρισμό χωρις να φοβάται την σύλληψη αφού οι πρωην συνεργάτες του κυβερνούν την χώρα.

Συλλαμβανεται όμως απο ατυχια του και ετοιμάζεται η δικη του ως εγκληματία πολέμου αφού έχει κατηγορηθεί ως κύριος υπεύθυνος για το ολοκαύτωμα της Θεσσαλονίκης και για τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων Εβραίων.

Μετά απο πιέσεις της Γερμανίας , ψηφίζεται νομος απο την κυβερνηση Καραμανλη που λεει οτι σταματά η χώρα μας την αναζήτηση και τιμωρια ολων των εγκληματιών πολεμου και για τον συγκεκριμένο ειδικα οτι πρέπει να δικαστεί στην χώρα του , οπου τον έστειλε και πραγματι τιμωρηθηκε για τα εγκληματα του 6 μηνες με αναστολη και διορισμο στο δημοσιο .

Ενώ εκείνος , γυρνωντας δίνει συνέντευξη

( Ηχώ του Αμβούργου – Der Spiegel) όπου ονομάζει ολους τους συνεργάτες του την περίοδο εκείνη, μεταξυ των οποίων και του “εθναρχη” ενω γράφει και σχετικό βιβλίο.

Επιπλέον σε δικες εγκληματιών πολέμου στο Ισραήλ εμφανίζονται έγγραφα όπου αναφέρονται εκατοντάδες συνεργάτες των Γερμανών και στην Ελλάδα. Μαντέψτε ποιανού το ονομα υπαρχει , ενώ γίνεται πυρετός διαβουλευσεων να εξαφανιστεί οποίο έγγραφο αναφέρει τους Έλληνες προδότες, βλέπεις αυτοί κυβερνουσαν.

Όσο για τον Μερτενς η κυβέρνηση του “εθναρχη” του κάνει μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση και τον δικαζει ερήμην με προστιμο 70.000 δραχμές και 4 χρονια με αναστολή.

Αυτοί κυβερνησαν μετά τον πολεμο και οι απόγονοι τους κυβερνούν ακομα την Ελλαδα και δεν εννοώ τους δεξιούς , κεντρωους η αριστερους αλλά τους δοσιλογους προδότες που “χωθηκαν” σε κομματικους μηχανισμούς για να συνεχίσουν να προδίδουν , κυβερνωντας την χωρα .


Odisseas Dimitrioy

Κυριακή 27 Απριλίου 2025

ΕΘΝΑΡΧΗΔΗΣ ...

 Iannis Golias

ο Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής, γεννήθηκε στο Κιουπ-Κιόι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στα 1907, πριν ακόμα απελευθερωθεί η Μακεδονία απ τους βαλκανικούς πολέμους και ονομάσουν το χωριό του, Πρώτη Σερρών


- Καραμανλήδες αποκαλούνταν οι τουρκόφωνοι Έλληνες Μικρασιάτες Ορθόδοξοι Χριστιανοί, που κατοικούσαν στην Καραμανία μια περιοχή της Κιλικίας 

(Εκεί απέναντι απ την Κύπρο)

...............................................

Ο πατέρας του ήταν δημοδιδάσκαλος και έτσι ο Κωνσταντίνος μετά το γυμνάσιο κατέβηκε στην Αθήνα και σπούδασε νομικά

...............................................

στα 1930 αφού υπηρέτησε μόνο ένα τρίμηνο φαντάρος λόγω του ότι ήταν προστάτης, 

επέστρεψε στις Σέρρες και εργάστηκε ως δικηγόρος, ως τα 1935 που πολιτεύτηκε με τη δεξιά και βγήκε για πρώτη φορά βουλευτής στα 27του μόλις χρόνια

...............................................

Ήταν έξυπνος, πονηρός και ήξερε να ελίσσεται,

αυτο θα είναι για πάντα το χαρακτηριστικό του

...............................................

με το ξέσπασα του πολέμου καταφέρνει να τον κηρύξουν ανίκανο στράτευσης, λόγω βαρηκοΐας

και ετσι να γλυτώσει τον πόλεμο

...............................................

κατα την κατοχή ήταν απ τους λίγους Έλληνες που συνέχισε να εργάζεται στη Μακεδονία ως δικηγόρος

γιατι

ηταν γνωστό οτι για να πας στα γερμανικά δικαστήρια θα πρέπει να ήσουν τουλάχιστον φιλικός τους 

...............................................

Μετά από πολλά χρόνια θα βγει ένα έγγραφο απ τα αποχαρακτηρισμένα έγραφα της CIA, που θα αποκαλύπτει οτι ο Καραμανλής ήταν συνεργάτης των Γερμανών 

κατι

που το είχε σε αποδεικτικό υλικό και ο χασάπης της Θεσσαλονίκης, ο εγκληματίας πολέμου,  Μαξ Μέρτεν, ο οποίος με αυτό το αποδεικτικό υλικό εκβίασε τον τότε πρωθυπουργό Καραμανλή, και ετσι αποφυλακίστηκε

(ο Μαξ Μέρτεν ειχε συλληφθεί μετα απο χρόνια στη Θεσσαλονίκη ως εγκληματίας πολέμου...έχω κάνει αναλυτικό ποστ παλιότερα)

...............................................

ο Καραμανλής ως πρωθυπουργός, πέρασε νομοθετικό διάταγμα, που αμνήστευε τον Μαξ Μέρτεν και έτσι ο χασάπης επέστεψε απείραχτος στη Γερμανία

 και 

(Σύμφωνα με τον Γιάννη Κατρη)

τοτε,

παρέδωσε τις αποδείξεις στον πρέσβη του Καραμανλή...

...............................................

ομως ο Καραμανλής είναι δεδομένο οτι ήταν δικηγόρος επι κατοχής και αυτό λέει πολλά για αυτούς που ξέρουν τι έπρεπε να είσαι για να ασκείς δικηγορία στα κατοχικά γερμανικά δικαστήρια 

...............................................

Λένε οτι η περιουσία πολλών δικηγόρων χτίστηκε τότε απ τους Εβραίους που, 

και τους τα έπαιρναν 

και δεν τους έσωζαν

...............................................

Αργότερα κατά τον εμφύλιο ο Καραμανλής συμμετέχει σε όλες τις εμφυλιακες και μετεμφυλιακές κυβερνήσεις και γίνεται πολιτικό όνομα

...............................................

Λένε οτι ήταν παροιμιώδης η ομορφιά του, οτι ήταν σαν σταρ του Χόλιγουντ και αυτο τον βοηθούσε πολύ 

και στις σχέσεις του στο εξωτερικό αλλά και στις σχέσεις του με το παλάτι (δλδ τη Φρειδερίκη)

...............................................

Όταν λοιπόν στις αρχές της δεκαετίας του '50, πέθανε ο πατριάρχης της δεξιάς Παπάγος, πρώτος τη τάξει διάδοχος του και αντιπρόεδρος, ήταν ένα γελοίο υποκυμμένο,

ο Στέφανος Στεφανόπουλος,

 ο οποίος κοπάνησε μια γραβάτα και ετοιμάστηκε να πάει να παραλάβει το κόμμα και την πρωθυπουργία.

μόνο

που η πρεσβεία και το παλάτι έδωσαν την εντολή στον Καραμανλή απ το πουθενά και ο Στεφανόπουλος έμεινε μπουκάλα

...............................................

ετσι ο Καραμανλής έστησε το κατάδικο του κόμμα (ΕΡΕ) και ξεκίνησε την καριέρα του

...............................................

Ήμαστε μετά τον εμφύλιο και σε ολο το δυτικό κόσμο δίνεται τρελά λεφτά απ τις ΗΠΑ (σχέδιο Μάρσαλ) για να ξαναστηθούν οι χώρες στα πόδια τους.

ετσι και στην Ελλάδα που όμως τα λεφτά δεν έπεσαν στην πατρίδα και στο λαό, αλλα στους εργολάβους, κολλητούς και συγγενείς του Καραμανλή που

έπαιρναν με αναθέσεις δημόσια έργα και θησαύρισαν χωρίς να προσφέρουν αυτό που έπρεπε

...............................................

πχ

ενας δρόμος για να ασφαλτοστρωθεί θα πρέπει να πέσουν τόσα μέτρα άσφαλτο σε μήκος και τοσο πλάτος και πάχος 

επι τόσο το μετο

έβγαινε ένα ποσό

...............................................

τώρα, 

ο κάθε εργολάβος μόνο ένα πόντο να κλέβει σε μήκος, πλάτος και πάχος (σίγα μην κλέβανε μόνο έναν πόντο)

φανταστείτε τι τερατώδη ποσά έφαγαν σε τόσα χλμ ασφαλτόστρωσης

...............................................

και αυτό ήταν μόνο ένα απ τα σκάνδαλα της 8ετιας Καραμανλή

...............................................

ενδεικτικά μερικά απ τα σκάνδαλα:

Τομ Πάπας, 

Πεσινέ, 

Κένεκοτ Κόπερ, 

αλουμίνιον, 

άζωτον, 

ζάχαρη,

Αχελώος, 

Πτολεμαΐδα, 

Ωνάσης, 

Νίάρχος, 

βραχώδη οικόπεδα...κτλ

...............................................

το καθένα απ αυτά τα σκάνδαλα είναι ένα ξεχωριστό ποστ

...............................................

σε αυτόν οφείλεται και το τερατούργημα της Αθήνας αλλά και των άλλων μεγάλων πόλεων με τις πολυκατοικίες και τις αντιπαροχές, 

χωρίς σχέδια,

Πάρκα,

δρόμους,

μελέτες κτλ

...............................................

Ώσπου φτάσαμε στις εκλογές του 1961 ή αλλιώς εκλογές βίας και νοθείας όπως μείνανε στην ιστορία

...............................................

εχω κάνει παλιότερα αναλυτικό ποστ για εκείνες τις εκλογές αλλά με δυο λόγια

ο Καραμανλής σε συνεργασία με το παλάτι

έβγαλε το στρατό να εκφοβίζει και να απειλεί ευθέως το λαο στην ύπαιθρο

οτι

όποιος δεν ψηφίσει δεξιά θα πάει εξορία.

στις πόλεις υπήρχαν ολόκληροι δρόμοι ανύπαρκτοι με γειτονίες ανύπαρκτες και σπίτια ανύπαρκτα και δέντρα ανύπαρκτα που είχαν ψηφίσει

...............................................

τελικά, 

Μετά από μήνες και ενστάσεις, ξαναέγιναν εκλογές σε μερικές περιοχές και ο Καραμανλής έχασε 20-30% της δύναμης του που ειχε πάρει στις εκλογές της βιας και νοθείας

...............................................

Εκείνες τις εκλογές που ο τότε πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, είχε χαρακτηρίσει άψογες...

...............................................

μετα η Φρειδερίκη χωρίς να του δώσει λογαριασμό οργανώνει τη δολοφονία του Λαμπράκη 

και τότε ο Καραμανλής γίνεται έξαλλος (που το παρακράτος δρούσε χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος)

και λέει απ το βήμα της βουλής το περιβόητο

«Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο»

λες και δεν ήξερε οτι τον κυβερνούσε ο ίδιος γιατί το παρακράτος τον είχε βγάλει με βια και νοθεία 

...............................................

Μετά από πολλές πιέσεις και πολύ ζόρι (λόγω της σύγκρουσης του με το παλάτι)

και μάλλον γιατί τον απειλούσαν με αποκαλύψεις, φεύγει για το Παρίσι με ψευδώνυμο λες και ηταν τρομοκράτης

...............................................

με τι τον απειλούσαν;

Ήξεραν (παλάτι και CIA) ότι είχε υπογράψει κρυφό μνημόνιο με τους Εγγλέζους και τους Αμερικάνους ότι θα ξεπουλήσει την Κύπρο (διχοτόμηση) 

και

η συμφωνία Ζυρίχης-Λονδίνου που υπέγραψε στα 1959, ήταν το πρώτο βήμα της προδοσίας

...............................................

Μετά έρχεται η ένωση κέντρου στα πράγματα, 

μετα η αποστασία, 

μετα η χούντα,

αλλα ο Καραμανλής, πάντα Καραμανλής...

...............................................

θα ελίσσεται απ το Παρίσι και δε θα κοντράρεται με κανέναν, ούτε καν με τη χούντα που το πιο βαρύ

ήταν οτι τους έλεγε αλλόφρονες και τρελούς και οχι προδότες, φασίστες, εγκληματίες της πατρίδας...

Μάλιστα σε μια επιστολή απ το Παρίσι, την ευθύνη για τη χούντα το έριχνε στο κέντρο και την αριστερά και στους ανένδοτους του Παπανδρέου που αυτοί φέρανε τη χούντα

...............................................

Άκου τώρα το χειρότερο

η χούντα έπεσε γιατί κατέλαβε το 5% της Κύπρου, η Τουρκία

...............................................

Ήρθε ο Καραμανλής ανέλαβε την κυβέρνηση και μετά από ένα μήνα διαπραγματεύσεων,

οι Τούρκοι μπουκάρουν και παίρνουν και το υπόλοιπο 35% του νησιού και ο Καραμανλής δε στέλνει στρατό

εφαρμόζοντας

το

«Η Κύπρος κείται μακράν».

...............................................

δεν έχει σημασία αν το είπε ή δεν το είπε αλλά οτι το εφάρμοσε στην πράξη

...............................................

και 

μετα απ αυτό παίρνει στις εκλογές 53%....

...............................................

Αλλά και μετά οι κυβερνήσεις του, δεν ήταν καλύτερες

...............................................

δεν έδωσε χαρτιά στον Μενέλαο Λουντέμη και σε άλλους αυτοεξόριστους και χρειάστηκε να έρθει ο Ανδρέας για να επιστρέψουν οι άνθρωποι στην πατρίδα τους

...............................................

Αργότερα και λίγο πριν βγει ο Ανδρέας, προλαβαίνουν οι δεξιοί και τον κάνουν πρόεδρο της δημοκρατίας που στην ουσία ήταν περισσότερο προσπάθεια να τον ξεπλύνουν

...............................................

Έπαιξε μόνιμα το αφήγημα του εθνάρχη, ξεχνώντας ή αγνοώντας την πραγματική ιστορία,

ή παραχαράζοντας την

...............................................

ο Καραμανλής πέθανε σα σήμερα, 23 Απριλίου 1998, σε ηλικία 91 ετών

...............................................

ο Καραμανλής δεν υπήρξε ποτέ καλός υπηρέτης της πατρίδας.

Μπορεί να ήταν καλός υπηρέτης των μεγάλων δυνάμεων, 

του παλατιού,

της πρεσβείας,

των εργολάβων, 

της οικογένειας του,

αλλα

ΟΧΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ και ελπίζω μια μέρα αυτό να το γράψει και η επίσημη ιστορία

...............................................

ΥΓ. Λόγω του ονόματος του, και του παραμυθιού του εθνάρχη που είχε ποτίσει βαθειά το λαό, 

πολιτεύτηκαν 2 ανίψια του.

ο ένας έγινε πρωθυπουργός και ήταν παντελώς ανίκανος, ΠΑΝΤΕΛΩΣ ομως

και

ο άλλος πολυ πολυ χειρότερος.... Είναι ο κύριος υπεύθυνος του εγκλήματος των Τεμπών


Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2025

ο ΕΘΝΑΡΧΙΔΗΣ Κωνσταντίνος Καραμανλής ....

Σαν σήμερα το 1989, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας, προχώρησε σε μια δήλωση που έμελλε να μείνει ανεξίτηλη στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ελλάδας: «Τα πρωτοφανή γεγονότα που σημειώνονται τον τελευταίο καιρό δημιουργούν την εντύπωση ότι η Ελλάς μετεβλήθη σε απέραντο φρενοκομείο». Η φράση αυτή έγινε σύμβολο μιας εποχής βαθιάς πολιτικής κρίσης, που ταρακούνησε το πολιτικό σκηνικό της χώρας.

Το σκάνδαλο Κοσκωτά κυριάρχησε στην ελληνική πολιτική σκηνή τη δεκαετία του 1980. Ο τραπεζίτης Γιώργος Κοσκωτάς κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση 32 δισ. δραχμών από την Τράπεζα Κρήτης, ενώ η εμπλοκή κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ πυροδότησε πολιτικές αναταραχές. Το σκάνδαλο οδήγησε σε έντονη πολιτική πόλωση ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και τη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Η δήλωση του Καραμανλή αντικατοπτρίζει το χάος της περιόδου. Παρά την αποστασιοποίησή του από την ενεργό πολιτική σκηνή, ο Καραμανλής παρακολουθούσε τις εξελίξεις, διαφωνώντας με την επιλογή της Νέας Δημοκρατίας και του Συνασπισμού να παραπέμψουν τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο. Η φράση «Έναν τέως πρωθυπουργό δεν τον στέλνεις φυλακή, τον στέλνεις σπίτι του» αποτυπώνει τη στάση του απέναντι στη δίωξη του Παπανδρέου.

https://www.newsbeast.gr/




 

Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2025

«Η χώρα έχει μεταβληθεί σε απέραντο φρενοκομείο»

Η δήλωση του ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή, στις 11 Ιανουαρίου 1989 .


 Ήταν ακριβώς πριν 35 χρόνια όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έλεγε την ιστορική φράση «Η χώρα έχει μεταβληθεί σε απέραντο φρενοκομείο», μέσα σε κλίμα ακραίας πολιτικής πόλωσης ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία. 

- Η δήλωση του ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή, στις 11 Ιανουαρίου 1989, όχι μόνο έμεινε στην ιστορία αλλά μνημονεύεται μέχρι και σήμερα κάθε φορά που τα πράγματα για την Ελλάδα δεν πάνε καλά…


Σαν σήμερα το 1989, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας, προχώρησε σε μια δήλωση που έμελλε να μείνει ανεξίτηλη στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ελλάδας:

«Τα πρωτοφανή γεγονότα που σημειώνονται τον τελευταίο καιρό δημιουργούν την εντύπωση ότι η Ελλάς μετεβλήθη σε απέραντο φρενοκομείο»



Η φράση αυτή έγινε σύμβολο μιας εποχής βαθιάς πολιτικής κρίσης, που ταρακούνησε το πολιτικό σκηνικό της χώρας.

- Το σκάνδαλο Κοσκωτά κυριάρχησε στην ελληνική πολιτική σκηνή τη δεκαετία του 1980. Ο τραπεζίτης Γιώργος Κοσκωτάς κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση 32 δισ. δραχμών από την Τράπεζα Κρήτης, ενώ η εμπλοκή κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ πυροδότησε πολιτικές αναταραχές. Το σκάνδαλο οδήγησε σε έντονη πολιτική πόλωση ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και τη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

- Η δήλωση του Καραμανλή αντικατοπτρίζει το χάος της περιόδου. Παρά την αποστασιοποίησή του από την ενεργό πολιτική σκηνή, ο Καραμανλής παρακολουθούσε τις εξελίξεις, διαφωνώντας με την επιλογή της Νέας Δημοκρατίας και του Συνασπισμού να παραπέμψουν τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο. Η φράση «Έναν τέως πρωθυπουργό δεν τον στέλνεις φυλακή, τον στέλνεις σπίτι του» αποτυπώνει τη στάση του απέναντι στη δίωξη του Παπανδρέου.

https://www.newsbeast.gr/



Δευτέρα 24 Ιουνίου 2024

Ο ΚΑΡΑΜΑΝ ΑΛΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ (1) Ο ΕΘΝΑΡΧΗΔΗΣ ΚΑΡΑΜΑΝ ΑΛΗΣ .

 Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ (1)

                          Λ.Ι 

Απόσπασμα από τον πρώτο τόμο του βιβλίου του Δημοσθένη Κούκουνα "Τα ένοχα μυστικά της Κατοχής" (σελ. 361-367), που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Historia (βιβλιοπωλείο Υψηλάντου 5, Κολωνάκι, τηλ. 210-7255962)


Ο Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΕΠΙ ΚΑΤΟΧΗΣ

«Μαζεύτηκαν πάλι στο σπίτι οι φίλοι του Κωστάκη. Είναι μια ομάδα που ταχτικά συνεδριάζει και συζητεί για τις μεταπολεμικές πολιτικές εξελίξεις. Όλοι είναι παλιοί γνωστοί μας και οι περισσότεροι πολύ φίλοι μας. Σήμερα ήρθαν ο Γιώργος Οικονομόπουλος, ο Ξενοφών Ζολώτας, ο Άγγελος Αγγελόπουλος, ο Γιάννης Παρασκευόπουλος, ο Γιώργος Λάπας που είχε κρύψει τον Κωστάκη όταν διώκονταν πέρυσι, ο Πέτρος Γαρουφαλιάς. Ήρθε και για πρώτη φορά ένας Μακεδόνας πρώην βουλευτής, ο Κώστας Καραμανλής. Μιλούσε λίγο, μα ό,τι έλεγε ήταν σωστό. Μου έκανε εντύπωση η κρίση του και η ειλικρίνειά του. Θα πω του Κωστάκη να τον καλέσει μια μέρα μόνο του, να τον γνωρίσω καλύτερα».

Αυτά έγραφε στο ημερολόγιό της η Ιωάννα Τσάτσου στις 25 Νοεμβρίου 1942 (Φύλλα Κατοχής, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, σελ. 58) για την ημέρα που γνώρισε πρώτη φορά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Εντελώς συμπτωματικά, την ίδια ακριβώς μέρα εκδηλωνόταν η πρώτη αντιστασιακή δράση, η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου. Η επιχείρηση εκτελέστηκε για πρώτη και μοναδική φορά από κοινή ομάδα του ΕΛΑΣ, του ΕΔΕΣ και Βρετανών σαμποτέρ. Ποτέ άλλοτε δεν θα μπορέσουν οι δύο αντιστασιακές οργανώσεις να πραγματοποιήσουν κοινή δράση. Αντίθετα, θα περάσουν σε μια άλλη φάση συνεχούς αντιπαλότητας.

Αλλά την ίδια μέρα, η Ιωάννα Τσάτσου σημειώνει τη συνεδρίαση της άτυπης ομάδας με τα πρόσωπα που αναφέρθηκαν και που στην πραγματικότητα δεν είναι όλοι τους μόνο σοσιαλιστές, αλλά καλύπτουν ένα φάσμα από την αριστερά με τη δεξιά. Ίσως οι μέρες εκείνες να είναι δεκτικές για μια πολιτική ενότητα και συνδιαλλαγή ανάμεσα στις δύο κύριες αντίρροπες παρατάξεις, έστω και αν το κλίμα και η «μόδα» επιβάλλουν ένα αριστερό προφίλ. Αυτό το «προφίλ» που ενώνει πολιτικούς από διάφορες γενεές και κυρίως από διαφορετικές κομματικές προελεύσεις, θα το δούμε κάπως αναλυτικότερα, καθώς και τα πρόσωπα της ομάδας που είχαν συνεδριάσει στο σπίτι των Τσάτσων. Δεν είναι μόνον αυτά που αναφέρει η Ιωάννα Τσάτσου στο λήμμα αυτό του ημερολογίου της, αλλά υπάρχουν και άλλα που κινούνται σ’ αυτή τη σοσιαλιστική συντροφιά.

Ο Κ. Καραμανλής την εποχή εκείνη ήταν μόλις 35 χρονών και ήδη είχε διατελέσει δύο φορές μέλος της Βουλής των Ελλήνων, έχοντας αναδειχθεί βουλευτής Σερρών του Λαϊκού Κόμματος στις εκλογές 1935 και 1936. Ασφαλιστής και από το 1932 δικηγόρος Σερρών, ζώντας όμως συχνά στην Αθήνα, στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, η έναρξη της Κατοχής τον βρήκε στην Αθήνα, όπου από τον Μάρτιο του 1941 είχε μετεγγραφεί στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών. Ο νεαρός δικηγόρος και πρώην βουλευτής εγκαθίσταται σ’ ένα μικρό γραφείο, που αργότερα θα επιταχθεί από τους Γερμανούς. Η απώλεια δεν είναι και μεγάλη, αφού ελάχιστες είναι οι δουλειές που μπορεί να εξασφαλίσει εκείνη την εποχή ένας νεαρός και προερχόμενος από μακρινή επαρχία δικηγόρος.

Ήδη από τα χρόνια των σπουδών του διατηρεί πολλές φιλίες, που φυσικά έχουν αυξηθεί αφότου ασχολήθηκε με την πολιτική. Μεταξύ άλλων, συνδέεται στενά με τον Λάμπρο Ευταξία, συνομήλικό του επίσης πολιτικό και γόνο παλαιάς εύρωστης οικογένειας, καθώς επίσης και με τη Λίνα Τσαλδάρη, κόρη του Σπυρ. Λάμπρου και χήρα του Παναγή Τσαλδάρη, που υπήρξε ο αρχηγός του κόμματός του όταν εξελέγη βουλευτές. Στις κρίσιμες αυτές ώρες της Κατοχής έχει δύο ισχυρούς φίλους για να στηριχθεί, αν και ο χαρακτήρας του είναι αρκετά περήφανος για να ζητάει βοήθεια με το παραμικρό.

Άλλωστε από τους πρώτους κατοχικούς μήνες έχουν διευρυνθεί οι συντροφιές του και έχει γνωρισθεί με ανθρώπους που ανεξάρτητα από πολιτική προέλευση δραστηριοποιούνται στο προσκήνιο είτε στο παρασκήνιο. Δύο πρόσωπα που διαδραματίζουν ρόλο στα πράγματα και με τα οποία συνδέεται ιδιαίτερα είναι ο Αλέξανδρος Σβώλος[1], ο γνωστός πανεπιστημιακός καθηγητής και αριστερός πολιτικός, και ο Γιάννος Πολίτης, ο οποίος υπήρξε ο πρεσβευτής της Ελλάδος στη μουσολινική Ιταλία μέχρι την επίδοση του ιταλικού τελεσιγράφου στις 28 Οκτωβρίου 1940. Και οι δύο αυτοί αποτελούν το επίκεντρο άλλων κύκλων, στους οποίους ο Καραμανλής έχει την ευκαιρία να ενταχθεί και έτσι να γνωρίσει πολλές προσωπικότητες που παίζουν ή θα παίξουν αργότερα σημαντικό ρόλο.

Αναλυτικές περιγραφές για τη ζωή του εκείνη την εποχή έχει κάνει ο Καραμανλής στον πρώτο βιογράφο του, τον Γάλλο ακαδημαϊκό Μωρίς Ζενεβουά, ο οποίος τις κατέγραψε με προσοχή. Όπως είναι φυσικό, η αφήγηση του ίδιου του βιογραφούμενου συχνά εμπεριέχει τον κίνδυνο της υποκειμενικότητας, αλλά στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει δυσκολία να επιβεβαιώσουμε τα πραγματικά περιστατικά. Μπορεί αυθαίρετα να προσπαθούν οι βιογράφοι του Καραμανλή να υπερμεγεθύνουν τα ηγετικά προσόντα του και να βρίσκουν ευκαιρίες να το πράττουν αυτό ως προς την κατοχική περίοδο, αλλά τα γεγονότα δεν μπορούν να διαστρεβλωθούν. Είναι βέβαιο ότι και ο ίδιος δεν θα το ήθελε.

Άλλωστε στα χρόνια της Κατοχής ο Καραμανλής κινείται σε δύο γνωστούς άξονες: στην Επιτροπή των Μακεδόνων-Θρακών και στην άτυπη σοσιαλιστική ομάδα. Λίγες εβδομάδες πριν φύγουν οριστικά οι Γερμανοί, επιχειρεί να ακολουθήσει τα γεγονότα και διαφεύγει στη Μέση Ανατολή.

Ωστόσο, με συκοφαντική διάθεση από τη μεριά των αντιπάλων του, έχει γίνει προσπάθεια, όπως είναι γνωστό από την εποχή που πρωτοεμφανίσθηκε στη δημοσιότητα η υπόθεση Μέρτεν, να τον εμπλέξουν σε δήθεν συνεργασία του με τον κατακτητή. Η περίπτωση αυτή διαψεύσθηκε επανειλημμένα και όχι μόνο δικαστικά, είναι όμως ενδεικτική της εμπάθειας την οποία έχει βιώσει στο παρελθόν ο Κ. Καραμανλής. Αν και στα τέλη της δεκαετίας 1950, όταν ξαφνικά προέκυψε η υπόθεση αυτή, ο Μαξ Μέρτεν είχε κάθε δυνατότητα να αποδείξει τους ισχυρισμούς του, δεν το κατόρθωσε, με αποτέλεσμα να διαψευσθούν οικτρά όσοι επένδυσαν πολιτικά επάνω του.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1940, όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος με την Ιταλία, παρουσιάστηκε με την επιστράτευση στο Σιδηρόκαστρο, μαζί με τον αδελφό του Αλέκο. Ο τελευταίος κατατάχθηκε σε μια μονάδα που έφυγε για το Αλβανικό Μέτωπο, ενώ ο ίδιος κρίθηκε ανίκανος να υπηρετήσει λόγω βαρηκοΐας. Γύρισε στις Σέρρες και λίγους μήνες αργότερα, τον Μάρτιο του 1941, επικεφαλής της οικογένειας ως πρωτότοκος εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, νοικιάζοντας ένα μικρό διαμέρισμα στην Κυψέλη. Οι ακριβείς λόγοι, για τους οποίους ολόκληρη η οικογένεια την ώρα εκείνη εγκατέλειψε το πατρικό σπίτι στην Πρώτη Σερρών δεν είναι γνωστοί, αλλά προφανώς ένας πολιτικός μπορούσε να προβλέψει τα γεγονότα που θα ακολουθούσαν, αφότου έγινε γνωστό ότι ισχυρές γερμανικές δυνάμεις είχαν στρατοπεδεύσει στα νότια βουλγαρικά εδάφη, δίπλα από τα ελληνικά σύνορα. Η Αθήνα θεωρήθηκε ασφαλέστερος τόπος για να μείνει η οικογένεια Καραμανλή στις δύσκολες εκείνες ώρες.

Ο Κωνσταντίνος, οι τρεις αδελφές Καραμανλή, η Όλγα 30 ετών τότε, η Αθηνά 24 ετών και η Αντιγόνη 20 ετών, καθώς και οι δύο νεώτεροι από τα αδέλφια που ήταν ακόμη μαθητές, ο Γραμμένος 15 ετών και ο Αχιλλέας 11 ετών, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ο μόνος αδελφός, που υπηρετούσε τότε στο Μέτωπο, ο Αλέκος, βρέθηκε και αυτός στην Αθήνα τις ημέρες εκείνες, για να φοιτήσει στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών. Ήταν οι τελευταίες μέρες του πολέμου και ήδη πλέον οι Βρετανοί οπισθοχωρούσαν διατρέχοντας νότια την Ελλάδα με τελικό προορισμό την Κρήτη, στην οποία κατέληξε και η ελληνική ηγεσία υπό τον βασιλιά Γεώργιο Β΄ και τον Εμμανουήλ Τσουδερό.

Ο Αλέκος Καραμανλής, μετά την αποστράτευσή του, έμεινε στην Αθήνα για να εργασθεί ως δικηγόρος, όπως και ο αδελφός του. Η Αντιγόνη Καραμανλή, η μικρότερη από τις αδελφές, διορίσθηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος, ενώ την ίδια χρονιά η Αθηνά παντρεύτηκε έναν δικηγόρο (η Όλγα είχε παντρευτεί έναν γιατρό τον προηγούμενο χρόνο). Οι νέες συνθήκες που διαμορφώθηκαν με την Κατοχή κατέληξαν στο να χωριστεί η οικογένεια των αδελφών Καραμανλή. Τα τέσσερα αδέλφια εγκατέλειψαν την Αθήνα με προορισμό τη Μακεδονία, όπου όμως είχε εγκατασταθεί βουλγαρική κατοχή στη γενέτειρά τους. Έτσι, τελικά κατευθύνθηκαν στη Νιγρίτα που βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έμεινε στην Αθήνα και μέχρι την Απελευθέρωση δεν μπόρεσε να ταξιδέψει στη Μακεδονία, γεγονός που από μόνο του διαψεύδει τους ισχυρισμούς του Μέρτεν ότι βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη και συνεργαζόταν με τους Γερμανούς. Μαζί του έμειναν ο Αλέκος και η Αντιγόνη, που είχαν αποκτήσει μόνιμη εργασία.

Στον ίδιον έγινε πρόταση από παράγοντες της κατοχικής κυβέρνησης για να διορισθεί ως νομάρχης ή υποδιοικητής της Αγροτικής Τράπεζας. Δεν την αποδέχθηκε την πρόταση, παρά το γεγονός ότι είχε συνδεθεί με άλλους επιφανείς Σερραίους, οι οποίοι δέχθηκαν να αναλάβουν παρόμοιες θέσεις (όπως π.χ. ο Βασίλειος Σιμωνίδης και ο Πέτρος Ιακώβου, εκ των οποίων ο πρώτος έγινε τελικά υπουργός γενικός διοικητής Μακεδονίας και ο δεύτερος γενικός γραμματέας του υπουργείου Γεωργίας επί Κατοχής). Μαζί τους, όπως και με άλλους Μακεδόνες, απέκτησε ιδιαίτερες σχέσεις τον πρώτο καιρό της Κατοχής, όταν συμμετείχαν στην υπό τον Αλέξανδρο Σβώλο Επιτροπή Μακεδόνων και Θρακών. Πολιτικοί και κοινωνικοί παράγοντες προερχόμενοι από τη βουλγαροκρατούμενη περιοχή και αποκλεισμένοι στην Αθήνα είχαν σχηματίσει τότε αυτήν την επιτροπή, προκειμένου να συμβάλουν στην προώθηση των εθνικών θεμάτων αναφορικά με τη βουλγαρική κατοχή, αλλά και να περιθάλψουν παντοιοτρόπως τους πρόσφυγες από εκεί.

Για τις δραστηριότητες της Επιτροπής Μακεδόνων και Θρακών κάνει λεπτομερώς λόγο ο Αλέξανδρος Σβώλος στο βιβλίο του «Για τη Μακεδονία και τη Θράκη», όπου και γίνεται ονομαστικός λόγος για τους συνεργάτες του, μεταξύ των οποίων και ο νεαρός τότε Κωνσταντίνος Καραμανλής. Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου είχε αποδώσει μεγάλη σημασία στην ύπαρξη και στη δράση αυτής της επιτροπής, που την στέγασε και της παρέσχε μηνιαία κρατική οικονομική βοήθεια για να μπορεί να δραστηριοποιείται στα εθνικά θέματα.

[1] Το 1947 ο Κ. Καραμανλής, υπουργός Εργασίας ων τότε, διευκρινίζει με επιστολή του σε ημερήσια εφημερίδα (Εθνικός Κήρυξ, 25.5.1947) ότι με τον Αλέξανδρο Σβώλο ήλθε σε διάσταση τον Οκτώβριο 1943 και ότι από τότε δεν τον είχε ξαναδεί. Αναφέρει συγκεκριμένα: «…Οφείλω να σας πληροφορήσω ότι όχι μόνον δεν συνειργάσθην ποτέ μετ’ αυτού, αλλά υπήρξα και ο πρώτος ίσως που απεδοκίμασε την πολιτικήν του». Συνεχίζει χαρακτηριστικά: «Διαρκούσης της κατοχής και συγκεκριμένως κατά Οκτώβριον του 1943 έσχον δύο συνομιλίας μετά του κ. Σβώλου κατά τας οποίας παρίσταντο και οι πρώην υπουργοί κ.κ. Κ. Τσάτσος και Ι. Παρασκευόπουλος και κατά τας οποίας διεπιστώθη πλήρης αντίθεσις απόψεων, εμού υποστηρίζοντος ότι καθήκον όλων των κομμάτων παλαιών και νέων είναι να αναλάβουν αγώνα κατά του ΕΑΜ από την πολιτικήν του οποίου θα προέκυπτον, όπως ετόνισα, συμφοραί διά το Έθνος». Και επιλέγει: «Είναι περιττόν να είπω ότι τον κ. Σβώλον, έχοντα αντίθετον γνώμην, ουδέποτε έκτοτε επανείδον».

https://aera2012.blogspot.com/

Ο ΚΑΡΑΜΑΝ ΑΛΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ (2) Ο ΕΘΝΑΡΧΗΔΗΣ ΚΑΡΑΜΑΝ ΑΛΗΣ .

https://aera2012.blogspot.com/

Απόσπασμα από το βιβλίο του Δημοσθένη Κούκουνα "Η υπόθεση Μέρτεν και η σύγκρουση με τον Καραμανλή" (βιβλιοπωλείο Υψηλάντου 5, Κολωνάκι, τηλ. 210-7255962)



Ο Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΣΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΗΣ CIA

Όπως προκύπτει από όσα προαναφέρθηκαν στις προηγούμενες σελίδες ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επί Κατοχής δεν είχε καμιά στοιχειοθετημένη επιλήψιμη συμπεριφορά ή οποιαδήποτε σύνδεση με τους Γερμανούς. Ωστόσο από τα τέλη της δεκαετίας 1950 συστηματικά έχει επιχειρηθεί από διάφορους κύκλους να υποστηριχθεί το αντίθετο.

Στα αρχεία της CIA, που από ετών είναι προσβάσιμα στο κοινό, περιλαμβάνεται και ένα έγγραφο οπωσδήποτε μειωμένης αξιοπιστίας, που συνδέει τον Έλληνα πολιτικό με τη δίωξη των Εβραίων επί Κατοχής από τους Γερμανούς:


ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟΣ

16 Σεπτεμβρίου 1962

Το όνομα του πρωθυπουργού κ. Κωνστ. Καραμανλή περιλαμβάνεται πράγματι εις τον πίνακα των πρακτόρων των γερμανικών αρχών κατοχής, ως συνεργάτης του Μέρτεν εις την εξόντωσιν των Εβραίων.

1. Κατά την αυτήν χθεσινήν συνομιλίαν με τον Σύμβουλον Πρεσβείας κ. Ιωάννην Μοσχόπουλον, ούτος μου ανεκοίνωσε και τα κάτωθι υπό άκρως απόρρητον τύπον:

α. Κατά την πέρυσι διεξαχθείσαν εις το Ισραήλ δίκην του Γερμανού εγκληματίου πολέμου Άντολφ Άιχμαν, μεταξύ των στοιχείων που περιείχοντο εις την σχηματισθείσαν κατ’ αυτού δικογραφίαν, βάσει της οποίας παρεπέμφθη ούτος εις δίκην και κατεδικάσθη εις θάνατον, περιείχετο και ένας επίσημος πίναξ των – κατά την κατοχήν – διατελεσάντων πρακτόρων των γερμανικών αρχών κατοχής εις την Ελλάδα Ελλήνων υπηκόων, οι οποίοι είχον συνεργασθή μετά του Μέρτεν εν Θεσσαλονίκη εις το έργον της εξοντώσεως των Εβραίων της πόλεως ταύτης και της λαφυραγωγήσεως των περιουσιών αυτών. Ο πίναξ ούτος των πρακτόρων απετέλει μέρος των εγγράφων και αποδεικτικών στοιχείων, που ανεφέροντο εις το κεφάλαιον της διώξεως των Εβραίων της Ελλάδος.

β. Την δίκην του Άιχμαν είχε παρακολουθήσει διά λογαριασμόν της ελληνικής κυβερνήσεως ένας έμπιστος υπάλληλος, ισραηλιτικής καταγωγής, ανήκων εις την υπηρεσίαν Τύπου της εις το Ισραήλ διπλωματικής αντιπροσωπείας της Ελλάδος, διωρισμένος από πολλών ετών εις την υπηρεσίαν ταύτην, και το πρώτον διορισθείς όταν ο κ. Μοσχόπουλος ήτο προ αρκετών ετών διπλωματικός αντιπρόσωπος της Ελλάδος πλησίον της κυβερνήσεως του Ισραήλ. Φυσικά ο Ισραηλίτης ούτος, υπηρετήσας επί πολύ διάστημα και υπό τας διαταγάς του κ. Μοσχόπουλου είχε συνδεθή πολύ μετ’ αυτού και είχε προσφέρει εις αυτόν εξαιρέτους υπηρεσίας εν τη αποστολή του. Διατηρεί έκτοτε σχέσεις μετ’ αυτού ο κ. Μοσχόπουλος.

γ. Ο Ισραηλίτης ούτος έμπιστος της υπηρεσίας του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, υπό την ιδιότητα του εκπροσώπου της ελληνικής κυβερνήσεως προς παρακολούθησιν της δίκης Άιχμαν, έλαβε γνώσιν των αφορώντων τους Εβραίους της Ελλάδος εγγράφων της δικογραφίας, έλαβε δε γνώσιν και του συνημμένου πίνακος των Ελλήνων πρακτόρων των Γερμανών της κατοχής και εις τον πίνακα τούτον ανέγνωσεν ιδίος όμμασι και το όνομα του σημερινού πρωθυπουργού της Ελλάδος κ. Κωνστ. Καραμανλή. Ειδοποίησε – κατόπιν τούτου – την κυβέρνησιν αρμοδίως.






δ. Κατόπιν τούτου, η ελληνική κυβέρνησις τόσον διά του εις Ισραήλ διπλωματικού της εκπροσώπου, όσον και διά του εν Αθήναις διπλωματικού εκπροσώπου του Ισραήλ κ. Κάπελ προέβη εις επίμονα διαβήματα προς την κυβέρνησιν του Ισραήλ, όπως μη κοινολογηθή κατ’ ουδένα τρόπον ο εν λόγω πίναξ κατά την δίκην, ίνα μη αποκαλυφθή προφανώς το όνομα του κ. Καραμανλή. Η κυβέρνησις του Ισραήλ εδέχθη την ελληνικήν παράκλησιν και πράγματι ο γενικός εισαγγελεύς Χάουσνερ δεν εχρησιμοποίησε κατά την δίκην τα στοιχεία του πίνακος τούτου.

ε. Εσχάτως, ο κ. Μοσχόπουλος [1] συνηντήθη με τον εν λόγω Ισραηλίτην υπάλληλον Τύπου της εις Ισραήλ ελληνικής διπλωματικής αντιπροσωπείας, ο οποίος του εξιστόρησε και του απεκάλυψεν, υπό άκρως απόρρητον τύπον, τα του πίνακος και τα διαβήματα της ελληνικής κυβερνήσεως, και τον διεβεβαίωσε κατηγορηματικώς ότι το όνομα του κ. Καραμανλή περιελαμβάνετο πράγματι εις τον πίνακα των πρακτόρων των Γερμανών της κατοχής, υπογραμμισμένον δι’ ερυθράς μολυβδίδος, όπως διά τοιαύτης μολυβδίδος ήσαν υπογραμμισμένα και τα ονόματα πολλών άλλων Ελλήνων πρακτόρων, μεταξύ των οποίων μου ανεκοίνωσε και τα ονόματα του καθηγητού του πανεπιστημίου κ. Πετρόπουλου, ως και του κ. Κωνσταντίνου Τσαλδάρη, τέως πρωθυπουργού και αρχηγού του Λαϊκού Κόμματος.

2. Υπεσχέθην κατηγορηματικώς εις τον κ. Μοσχόπουλον άκραν εχεμύθειαν επί όλων των ανωτέρω πληροφοριών του.


Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2024

ΚΑΡΑΜΑΝ ΑΛΗΣ Ο ΕΘΝΑΡΧΙΔΗΣ ...


 

KARAMAN ALHS


του Κωνσταντίνου Κόλμερ

TO  Σκοτεινό παρελθόν ..

- Εν πρώτοις, ολίγα περί του αγνώστου βίου του Καραμανλή στην πρώτη φάσι της ζωής του – διότι περί του γνωστού έχουν φροντίσει ήδη οι μίσθαρνοι «αγιογράφοι»του: Ο γεννηθείς στο χωρίον Κιούπκιοϊ της Οθωμανικής Μακεδονίας το 1907, πρωτότοκος υιός του Γεωργίου Καραμανλή και της Φωτεινής Δαλόγλου, ο Κ. έλαβε την στοιχειώδη εκπαίδευσι στην Πρώτη Σερρών και την δευτεροβάθμιο στο Γυμνάσιον Νέας Ζίχνης. 

- Ο τότε βουλευτής Σερρών Αθανάσιος Αργυρός ανέλαβε την επιμόρφωσι του Καραμανλή και τον εισήγαγε ως οικότροφον στο Λύκειον Μεγαρέως, στο Παγκράτι. 

- Αποφοιτήσας ο Κ., εισήλθε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου έλαβε δίπλωμα το 1932, ελάχιστα δικηγορήσας εις Σέρρας. 

--------------------------------------------------------

.  Στην πολιτικήν ζωήν εισήλθεν ως «ιδιαίτερος» του Αργυρού, που κατά τον Κώστα Μπαρμπή (βλ. σχ. ΚΚ: Εθνάρχης ή Εθνικός Εφιάλτης, εκδ. Λογοθέτης, 1995, σελ.29 επ.)

 τον εξηπάτησεν πολιτικώς .........

εκλεγείς αντ’ αυτού, εις ηλικίαν 28 ετών, στην Ε΄ Εθνοσυνέλευσι του 1935, ως βουλευτής Σερρών του Λαϊκού κόμματος

--------------------------------------------------

Το 1936, επανεξελέγη στην Γ΄ Αναθεωρητική Βουλή, την οποίαν διέλυσεν ο στρατηγός Ιωάννης Μεταξάς την 4ην Αυγούστου 1936, κηρύξας δικτατορία, λόγω και της τότε χαώδους πολιτικής καταστάσεως εν Ελλάδι. 

- Στην Βουλή του ’35 ο Καραμανλής εσχετίσθη με τον Λάμπρον Ευταξία. Ήσαν σχεδόν συνομήλικοι, ομοϊδεάτες κατά της Μεταξικής δικτατορίας, η οποία ανέστειλε την πολιτική των δραστηριότητα (βλ. σχ.

-  ΛΑΜΠΡΟΣ ΕΥΤΑΞΙΑΣ. 

Σάββατο 3 Φεβρουαρίου 2024

Ο Βίος και η πολιτεία ενός ευπατρίδη, υπό Κ. Κόλμερ, εκδ. ΚΑΚΤΟΣ, Αθήνα 2006, σελ.112).



                                               Βίος και πολιτεία του Κωνσταντίνου Καραμανλή. 

                          - Αν ο Eυάγγελος Δενδρινός είχεν αστοχήσει; Η αποδόμησις ενός μύθου ...


--- του Κωνσταντίνου Κόλμερ ♦ 


Το τηλέφωνο στο γραφείο του Μεταξικού υπουργού Ασφαλείας κωδούνισε δυνατά. 


Ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης σήκωσε το ακουστικό. – 


Λέγετε… 

 – Εδώ διευθυντής των φυλακών Αβέρωφ, ακούσθηκε από την άλλη γραμμή. Έχουμε ένα σοβαρό πρόβλημα, κύριε υπουργέ. 

Αντιμετωπίζουμε τον εκβιασμό ενός εγκαθείρκτου. 


Παρέσυρε τον βουλευτή Λάμπρο Ευταξία στο κελί του, τον αιχμαλώτισε και απειλεί να τον σκοτώσει, εάν δεν αποφυλακισθή αμέσως. 


 – Περιμένατε, απήντησε ο Μανιαδάκης, και ευθύς αμέσως συνεβουλεύθη τηλεφωνικώς τον πρωθυπουργό…


Ο Ιωάννης Μεταξάς είχε έναν φίλο, δεινό σκοπευτή.


Τον Ευάγγελο Δενδρινόν. 


Τον επεφόρτισε να μεταβή πάραυτα στις φυλακές Αβέρωφ, να σκοπεύσει από του μικρού παραθύρου του κελίου τον εκβιαστή και να τον φονεύσει επί τόπου. 

Όπερ και εγένετο. 


Διασωθέντος του Ευταξίου και του κύρους του κράτους, που δεν υπέκυψε στον εκβιασμό ενός βαρυποινίτου, ο βασιλεύς Γεώργιος β’ παρεσημοφόρησε τον Δενδρινόν διά την ευστοχία του. Ακολούθησεν η δικτατορία της 4ης Αυγούστου, που διέλυσε την Βουλή του ’36 στην οποίαν μετείχε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. (βλ. σχ. Πάνου Βίγλαρη, Η καθόδος των Ολεθρίων, σελ. 407 επ.) 


Οι σχέσεις του Λάμπρου Ευταξίου και του Κωνσταντίνου Καραμανλή ήσαν γνωστές στην προπολεμικήν Αθήνα. 


Αυτό που έμεινε άγνωστο αφορά στην επιστολή που έστειλε (28.3.1988) ο Λάμπρος Ευταξίας στον Σπύρο Μαρκεζίνη, παραπονούμενος ότι, «άν και τον προστάτευσε» (και ουσιαστικώς διέσωσε τον Καραμανλή απ’ το δικαστήριο των δοσιλόγων, διά την δραστηριότητά του κατά την Γερμανική κατοχήν), εν τούτοις ο περί ού ο λόγος συμπεριεφέρθη αγνωμόνως στον προστάτη του (βλ. σχ. Σπ. Μαρκεζίνη, Σύγχρονη Πολιτική Ιστορία της Ελλάδος 1936-44, εκδ. Πάπυρος, α΄τόμος, σελ. ΧΙ.) 


Ως διηγείται σχετικώς ο τ. πρόεδρος της νεολαίας των Προοδευτικών Αντώνης Βογιατζής, κατά εξομολόγησι του ιδίου του Ευταξίου, ο Καραμανλής του είπε τηλεφωνικώς ότι «κατέστησε την αγνωμοσύνη…πολιτική αρετή», εννοών την απιστία έναντι των πρώην συντρόφων του. 


Η πολιτική απάτη ήταν παγία τακτική του Καραμανλή: εξαπατήσας τον βασιλέα Κωνσταντίνο Β΄, ΏΣΤΕ να μην επανέλθη στην πατρίδα το 1974, τον συνταγματάρχη Γ. Γρίβα διά την ματαίωσι του Κυπριακού αγώνος, τον αρχιεπίσκοπον Μακάριον μετά την Τουρκικήν εισβολή, τον Σπύρο Θεοτόκη ως υπουργό Εξωτερικών το 1956 και τον Ευάγγελον Αβέρωφ διά την πρωθυπουργία το 1980 (που την παρέδωσε στον Γεώργιο Ράλλην), ο κρυψίνους Καραμανλής είχε αναγάγει την παραπλάνησιν εις επιστήμην, μη αποφυγών, όμως, εν τέλει και ο ίδιος την εξαπάτησιν απ’ τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1989, όταν αντ’ αυτού διορίσθη πρόεδρος της δημοκρατίας ο Χρίστος Σαρτζετάκης. 


Εάν όμως ο Δενδρινός το 1936 είχεν αστοχήσει και ο Ευταξίας εφονεύετο υπό του εγκαθείρκτου κακοποιού, ποία θα ήταν η πολιτική εξαπάτησις της Ελλάδος μεταπολεμικώς; 


 Σκοτεινό παρελθόν 


Εν πρώτοις, ολίγα περί του αγνώστου βίου του Καραμανλή στην πρώτη φάσι της ζωής του – διότι περί του γνωστού έχουν φροντίσει ήδη οι μίσθαρνοι «αγιογράφοι»του: Ο γεννηθείς στο χωρίον Κιούπκιοϊ της Οθωμανικής Μακεδονίας το 1907, πρωτότοκος υιός του Γεωργίου Καραμανλή και της Φωτεινής Δαλόγλου, ο Κ. έλαβε την στοιχειώδη εκπαίδευσι στην Πρώτη Σερρών και την δευτεροβάθμιο στο Γυμνάσιον Νέας Ζίχνης. 


Ο τότε βουλευτής Σερρών Αθανάσιος Αργυρός ανέλαβε την επιμόρφωσι του Καραμανλή και τον εισήγαγε ως οικότροφον στο Λύκειον Μεγαρέως, στο Παγκράτι. 


Αποφοιτήσας ο Κ., εισήλθε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου έλαβε δίπλωμα το 1932, ελάχιστα δικηγορήσας εις Σέρρας. 


 Στην πολιτικήν ζωήν εισήλθεν ως «ιδιαίτερος» του Αργυρού, που κατά τον Κώστα Μπαρμπή (βλ. σχ. ΚΚ: Εθνάρχης ή Εθνικός Εφιάλτης, εκδ. Λογοθέτης, 1995, σελ.29 επ.) τον εξηπάτησεν πολιτικώς εκλεγείς αντ’ αυτού, εις ηλικίαν 28 ετών, στην Ε΄ Εθνοσυνέλευσι του 1935, ως βουλευτής Σερρών του Λαϊκού κόμματος. 


Το 1936, επανεξελέγη στην Γ΄ Αναθεωρητική Βουλή, την οποίαν διέλυσεν ο στρατηγός Ιωάννης Μεταξάς την 4ην Αυγούστου 1936, κηρύξας δικτατορία, λόγω και της τότε χαώδους πολιτικής καταστάσεως εν Ελλάδι. 


Στην Βουλή του ’35 ο Καραμανλής εσχετίσθη με τον Λάμπρον Ευταξία. Ήσαν σχεδόν συνομήλικοι, ομοϊδεάτες κατά της Μεταξικής δικτατορίας, η οποία ανέστειλε την πολιτική των δραστηριότητα (βλ. σχ. ΛΑΜΠΡΟΣ ΕΥΤΑΞΙΑΣ. 


Ο Βίος και η πολιτεία ενός ευπατρίδη, υπό Κ. Κόλμερ, εκδ. ΚΑΚΤΟΣ, Αθήνα 2006, σελ.112). 


Ο Καραμανλής, διαρκούσης της Γερμανικής κατοχής, έλαμψε διά της απουσίας του από τους εθνικούς αγώνες. 


Αντιθέτως, σύμφωνα με αναφερόμενες βιβλιογραφικές αναφορές, φέρεται ότι ανεμίχθη στην εμπορία τροφίμων, συνεργαζόμενος με τον κατοχικό γενικό γραμματέα του υπουργείου Γεωργίας Φιλήμονα Πατίστα, καταδικασθέντα αργότερα ως δοσίλογον. 


Συνεργάζετο επίσης, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ο Κ. με τον πλοιοκτήτη Μιλτιάδη Εμπειρίκο, εφοδιάζοντα με το σκάφος ΕΛΕΝΗ την στρατιάν του Ρόμελ στο Τομπρούκ με τρόφιμα. 


Ο Πατίστας εξέδιδε άδειες εισαγωγής ελαιολάδου εκ Κρήτης έναντι οσπρίων και σίτου εκ Θεσσαλονίκης, τα οποία επωλούντο στην μαύρη αγορά της λιμοκτονούσης Αθήνας. 


Ο Κ. επεδίωξε να διορισθή και διοικητής της Αγροτικής Τραπέζης αλλά ο κατοχικός πρωθυπουργός Λογοθετόπουλος τον απέρριψε, γνωρίζων το δύσφημο παρελθόν του (βλ. σχ. Η κάθοδος των ολεθρίων, υπό Πάνου Βίγλαρη, εκδ. Στ.Κωνσταντινόπουλος, 1985) 


Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Καραμανλής προσεχώρησε στην «Σοσιαλιστική ΄Ενωση» που είχαν ιδρύσει οι σοσιαλιστές καθηγητές Ξενοφών Ζολώτας, Κων/νος Τσάτσος και ΄Αγγελος Αγγελόπουλος (εν συνεχεία «υπουργός Οικονομικών» του… Βουνού το 1943-4). 


«Αυτοί (οι καθηγητές) με τις ιδέες τους, τις προτάσεις και τις διασυνδέσεις τους επηρέασαν καθοριστικά τον χαρακτήρα των δημοσίων επιλογών που υιοθετήθησαν τα πρώτα κρίσιμα μεταπολεμικά χρόνια, όσο και αρκετές δεκαετίες μετά» (βλ. σχ. «Δημιουργική κρίση σε Δημοκρατία και Οικονομία, με παράδειγμα την σύγχρονη Ελλάδα», υπό Γεωργίου Μπήτρου και Αναστασίου Καραγιάννη, εκδ.Παπαζήση, Αθήνα 2011, σελ.275 κ.ε., όπου εκτίθεται η οικονομική πολιτική του Κ. τα έτη 1955-63 εντός πλαισίου εντόνου κρατικισμού). 


Τελευτούντος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Καραμανλής διέφυγε στην Μέσην Ανατολήν αλλά φιλύποπτοι οι Εγγλέζοι τον εκράτησαν επί τρίμηνον στην Συρίαν, απ’όπου επέστρεψεν άπρακτος εις Αθήνας, μηδέποτε κατορθώσας να φθάσει στο Κάϊρον, όπου ευρίσκετο η ελευθέρα Ελληνική κυβέρνησις. Μεταπολεμικώς, ο Κ. αξιοποίησε την προσωπική του σχέσιν με τον Ευταξίαν. 


Τη υποδείξει του τελευταίου, διορίσθη επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Τσαλδάρη ως υπουργός Εργασίας από 24ης Νοεμβρίου 1946 έως 7ης Φεβρουαρίου 1947. 


Διετέλεσε υπουργός Γεωργίας στην κυβέρνησι Δ. Μαξίμου από 27 Ιανουαρίου 1947 ενώ ο Ευταξίας ετέθη οικειοθελώς εκτός κυβερνήσεως. 


Ο Κ. έγινε υπουργός Μεταφορών από 7ης Μαΐου έως 18 Νοεμβρίου 1948 και υπουργός Κοινωνικής Προνοίας από 18. 11.48 μέχρις 6ης Ιανουαρίου 1950. Τον Σεπτέβριον 1950, στην κυβέρνησι Βενιζέλου-Τσαλδάρη-Παπανδρέου, ο Κ. ανέλαβε επί δίμηνον το υπουργείον Στρατιωτικών και εν συνεχεία απεχώρησε απ’ το Λαϊκόν κόμμα, προσχωρήσας στην ομάδα Στεφανοπούλου, η οποία τελικώς συνετάχθη με τον στρατάρχην Αλέξανδρο Παπάγον στον ιδρυθέντα υπ’ αυτού «Ελληνικόν Συναγερμόν» (Ε.Σ) (βλ. σχ. Ελλήνων Σάλπισμα, Ιαν 2011). 


 Κατά τας εκλογάς του 1951, ο Ε.Σ. δεν συνεκέντρωσε την απόλυτο πλειοψηφία και παρέμεινε στην αντιπολίτευσι. Φημολογείται ότι ο Κ. προσεφέρθη να στηρίξη την ασθενή κοινοβουλευτικώς κυβέρνησι Πλαστήρα, αποσχιζόμενος του Ε.Σ. με μία μικρή ομάδα βουλευτών, αλλ’ ο Πλαστήρας δεν εδέχθη την Καραμανλική πρωτοβουλία, ειδοποιήσας τον Παπάγον (βλ. αν. Π. Βίγλαρη). 


Ο Παπάγος δεν ηθέλησε να συμπεριλάβη τον Κ. στον εκλογικό συνδυασμό Σερρών κατά τας εκλογάς του 1952 αλλ’ επιέσθη υπό του Σπ. Μαρκεζίνη, επ’ απειλή ότι άλλως ο Καραμανλής θα κατήρχετο εις τας εκλογάς επικεφαλής αυτονομιστικού «Μακεδονικού κόμματος». 


Ούτως ο Καραμανλής επανεξελέγη και μάλιστα διορίσθη υπουργός Δημοσίων ΄Εργων, αποκτήσας εν τω μεταξύ και την εύνοιαν των Ανακτόρων (αποκληθείς ως «Μέγας …Φρειδερίκος» υπό της εφημερίδος ΑΘΗΝΑΪΚΗ. Βλ. σχ. εξομολόγησι του Κ. Μανιαδάκη στο βιβλίον του Π. Βίγλαρη). 


Μετά τον θάνατον του Αλεξάνδρου Παπάγου, το 1955, ο Κ. διωρίσθη την 4ην Οκτωβρίου 1955 πρωθυπουργός υπό του βασιλέως Παύλου (αντί του Πιπινέλη) καθ’ υπόδειξιν της βασιλίσσης Φρειδερίκης και των Αμερικανών. 


«Από της στιγμής αυτής ήρχισεν η πρωθυπουργική σταδιοδρομία και ηγεμονία του Καραμανλή, πλήρους πολιτικού αμοραλισμού» (βλ. σχ. Θ. Παπακωνσταντίνου, Η μεγάλη περιπέτεια, σελ.120). 


Τα μετέπειτα είναι λίγο ή πολύ γνωστά. 


Άν όμως ο Κ. δεν είχεν υποστηριχθή υπό του Λάμπρου Ευταξίου, κατά την κρίσιμον μεταπολεμικήν περίοδον 1946-51, είναι πολύ πιθανόν ότι δεν θα πρωταγωνιστούσε στο πολιτικό προσκήνιον της Ελλάδος σχεδόν επί μία 35ετίαν. 


Ούτως δεν θα είχαν συμβή τα ακόλουθα ατυχή διά το έθνος γεγονότα: 


Ατυχείς συγκυρίαι 


 1. Το Ελληνικόν κράτος δεν θα χρεωκοπούσε σήμερα και η Ελληνική κοινωνία δεν θα είχε διασπασθή εις μίαν κάστα προνομιούχων και εις έναν χύδην λαόν, που εξαρτά πλήρως την επιβίωσίν του από το δημόσιον. 


Το μοντέλο της νεοθωμανικής διακυβερνήσεως υιοθετήθη υπό του Καραμανλή, όπου όλες οι αποφάσεις και «οι εντολές» εκπορεύοντο από του πρωθυπουργικού γραφείου. Συγχρόνως ο Κ. εφήρμοσε την διαρκή διεύρυνσι του δημοσίου τομέως, με ίδρυσι δημοσίων επιχειρήσεων, προσλήψεις ψηφοφόρων και ξένες πιστώσεις. 


Ο αριθμός των «εργαζομένων» στο δημόσιον από 54.000 προπολεμικώς είχεν ήδη το 1963 τριπλασισθή επί Κ. και έφθασε το ένα εκατομμύριον και πλέον στις αρχές του 21ου αιώνος επί των επιγόνων του. 


Ο Κ. εξέθρεψε τον Λεβιάθαν του δημοσίου και ο Ανδρέας Παπανδρέου εύρεν πρόσφορον έδαφος να παράσχει μισθούς, συντάξεις και επιδοτήσεις στην λαϊκήν μάζα με τα χρήματα της «ΕΟΚ» και του εκτεταμένου ξένου δανεισμού (συνολικώς άνω του ενός τρις. ευρώ). 


Τ’ αποτελέσματα της εξωνήσεως της λαϊκής ψήφου έφεραν την Ελλάδα στην σημερινή κρίσι και άφησαν τον λαόν πολιτικώς αμόρφωτον και παραγωγικώς με αρνητική προστιθεμένην αξία. 


 2. Η Ελλάς χωρίς τον Κ. δεν θα «ανήκε εις την Δύσιν», ως επιγραμματικώς είχε δηλώσει, αλλά πρωτίστως εις εαυτήν. 


Δηλαδή στον Ελληνικόν λαόν και δευτερευόντως στις συμφέρουσες πρός τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα του Ελληνισμού συμμαχίες. 


Εις ποίαν «Δύσιν» ήθελεν ο Κ. την Ελλάδα; 


Του ανθελληνικού ΝΑΤΟ, με όπλα του οποίου κατελήφθη υπό των Τούρκων η Κύπρος; 


Της Ευρωπαϊκής Ενώσεως των Ολλανδών, Φιλανδών και Αυστριακών, που θεωρούν τους Έλληνας «τεμπέληδες, ανεπρόκοπους και καλοπερασάκηδες»; 


Της Γερμανίας του χερ Σόϋμπλε, που φαντάζεται αντιεπιστημονικώς «την ανάπτυξη της Ελλάδας μέσω της… λιτότητας» (!) ή μήπως της Κομμισσιόν της Ε.Ε., που προστατεύει τα συμφέροντα των λαθρομεταναστών με την συνθήκη Σένγκεν, αντί των γηγενών; 


3. Άνευ του Κ. δεν θα είχε προκληθή, κατά την πρώτη οκταετία του, η μετανάστευσις ενός εκατομμυρίου Ελλήνων, η αστυφιλία και η εγκατάλειψις της υπαίθρου, με προσέλκυσι των αγροτικών πληθυσμών στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα, Αθηνών και Θεσσαλονίκης. 


Το «κόλπο» της αστυφιλίας εμεθοδεύθη διά της Αντιπαροχής – Κατ’Όροφον Ιδιοκτησίας – Αφορολογήτων Υψηλών Συντελεστών Δομήσεως υπέρ των… εργολάβων! Αρχικώς εφηρμόσθη επί θητείας του Κ. στο υφυπουργείον Οικισμού το 1954. 


Τότε άρχισε και η αλλοίωσις της φυσιογνωμίας των Αθηνών, με την καταστροφή των διατηρητέων κτισμάτων της λεωφόρου Βασ.Σοφίας, την κάλυψι των ποταμών Κηφισσού, Ηριδανού και Ιλισσού, την αυθαίρετη δόμησι των χειμάρων της Αττικής και την δημιουργία ακαλύπτων χωματερών εις ολόκληρη την χώρα. 


Την απουσία πολεοδομικής πολιτικής του Κ. εμιμήθησαν εν συνεχεία όλες οι «δημοφιλείς» κυβερνήσεις. 


Ένα από τ’ άγνωστα «ανδραγαθήματα» του «απο-φασιστικού» Κ. ήταν η εν μιά νυκτί και μόνη αποξήλωσις των σιδηροτροχειών του Τράμ, το οποίον επανιδρύθη επ’ ευκαιρία των «Ολυμπιακών… Παιγνίων» (Olympic Games) το 2004. 


Άλλο λησμονημένο «σκανδαλάκι» του Κ., ως υπουργού Δημοσίων Έργων, ήταν η αγορά των «βραχωδών οικοπέδων» στην Φιλοθέη, στο δέκατο της αξίας και η εν συνεχεία ένταξίς των στο σχέδιον πόλεως, μ’ αποτέλεσμα την κατακόρυφο ανατίμησίν των. 


 4. Με τον Καραμανλή απωλέσθησαν τ’ αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων (ΝΑΤ, ΙΚΑ, ΜΤΣ κλπ.) διά της υποχρεωτικής ανακαταθέσεως στην Τράπεζα της Ελλάδος με ιδιαιτέρως χαμηλά επιτόκια και αποδόσεις. 


Η σημερινή αδυναμία των Ταμείων να πληρώσουν τους συνταξιούχους, ιδίως μετά το αξιόποινον «κούρεμα» των κρατικών ομολόγων υπό της Τραπέζης της Ελλάδος, ανατρέχει στην εποχή Καραμανλή. 


5. Ο Κ. ίδρυσε σειράν δημοσίων επιχειρήσεων ως η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ η ΕΥΔΑΠ, τα Ζαχαρουργεία, η ΚΥΔΕΠ, ο ΟΛΠ κλπ., όπου διόριζε ως διοικητάς υποστηρικτές του άνευ προσόντων. 


 6. Απόντος του Κ. δεν θα είχε «λυθή» το Κυπριακόν με τις επαίσχυντες συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, που κατέστησαν την Τουρκίαν εγγυήτρια δύναμι της «ανεξαρτησίας» της Κύπρου και οδήγησαν στην διχοτόμησι, την οποίαν πρώτος υπεστήριξεν ο Καραμανλής, με τον Ευάγγελον Αβέρωφ-Τοσίτσα ως υπουργόν Εξωτερικών, κατόπιν της παραιτήσεως του Σπύρου Θεοτόκη, κατ’ αξίωσιν του Μακαρίου. (βλ. σχ. Βιογραφία του Σ.Θ., Πολιτικαί Αναμνήσεις, Αθήνα 1986). 


Η εκβιαστική υπογραφή των συμφωνιών υπό του Μακαρίου υπήρξεν «η ευτυχεστέρα ημέρα της ζωής» του Καραμανλή, κατά δήλωσιν του ιδίου, ίσως διότι ούτως απεπλήρωσε το γραμμάτιον της αναρρήσεώς του στην πρωθυπουργίαν υπό των Αμερικανών. 


 7. Ο Κ. διέλυσε τον «Ελληνικό Συναγερμόν» (4.1.1955), συστήσας προσωποπαγές κόμμα, την «Ε,ρέ» (ΕΣΤΙΑ) και εμεθόδευσε αλλεπάλληλα εκλογομαγειρεία, με τις εκλογικές «νίκες» του το 1958, 1961 και 1975. 


Ούτως ο πολιτικός βίος της χώρας δεν θα εκτραχύνετο, ως παρεδέχθη αργότερον κι’ ο ίδιος, εις μίαν σπανία κρίσιν αυτογνωσίας. 


8. Δεν θα είχεν λόγον ο Γεώργιος Παπανδρέου να κηρύξει τον «ανένδοτο αγώνα» το 1962 και δεν θα είχε κερδίσει τις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1963 η «Ένωσις Κέντρου» – ένα εξ υπ’ αρχής ασταθές πολιτικό σχήμα ετεροθαλών κομμάτων. 


 9. Δεν θα είχε «διαφωνήσει» ο Κ., αρχομένου του 1963, με το Παλάτι, σχετικώς με την επίσκεψι των Ελλήνων βασιλέων στην Αγγλία, που ωδήγησεν εις παραίτησίν του και στην οξυτάτη πολιτική και, γιά πρώτην φοράν μεταπολεμικώς, καθεστωτική κρίσι της «κοινοβουλευτικής μοναρχίας». 


10. Απουσιάζοντος του Κ. δεν θα είχεν επανέλθη ο έτερος ολετήρας της συγχρόνου Ελλάδος, ο Ανδρέας Παπανδρέου, εξ Αμερικής, διορισθείς καθ’ υπόδειξιν των Αμερικανών ως «σύμβουλος» στην Τράπεζα της Ελλάδος. 


Αλλά κι’ αν είχεν …αυτοβούλως επανέλθη ο Α.Π., δεν θα απηλλάσσετο υπό του Ειδικού Δικαστηρίου το 1989 διά την συμμετοχή του στο σκάνδαλο της Τραπέζης Κρήτης, τη αγρία παρεμβάσει των Καραμανλή-Μητσοτάκη εις τους περιδεείς δικαστάς (όπως αναφέρει ο Σπυρίδωνος Σπύρου: Πώς απηλλάγη ο Α.Π. στο Ειδικό δικαστήριον, εκδ.ΠΕΛΑΣΓΟΣ, 2012) . 


Ο Καραμανλής διετείνετο ότι «οι πρώην πρωθυπουργοί πάνε σπίτι τους κι’ όχι φυλακή» (όταν συλληφθούν υπεξαιρούντες δημόσια κεφάλαια). 


Ούτως καθιερώθη διά πρώτη φοράν η παράδοξος ασυλία των πολιτικών εν Ελλάδι, η οποία επεξετάθη και στους διοικούντες τις Τράπεζες προσφάτως. 


10. Είναι και πολύ πιθανόν, επί τη βάσει της θεωρίας του «ισοδυνάμου των όρων», ότι εξομαλυνομένου του πολιτικού βίου άνευ των Καραμανλή και Α. Παπανδρέου, να μην είχε γίνη και η επέμβασις του στρατού της 21ης Απριλίου 1967 – αν κι’ αύτη υπηγορεύθη υπό των Αμερικανών εξ άλλων λόγων (εν όψει του πολέμου των «Έξη ημερών» του Ισραήλ, τον Ιούνιον 1967). 


11. Άνευ του Κωνσταντίνου Καραμανλή, μιά ευνομουμένη Ελλάς θα είχεν εισπράξει από την Γερμανία το λεγόμενον «Κατοχικόν δάνειον», αξίας 40 δις.$ σήμερον, ως και τις αποζημιώσεις διά τις φρικαλεότητες της Βέρμαχτ στο Δίστομον, στα Καλάβρυτα, στην ΄Ηπειρο, Μακεδονία και Κρήτη. 


Ο Κ. διέγραψε τις νόμιμες αυτές αξιώσεις χάριν Γερμανικών πιστώσεων μόλις 200 εκατομμυρίων μάρκων και παρέσχεν αμνηστείαν στους Γερμανούς εγκληματίες πολέμου (Μέρτεν και Σια) κατά την πρώτην του οκταετίαν (βλ. σχ. «Στην Σκιά της Κατοχής. 


Οι Ελληνογερμανικές σχέσεις την περίοδο 1940-2010.» υπό Katerina Kralova. Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2012, σελ.222 -229 και ικατωτέρω). 


Τον Καραμανλή περιβάλλει η φήμη ως «μεγαλοφυούς οικονομολόγου», που επέτυχε την «ανάπτυξη της Ελλάδας» στην περίοδο 1956-1963. 


Πράγματι, ο μέσος ρυθμός αναπτύξεως της 8ετίας ήταν 5% αλλά στην δευτέρα 8ετία (1975-81)έπεσε στο 0,5%! 


Αν ήταν σπουδαίος οικονομολόγος δεν θα υπήρχε τόση διαφορά, καθ’ όσον μάλλον κατά την μεσολαβείσα «χουντική» 7ετία, η ανάπτυξις της οικονομίας υπερέβη τον μ.ό. 6%. 


Προφανώς το χαμηλόν σημείον αφετηρίας και οι ευνοϊκές διεθνείς οικονομικές συνθήκες ευνόησαν την εγχωρία ανάπτυξι των περιόδων αυτών, μαζί με την πολιτική σταθερότητα και τις ξένες επενδύσεις. 


Εν τούτοις, τότε εξετράφη ο πρώϊμος κρατικισμός του Κ., που επεκράτησε πλήρως μετά το 1974, οδηγήσας την χώραν εις πλήρη τελμάτωσιν. 


Η «κοινοβολευτική δημο-ακρατία» 


Η επάνοδος του Κ. εκ της αυτοεξορίας του στο Παρίσι το θέρος του 1974, μετά την τουρκικήν εισβολήν στην Κύπρο και την κατάρρευσι της δικτατορίας του ταξιάρχου Δ. Ιωαννίδη, προσφέρεται περαιτέρω διά μίαν υπόθεσιν εργασίας: τι θα συνέβαινε εάν δεν ανελάμβανε τα ηνία της χώρας ο Κ. Καραμανλής, ωρκισθείς υπό του στρατηγού Γκιζίκη στο «Παπαδοπουλικόν σύνταγμα» τον Ιούλιο του 1974, αλλά μία άλλη πολιτική κυβέρνησις, μετά τις ματαιωθείσες εκλογές του Φεβρουαρίου 1974; 


Εν πρώτοις, είναι αμφίβολον εάν μία πολιτική κυβέρνησι ως εν προκειμένω η «δοτή» του Σπ. Μαρκεζίνη του Οκτωβρίου 1973, θα είχε επιχειρήσει ανατρεπτικό κίνημα κατά του Μακαρίου, που άνοιξε τον δρόμον γιά την τουρκικήν εισβολή στην Κύπρον και την αναστολή των πολιτικών δικαιωμάτων, με το «ηρωϊκό πολυτεχνείο»… 


Δεύτερον, δεν άνοιξε ποτέ ο «φάκελλος της Κύπρου» στην Ελληνική βουλήν, οπότε δεν εγνώσθη ο σκοτεινός ρόλος του Καραμανλή και του Ευαγγέλου Αβέρωφ, κατά την πρό του κινήματος εναντίον του Μακαρίου εποχήν. 


Εικάζεται ότι ο Κ. εμπόδισε την εκκαθάρισι των ευθυνών της εποχής εκείνης, διότι βαρύνεται με ρόλον… «αζάν προβοκατέρ» της διενέξεως του Μακαρίου με την δεύτερη χούντα των Αθηνών, ως και ενωρίτερον του κινήματος των συνταγματαρχών του Απριλίου 1967, όταν ζήτησε από τον πρώην διοικητή του ΝΑΤΟ στρατηγόν Λάρυ Νόρσταντ την πραγματοποίησι πραξικοπήματος στην Ελλάδα επι κεφαλής των στρατηγών (βλ. σχ. Ηλία Δημητρακόπουλου, εκτεταμένη δημοσιότητα γιά την συγκάλυψι της αληθείας υπό Λαμπρία-Νικολοπούλου, το 1976). 


Τρίτον, δεν θα επήρχετο η πολιτειακή μεταβολή του Ιουλίου 1974, με την εσπευσμένη έλευσι του Καραμανλή και την παρεμπόδισι της επανόδου του βασιλέως Κωνσταντίνου, του τελευταίου «αντιστασιακού» κατά της χούντας. 


Επίσης, η νομιμοποίησις του ΚΚΕ άνευ όρων και η έξοδος της Ελλάδος από του ΝΑΤΟ, που κατέστησε αποκλειστικούς ρυθμιστάς τους Τούρκους στην περιοχή της νοτιοανατολικής Ευρώπης μέχρις του 1981, θα είχαν αποφευχθή, ως και το πολιτειακό δημοψήφισμα με το σύνθημα «Καραμανλής ή τανκς», που εγκαδίδρυσε την προεδρευομένη δημο-ακρατία και την πρωθυπουργικήν κληρονομικήν ολιγαρχίαν εν Ελλάδι.


 Η «κοινο-βολευτική δημο-ακρατία» προεκάλεσε τελικώς την χρεωκοπίαν της χώρας επί ΝΔ, την οποία ίδρυσεν ο Κ. Καραμανλής, διά την οποίαν χρεωκοπίαν είχα προειδοποιήσει με άρθρα μου στον Οικονομικόν Ταχυδρόμον και την αφημερίδα ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ, αλλ’ εις ώτα μη ακούοντων (βλ.σχ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ, υπό Κ.Κόλμερ, εκδ.Ροές, σελ.359 επ.1986). 


Χωρίς τον Καραμανλή, οι πολιτικές ακροβασίες και οι μεταπολιτευτικοί εκβιασμοί θα ήσαν απείρως δυσκολώτεροι, ενώ η αποφυγή πολιτικών λαθών ευκολωτέρα: λ.χ. θα ήταν δυνατόν ο εξαναγκασμός του ΚΚΕ ν’ απορρίψη το επαναστατικό του παρελθόν, εφικτή η αποφυγή της κομματικής διαφθοράς της κεντροδεξιάς και αδύνατος η ανομία της αριστεράς, που χαρακτηρίζουν την μεταπολίτευσι του 1974.


Τα φαινόμενα αυτά θα είχαν αποτραπεί όχι κατά το Καραμανλικό δόγμα «η πολιτική τέχνη του εφικτού», αλλά από την μετουσίωσιν ιδεολογικών αξιών εις κυβερνητικήν πραγματικότητα, ως του σεβασμού του Νόμου, του μικρού και αποδοτικού κράτους και της αξιοκρατίας. 


Δεν θα είχε γίνη επίσης η αναγνώρισις της «εθνικής αντίστασης» υπό του Α. Παπανδρέου, προεδρεύοντος του Κ. Δηλαδή η παροχή συντάξεων σε στελέχη του ΕΑΜ και ΕΛΑΣ που έστρεψαν τα όπλα εναντίον της μητρός-πατρίδος εις τρεις «γύρους» μητροκτόνου ανταρσίας. 


Τέλος, δεν θα διεσπείρετο η διαφθορά που εμόλυνε ολόκληρο το σώμα της Ελληνικής πολιτείας κατά την Μεταπολίτευσι. 


Δεν θα κατεστρέφοντο τα checks and balances που επέτρεψαν την ομηρεία του Ελληνικού λαού υπό της πολιτικής ολιγαρχίας, την οποίαν ίδρυσεν ο Καραμανλής μετά το 1974. Η βουλή κυριαρχείται σήμερον από 70 απογόνους πολιτικών οικογενειών. 


Τέταρτον, δεν θα είχε καθιερωθή η «μαλλιαρή» ως γλώσσα του κράτους και η εκπαίδευσις θα είχε αποφύγει την πλήρη εξαχρείωσιν – ιδίως στα Ελληνικά πανεπιστήμια. 


Η ενημέρωσις της κοινής γνώμης επί των πολιτικών υποθέσεων και της ξένης ειδησεογραφίας θα ήταν περισσότερον αντικειμενική, με μίαν ακομμάτιστον ραδιοφωνίαν και τηλεόρασι, που σήμερα δεν υπάρχει ακόμη και στα λεγόμενα «ιδιωτικά κανάλια». 


Οι ολιγάρχες του Τύπου και της «κουλτούρας» (π.χ. ο μακαρίτης Χρίστος Λαμπράκης, τινές διαπλεκόμενοι εργολάβοι και μερικοί «νάνοι» ή «ογκόλιθοι» της δημοσιογραφίας) δεν θα ενισχύοντο με χρήματα του φορολογουμένου και ο «πολιτισμός» δεν θα μονοπωλείτο απ’ τα φερέφωνα της αριστεράς και τα τρωκτικά του δημοσίου πλούτου. 


Δεν θα καθιερούτο το ακαταδίωκτο των βουλευτών δι’ αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου και δεν θα εσπαταλώντο εκατοντάδες εκατομμυρίων ευρώ δι’ επιδοτήσεις των κομμάτων, μεταξύ των οποίων και το ΚΚΕ, που ουδέποτε επέτρεψε δημόσιο έλεγχο των οικονομικών του ενώ εισπράττει απ’ τον ιδρώτα των εργαζομένων. 


Πέμπτον, η οικονομική πολιτική θα απέφευγε την στρεβλή ανάπτυξι, στηριγμένη στην αστυφιλία, υπερκατανάλωσι και «σοσιαλμανία» του Παναγή Παπαληγούρα, με τις άσκοπες κρατικοποιήσεις τύπου Στρατή Ανδρεάδη, τον «εξισορροπητικό δανεισμό» του Ξενοφώντος Ζολώτα, και τα μεγάλα ελλείμματα του ισοζυγίου εξωτερικών πληρωμών, με κατάληξιν την χρεωκοπία του 2009, επί ανεψιού Κώστα Καραμανλή (βλ. σχ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, υπό Γ. Μπήτρου και Αναστασίου Καραγιάννη, εκδ. Παπαζήση 2011, σελ. 414 επ.) 


Ο «εθνάρχης» βαρύνεται με το κλείσιμο δεκάδων Ελληνικών επιχειρήσεων ως της ΙΖΟΛΑ, Πίτσος, Εσκιμό, Πειραϊκής-Πατραϊκής, Αιγαίου, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ, Ολυμπιακής Αεροπορίας, Ναυπηγείων Σκαραμαγκά και Ελευσίνος, του Συγκροτήματος Σκαλιστήρη, της χαρτοβιομηχανίας Κεφάλα και πλειάδος ξένων επενδύσεων ως της ΕΣΣΟ, ΕΘΗΛ, ΧΕΛΛΕΝΙΚ ΣΤΗΛ, ΠΙΡΕΛΙ κλπ. 


 Ως ενδιάμεσος «σύνδικος πτωχεύσεως» όλων αυτών των επιχειρήσεων κατέστη η διοίκησις της Εθνικής Τραπέζης. 


Τα υπόλοιπα ανέλαβεν ο κομματικός συνδικαλισμός, ιδίως μετά το 1981, οπότε ο Κ. περιορίσθη στα διακοσμητικά καθήκοντα του πρόεδρου της Δημοκρατίας, αφού ως νέα Κίρκη προσεταιρίσθη τις αναγκαίες ψήφους διά να επιτύχη τις απαραίτητες 180 (ως του αλήστου μνήμης Αθανασίου Κανελλοπούλου, του «φιλελευθέρου» Κ. Μητσοτάκη και τινών βο-λευτών της Εθνικής Παρατάξεως). Τελικώς, αλλ’ όχι άνευ σημασίας, όλοι οι προϋπολογισμοί του Ελληνικού κράτους από του 1975 και εντεύθεν ενεφανίζοντο ως «ισοσκελισμένοι και χωρίς επιπλέον φορολογικό βάρος», ενώ στην πραγματικότητα ήσαν εντόνως ελλειμματικοί και την επιπλέον φορολογία ανεδέχετο η διεύρυνσις της κρατικής δαπάνης υπό μορφήν ελλειμμάτων, πληθωρισμού και εξωτερικού δανεισμού. 


Ο πρώτος υπουργός Οικονομικών της ΝΔ ήταν ο Ευάγγελος Δεβλέτογλου, «πρωταθλητής» της δημιουργικής λογιστικής, ως απεκάλυψα τότε από των στηλών του Οικονομικού Ταχυδρόμου. 


Ο Δ. αξίωσε από τον «επιστάτη» του ΔΟΛ Αθανάσιο Κανελλόπουλον την απόλυσίν μου επί τη προφάσει ότι παρενέβαλα εμπόδια στην «οικονομική πολιτική» του δημοκρατικού καθεστώτος, ενώ στην πραγματικότητα προσεπάθησα να προστατεύσω την δημοκρατία από τις καταχρήσεις των κομματικών εγκαθέτων. 


Αργότερα (το 1979) η Καραμανλική κυβέρνησι αντεκατέστησε την δημιουργική λογιστική του Δεβλέτογλου με την πλήρη παραχάραξι του δημοσιονομικού ισοζυγίου, που βρήκε αξίους μιμητάς όλους τους υπουργούς Οικονομικών του Ανδρέα Παπανδρέου, με αποκορύφωμα την κυβέρνησι Σημίτη και τις λαθροχερίες της Γκόλντμαν Ζάκς ή GS (Βλ. σχ. Η ΤΡΑΠΕΖΑ, υπό Μάρκ Ρός, εκδ.Μεταίχμιο, ΑΘΗΝΑ 2010). 


Η Ελλάς «ξεπέρασε τα όρια» το 1999 με την Αντιγόνη Λουλιάδη της G.S. και τον κ. Γιαννάκη Στουρνάρα, γιά να επιτύχη την πλαστή ένταξί της στην Ευρωζώνη, αλλ’ είμαι βέβαιος ότι η Καραμανλική κουστωδία θα εχαιρέτιζε αρμονικώς την απώλεια της εθνικής νομισματικής ανεξαρτησίας της χώρας, ως δικαίωσι της «Ευρωπαϊκής πολιτικής» του Κ. 


Εθνικά εγκλήματα 


Υποτίθεται ότι ο Κ., ενδιατρίψας επί 10ετίαν εις την σοσιαλιστική Γαλλίαν, εμολύνθη υπό του Μιττερανικού κρατικισμού, ως ο Καποδίστριας υπό του Ρωσσικού καισαρισμού το 1829. 


Εν τούτοις, διά τους γνωρίζοντας την δημιουργία της μεγάλης, συγκεντρωτικής και ανικάνου γραφειοκρατίας εν Ελλάδι μεταπολεμικώς, το έργον ήτο κατ’ εξοχήν Καραμανλικής εμπνεύσεως. Αντιστάσεως μη ούσης υπό της Ελληνικής επιχειρηματικής «ελίτ», η Ελλάς έγινε σοσιαλιστική δημοκρατία επί Α. Παπανδρέου. 


Συνεπώς οι αιτίες της Ελληνικής κακοδαιμονίας επεκτείνονται και προ του Παπανδρεϊκού σοβιετικού μετασχηματισμού της Ελληνικής κοινωνίας. 


Εκεί όμως όπου οι ευθύνες του Καραμανλή είναι απολύτως προσωπικές υπήρξαν στην εξωτερική πολιτική. 


Συγκεκριμένως, ο Καραμανλής βαρύνεται με τα εξής εθνικά εγκλήματα και μειοδοσίες: 


α) Ως πρωθυπουργός υπό Νατοϊκήν κηδεμονίαν άφησε ανυπεράσπιστο τον Ελληνισμό της Κωνσταντινουπόλεως να καταστραφή υπό των Τούρκων το 1955. 


Ηνέχθη αδιαμαρτυρήτως τον αφελληνισμό της Ίμβρου και Τενέδου, και ως πρόεδρος-μονάρχης απεδέχθη την ονομασία- έκτρωμα των Σκοπίων ως «Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ» το 1991! 


β) Ο Κ. άναψε το 1974 το «πράσινο φώς» στον τουρκικόν «Αττίλα 2», να καταλάβη το 38% του Κυπριακού εδάφους, ειπών το διαβόητον «η Κύπρος κείται… μακράν» (διά να την αφήση απροστάτευτη το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό και η Αεροπορία, που διέθεταν τότε υπεροπλία στο Αιγαίον). 


γ) Ο Κ. έρριψεν αθωράκιστον της Ελληνικήν οικονομίαν στην αγκάλην της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος, με αποτέλεσμα την καταστροφή της Γεωργίας, Αλιείας, Βιομηχανίας και του Τραπεζικού συστήματος της χώρας, ιδίως μετά την χρεωκοπίαν του 2008 επί των κληρονόμων του. 


Ως έγραφεν ο μακαρίτης Παναγής Τζαννετάκης, «η Ελλάς ερρίφθη στην θάλασσα χωρίς να γνωρίζει κολύμπι»! 


δ) Ο Κ. απήλλαξε ουσιαστικώς, με τον ν.3933/13.2.1959, τον εγκληματία πολέμου Μάξ Μέρτεν και απηλλάγη από τις κατηγορίες του τελευταίου, διά συνεργασία στην διαρπαγή των Εβραϊκών περιουσιών, υπό της «εταιρίας» Τάκου Μακρή, Γεωργίου Θέμελη, Δοξούλας το γένος Λεοντίδου-γνωστών συνεργατών του Κ. μεταπολεμικώς. (βλ. σχ. Στη σκιά της Κατοχής υπό Κατερίνας Κράλοβας, εκδ. Αλεξάνδρεια 2012, σελ.241 επ.) 


Μετά την παλινόρθωσι του Καραμανλή το 1974, η Ελλάς δεν θα είχεν μεταβληθή εις «απέραντον φρενοκομείον», ως διακήρυξεν ούτος την 10ην Ιανουαρίου 1989, άμα τη απολύσει του από του προεδρικού μεγάρου υπό του Α.Π., με την πολιτική κωμωδία των εγχρώμων ψηφοδελτίων. 


Ο κυβερνήσας επί 35ετίαν τον Ελληνικόν οίκον ευθύνεται πρωτίστως διά την μεταβολήν του εις τρελλοκομείον, με την μετάκλησι του Ανδρέα Παπανδρέου από τις ΗΠΑ-πάσχοντος από μανιοκατάθλιψι κατά τον θεράποντα ιατρόν του τελευταίου, καθηγητήν Αυγερινόν (ως ούτως απεκάλυψε στο πρόσφατο βιβλίον του). 


Θα έλεγε κανείς ότι η Ελλάς εκυβερνάτο επί 50 έτη υπό ψυχικώς ανωμάλων και διατεταραγμένων ηγετών. 


Πώς λοιπόν, να μην φθάσει στην σημερινή κατάντια; 


Μικρά και …ανέντιμον 


Εν αντιθέσει προς την δυναστεία των Γλύξμπουργκ, που προσέθεσε στην Ελλάδα τας Ιονίους νήσους το 1864, την ΄Ηπειρο, Κρήτη, Μακεδονία, Θεσσαλονίκη, Θράκη, τα νησιά του βορείου Αιγαίου (1912-18) και τα Δωδεκάνησα το 1947, η Καραμανλική «δυναστεία» εσμίκρυνε την Ελλάδα. 


Αυτός και οι επίγονοί του (Παπανδρέου, Μητσοτάκης, Σημίτης κλπ.) έχασαν τον Ελληνισμό της Κωνσταντινουπόλεως (1955), της Ίμβρου και Τενέδου, την Κύπρον (1974), την Ελληνική υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου (συμφωνία της Βέρνης 1974 του Κ. με τους Τούρκους όπου απεκλείσθη η εκμετάλλευσις των Αιγαιακών υδρογοναναθράκων υπό της Ελλάδος πλήν του Πρίνου), απώλεσαν την εδαφική κυριαρχία των Ιμίων (επί Σημίτου), μετέβαλον την Μουσουλμανικήν μειονότητα της Θράκης εις «τουρκικήν», εσπατάλησαν την αποκλειστικήν ονομασίαν «Μακεδονία» (Μητσοτάκης) και εξεχώρησαν την νομισματική ανεξαρτησία της χώρας το 2002 στην Ευρωζώνη δηλαδή στην Γερμανική Μπούντεσμπανκ, επί αλήστου μνήμης Σημίτου, όστις εκουβάλησεν επιπλέον και τα 2 εκατομμύρια λαθρομετανάστες μέσω της συνθήκης Σένγκεν, την οποίαν αδιστάκτως υπέγραψαν οι συνεχιστές του «ευρωπαϊστού» Κ. 


 Η κολοβή δημο-ακρατία 


Εάν «η δημοκρατία»του Κ. δεν είχεν επανέλθη το 1974 «με τις λόγχες των Τούρκων στρατιωτών», ως εκόμπαζεν ο Ετσεβίτ, ίσως η Κύπρος να ήταν σήμερον ελευθέρα και η Ελλάς ολιγώτερον εξηρτημένη χώρα. 


Το «σοσια-ληστρικό» σύνταγμα του 1975 των Τσάτσων, με τις φλύαρες διατάξεις του «μεγάλου κράτους», θα επερίττευε μαζί με τις αλλεπάλληλες τροποποιήσεις του (πχ. του ακαταδιώκτου των υπουργικών λαθροχειριών), που το μετέβαλαν εις ένα «κουρελόχαρτο». Το παρανόμως καταργηθέν σύνταγμα της βασιλευομένης-κοινοβουλευτικής δημοκρατίας του 1952 θα ίσχυεν σήμερον με ορισμένες ουσιώδεις μεταβολές στις μη θεμελιώδεις διατάξεις. 


Ούτως, λ.χ., οι εκατοντάδες δήμοι και κοινότητες δεν θα εξηφανίζοντο με τα δημο-φονικά σχέδια «Καποδίστρια» και «Καλλικράτης» και μαζί μ’ αυτούς οι πληθυσμοί της υπαίθρου κατ’ απαίτησιν της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. 


Το φυσικό περιβάλλον δεν θα είχεν καταστραφή ανεπανορθώτως με την Καραμανλικήν αβελτηρία της ανυπάρκτου πολεοδομικής πολιτικής. 


Το δημογραφικόν πρόβλημα, που προεκάλεσεν η αστόχαστος πολιτική του Καραμανλή ήδη από της πρώτης οκταετίας του, δεν θα υπέσκαπτε τα θεμέλια του Ελληνικού έθνους μακροπροθέσμως, ως συμβαίνει σήμερον με τα Μνημόνια της «Τρόϊκας», τα κατατρώγοντα το δημογραφικό σφρίγος του Ελληνικού λαού. 


 Απομένει μία ακόμη «υπόθεσις εργασίας» προς εξέτασι: τι θα συνέβαινε εάν ο Καραμανλής δεν ετύγχανε της ευνοίας του Ευταξίου, του στέμματος και των Αμερικανών, διά ν’ αναρριχηθή στην εξουσία; 


 «Πολιτικό ζώον» 


Απαντώ υποθετικώς: ίσως πάλιν ο Καραμανλής να εγίνετο πρωθυπουργός κάποιας κυβερνήσεως «συνεργασίας» αθλίων κομμάτων και φαύλων κομματαρχών. 


Τόση υπήρξεν η απαξία των μεταπολεμικών κομματικών σχηματισμών μετά τον Αλέξανδρο Παπάγον (πχ. ΄Ενωσις Κέντρου, «Ε,ρέ», Ν.Δ. και ΠαΣοΚ και τ’ αριστερά κόμματα της ανομίας), τοσαύτη δέ η παντελής έλλειψις πολιτικού σθένους των αντιπάλων του Κ. (λ.χ. Παναγιώτου Πιπινέλη, Στεφάνου Στεφανοπούλου, Παναγιώτου Κανελλοπούλου, Γεωργίου Μαύρου), ώστε δεν είναι απίθανον και πάλιν ο Κ. να είχεν πρωταγωνιστήσει στην πολιτική σκηνή. 


Η φθορά των δημοκρατικών θεσμών από καταβολής του νεωτέρου Ελληνικού κράτους (λχ. Καποδιστριακές, Οθωνικές, Βενιζελικές, χουντικές παρεκτροπές) επέτρεψαν ώστε άνθρωποι αδίστακτοι ως ο Κ., συμπεριφερόμενοι όμως ως…«πολιτικά ζώα», να είναι λίαν πιθανόν ότι θα κατελάμβανον και πάλιν την εξουσίαν, διά να ωφελήσουν εαυτούς και να εξαπατήσουν τον λαόν. 


Υπό άλλας όμως συνθήκας, ο Κ. δεν θα είχε θέσει την προσωπική του σφραγίδα στις σύγχρονες συνθήκες του Ελληνικού έθνους. 


Θα ήταν παρείσακτος, ως λ.χ. ο Γιώργος Α. Παπανδρέου, που έθεσε την Ελλάδα υπό τα «Καυδιανά δίκρανα» του ΔΝΤ το 2010, ή ο Λουκάς Παπαδήμος, που υπέγραψε την ανεπαρκή περικοπή του ιδιωτικού εξωτερικού χρέους την οποίαν απέρριπτε προηγουμένως διαρρήδην. 


Ο πάντοτε ευκολόπιστος και αείποτε απατημένος Ελληνικός λαός διατηρεί κι’ αυτός τις ευθύνες του ακέραιες, διά τα όσα υπέστη επί Κ. και υφίσταται σήμερον επί των επιγόνων του, καθ΄όσον «βολεύεται» με την ρουσφετολογία, το μπαξίσι και τους διορισμούς στο δημόσιον και τελευταίως με το …ευρώ! 


Μόνον οι κατακαημένοι οι Κύπριοι δεν έπταισαν διά τον εμπαιγμόν υπό του μοιραίου Σερραίου και των επιγόνων του, που άφησαν τον Κυπριακόν λαόν ανυπεράσπιστον προ του Τούρκου εισβολέως και πολιτικώς ατροφικόν, ώστε να υποστή δύο συμφοράς: ό,τι δεν επρόλαβε η Καραμανλική προδοσία το 1974, το επέτυχεν ο…Καταστρόφιας, ο νυν πρόεδρος Ανα(ν)στασιάδης, τη υποδείξει των Αγγλοσαξώνων και του Γιούρογκρουπ τον Μάρτιον του 2013, δηλαδή την πλήρη καταστροφή της Κυπριακής οικονομίας. 


Συνεπώς, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν αξίζει τον τίτλο του «εθνάρχου», αλλά μάλλον του εθνοκτόνου, ως θ’ αποδειχθή οψέποτε ανοίξει ο φάκελλος της Κύπρου. 


Ο ιστορικός του μέλλοντος θα τον αποκαθηλώσει από το βάθρο το οποίον έστησαν συμβατικά συμφέροντα και ανιστόρητοι «ακαδημαϊκοί κ…», ως τους είχεν αποκαλέσει επιγραμματικώς ο Ηλίας Πετρόπουλος. 


Ήδη, η μνήμη του Κ. έχει λησμονηθή, πλην των τυμβωρύχων θαμμένων ιστορικών αρχείων, που τον ενθυμούνται οσάκις προσπαθούν να στηρίξουν την αποτυχούσα 3η καραμανλική δημο-ακρατία με επικοινωνιακά τεχνάσματα και ευτελή συνθήματα. 

Στην πολιτικήν ζωήν εισήλθεν ως «ιδιαίτερος» του Αργυρού, που κατά τον Κώστα Μπαρμπή (βλ. σχ. ΚΚ: Εθνάρχης ή Εθνικός Εφιάλτης, εκδ. Λογοθέτης, 1995, σελ.29 επ.) τον εξηπάτησεν πολιτικώς εκλεγείς αντ’ αυτού, εις ηλικίαν 28 ετών, στην Ε΄ Εθνοσυνέλευσι του 1935, ως βουλευτής Σερρών του Λαϊκού κόμματος.

 ΚΑΡΑΜΑΝ ΑΛΗΣ Ο ΕΘΝΑΡΧΙΔΗΣ ..

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Ο Βίος και η πολιτεία ενός ευπατρίδη, υπό Κ. Κόλμερ, εκδ. ΚΑΚΤΟΣ, Αθήνα 2006, σελ.112). 

https://24-ores.blogspot.com/

TO  Σκοτεινό παρελθόν ..

- Εν πρώτοις, ολίγα περί του αγνώστου βίου του Καραμανλή στην πρώτη φάσι της ζωής του – διότι περί του γνωστού έχουν φροντίσει ήδη οι μίσθαρνοι «αγιογράφοι»του: Ο γεννηθείς στο χωρίον Κιούπκιοϊ της Οθωμανικής Μακεδονίας το 1907, πρωτότοκος υιός του Γεωργίου Καραμανλή και της Φωτεινής Δαλόγλου, ο Κ. έλαβε την στοιχειώδη εκπαίδευσι στην Πρώτη Σερρών και την δευτεροβάθμιο στο Γυμνάσιον Νέας Ζίχνης. 


Ο τότε βουλευτής Σερρών Αθανάσιος Αργυρός ανέλαβε την επιμόρφωσι του Καραμανλή και τον εισήγαγε ως οικότροφον στο Λύκειον Μεγαρέως, στο Παγκράτι. 


Αποφοιτήσας ο Κ., εισήλθε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου έλαβε δίπλωμα το 1932, ελάχιστα δικηγορήσας εις Σέρρας. 


 Στην πολιτικήν ζωήν εισήλθεν ως «ιδιαίτερος» του Αργυρού, που κατά τον Κώστα Μπαρμπή (βλ. σχ. ΚΚ: Εθνάρχης ή Εθνικός Εφιάλτης, εκδ. Λογοθέτης, 1995, σελ.29 επ.) τον εξηπάτησεν πολιτικώς εκλεγείς αντ’ αυτού, εις ηλικίαν 28 ετών, στην Ε΄ Εθνοσυνέλευσι του 1935, ως βουλευτής Σερρών του Λαϊκού κόμματος. 


Το 1936, επανεξελέγη στην Γ΄ Αναθεωρητική Βουλή, την οποίαν διέλυσεν ο στρατηγός Ιωάννης Μεταξάς την 4ην Αυγούστου 1936, κηρύξας δικτατορία, λόγω και της τότε χαώδους πολιτικής καταστάσεως εν Ελλάδι. 


Στην Βουλή του ’35 ο Καραμανλής εσχετίσθη με τον Λάμπρον Ευταξία. Ήσαν σχεδόν συνομήλικοι, ομοϊδεάτες κατά της Μεταξικής δικτατορίας, η οποία ανέστειλε την πολιτική των δραστηριότητα (βλ. σχ. ΛΑΜΠΡΟΣ ΕΥΤΑΞΙΑΣ. 

.......................

Ο Βίος και η πολιτεία ενός ευπατρίδη, υπό Κ. Κόλμερ, εκδ. ΚΑΚΤΟΣ, Αθήνα 2006, σελ.112). 


https://24-ores.blogspot.com/

--------------------

Τετάρτη 2 Αυγούστου 2023

Στο ίδιο πρωτοσέλιδο, αναφερόταν ότι ο πρώην πρωθυπουργός είχε αναχωρήσει με το ψευδώνυμο «Τριανταφυλλίδης» και είχε επιβιβαστεί στο αεροπλάνο «με λυγμούς»

 Η αναχώρηση Καραμανλή στο Παρίσι ..

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στο Παρίσι. Η αποχώρηση από την ενεργό πολιτική εδραζόταν στη διαπίστωση ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα εμφανιζόταν ανήμπορο να μεταρρυθμιστεί προσαρμοζόμενο στις ανάγκες των καιρών.

ΕΥΑΝΘΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ*

24.04.2016

https://www.kathimerini.gr/

Στις 9 Δεκεμβρίου 1963, ενώ εξελισσόταν το μπαράζ των (πρακτικά) προεκλογικών παροχών της πρώτης κυβέρνησης της Ενώσεως Κέντρου, η οποία είχε αντισυνταγματικά παραμείνει στην εξουσία επί ένα μήνα χωρίς να προσέλθει στη Βουλή για να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αναχωρούσε, οριστικά, για το Παρίσι. Ταυτόχρονα, με μια βαρυσήμαντη επιστολή του προς τους βουλευτές της ΕΡΕ, πρότεινε ως νέο αρχηγό του κόμματος τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο.


Η αποχώρηση του Μακεδόνα πολιτικού στο εξωτερικό έγινε έκτοτε αντικείμενο έντονων συζητήσεων. Σε μια χώρα στην οποία οι προσωπικές επιθέσεις εναντίον του Καραμανλή και των μελών του επιτελείου του αντικαθιστούσαν το πολιτικό επιχείρημα, ακούστηκαν και απίθανα πράγματα, που συνέχισαν να «ψιθυρίζονται» τα επόμενα χρόνια: ο Καραμανλής έφυγε πανικόβλητος, για να μη «δολοφονηθεί» από τη βασίλισσα Φρειδερίκη! Ο Καραμανλής, εγωπαθής και αλαζονικός, δεν καταδεχόταν να καθήσει στα έδρανα της αντιπολίτευσης, αποκαλύπτοντας τη θεμελιωδώς «αντιδημοκρατική» του νοοτροπία (χρησιμοποιήθηκαν και πιο σκληρές λέξεις). Εκδηλώθηκαν μικρότητες ψυχικής –παρά αντιθέσεις πολιτικής– υφής: π.χ. το πρωτοσέλιδο της «Ελευθερίας» την επομένη, που πανηγύριζε, «Ο κ. Καραμανλής ώχετο απιών». Στο ίδιο πρωτοσέλιδο, αναφερόταν ότι ο πρώην πρωθυπουργός είχε αναχωρήσει με το ψευδώνυμο «Τριανταφυλλίδης» και είχε επιβιβαστεί στο αεροπλάνο «με λυγμούς». Στο κύριο άρθρο της, η εφημερίδα θριαμβολογούσε: «Εξήλθε χθες του δημοσίου βίου από την θύραν της υπηρεσίας όπως ακριβώς είχε εισέλθη. Υπήρξεν ηγέτης διά της δοτής εξουσίας. Αυτή, με τα “παραφερνάλιά” της, του έδωσεν ανάστημα. Η απώλειά της τον συνέτριψε».

Η αναχώρηση Καραμανλή στο Παρίσι .

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στο Παρίσι. Η αποχώρηση από την ενεργό πολιτική εδραζόταν στη διαπίστωση ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα εμφανιζόταν ανήμπορο να μεταρρυθμιστεί προσαρμοζόμενο στις ανάγκες των καιρών.

ΕΥΑΝΘΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ*

24.04.2016

https://www.kathimerini.gr/

- Στις 9 Δεκεμβρίου 1963, ενώ εξελισσόταν το μπαράζ των (πρακτικά) προεκλογικών παροχών της πρώτης κυβέρνησης της Ενώσεως Κέντρου, η οποία είχε αντισυνταγματικά παραμείνει στην εξουσία επί ένα μήνα χωρίς να προσέλθει στη Βουλή για να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αναχωρούσε, οριστικά, για το Παρίσι. Ταυτόχρονα, με μια βαρυσήμαντη επιστολή του προς τους βουλευτές της ΕΡΕ, πρότεινε ως νέο αρχηγό του κόμματος τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο.


Η αποχώρηση του Μακεδόνα πολιτικού στο εξωτερικό έγινε έκτοτε αντικείμενο έντονων συζητήσεων. Σε μια χώρα στην οποία οι προσωπικές επιθέσεις εναντίον του Καραμανλή και των μελών του επιτελείου του αντικαθιστούσαν το πολιτικό επιχείρημα, ακούστηκαν και απίθανα πράγματα, που συνέχισαν να «ψιθυρίζονται» τα επόμενα χρόνια: ο Καραμανλής έφυγε πανικόβλητος, για να μη «δολοφονηθεί» από τη βασίλισσα Φρειδερίκη! Ο Καραμανλής, εγωπαθής και αλαζονικός, δεν καταδεχόταν να καθήσει στα έδρανα της αντιπολίτευσης, αποκαλύπτοντας τη θεμελιωδώς «αντιδημοκρατική» του νοοτροπία (χρησιμοποιήθηκαν και πιο σκληρές λέξεις). Εκδηλώθηκαν μικρότητες ψυχικής –παρά αντιθέσεις πολιτικής– υφής: π.χ. το πρωτοσέλιδο της «Ελευθερίας» την επομένη, που πανηγύριζε, «Ο κ. Καραμανλής ώχετο απιών». Στο ίδιο πρωτοσέλιδο, αναφερόταν ότι ο πρώην πρωθυπουργός είχε αναχωρήσει με το ψευδώνυμο «Τριανταφυλλίδης» και είχε επιβιβαστεί στο αεροπλάνο «με λυγμούς». Στο κύριο άρθρο της, η εφημερίδα θριαμβολογούσε: «Εξήλθε χθες του δημοσίου βίου από την θύραν της υπηρεσίας όπως ακριβώς είχε εισέλθη. Υπήρξεν ηγέτης διά της δοτής εξουσίας. Αυτή, με τα “παραφερνάλιά” της, του έδωσεν ανάστημα. Η απώλειά της τον συνέτριψε».


Ελάχιστη σχέση είχαν αυτές οι λαϊκιστικές εξάρσεις με την πραγματικότητα. Το εισιτήριο του Καραμανλή είχε εκδοθεί κανονικά στο όνομά του και είναι αδιανόητο –και παντελώς ατεκμηρίωτο– να συνδέεται η πράγματι υπαρκτή αντιπάθεια της βασίλισσας προς τον πρωθυπουργό με παρόμοιες προθέσεις· μια εκδήλωση της παροξυσμικής συνωμοσιολογίας, που πάντως είχε μέλλον και επρόκειτο να φτάσει σε άλλες κορυφώσεις και σε μεταγενέστερες εποχές.


Αλλά και αναλυτές κατά βάση θετικοί προς τον Καραμανλή ένιωσαν την ανάγκη να αποστασιοποιηθούν από την επιλογή του. Μήπως θα έπρεπε – αναρωτήθηκαν– να παραμείνει στη χώρα, όπου η παρουσία του θα συνέβαλε στη σταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος και ίσως στην αποτροπή των καταστροφικών εξελίξεων που οδήγησαν στη δικτατορία; Γιατί, τελικά, η αποχώρηση; Το άρθρο αυτό δεν θα αποπειραθεί να απαντήσει στο ερώτημα εάν «καλώς» ή «κακώς» αποφάσισε ο Καραμανλής να φύγει από τη χώρα. Θα προσπαθήσει, όμως, να παρουσιάσει τους λόγους της αποχώρησής του, που αποκαλύπτουν και βασικές πτυχές της πολιτικής του στρατηγικής.


Το θεσμικό ζήτημα…


Ο κύριος γνώμονας των ενεργειών του Καραμανλή από τα τέλη του 1963 υπήρξε η εκτίμηση ότι έλειπαν οι προϋποθέσεις για τη δική του δραστηριοποίηση στο πολιτικό σκηνικό. Ο Καραμανλής είχε, ήδη, από την προεκλογική εκστρατεία του 1961, ορίσει τους βασικούς του στόχους, που αποτελούσαν, κατά τη γνώμη του, και τις βασικές προϋποθέσεις όχι μόνον για την επιτυχή συνέχιση της μεταρρυθμιστικής πολιτικής, αλλά και για ομαλή λειτουργία της δημοκρατίας στη χώρα: πρώτιστα, την αναθεώρηση του Συντάγματος την οποία είχε προτείνει στις αρχές του 1963, αλλά και τη μεταλλαγή της πολιτικής ατμόσφαιρας με την αποδοχή συμφωνημένων διαδικασιών και του ήπιου κλίματος. Χωρίς αυτά, κατά τον Καραμανλή, το όλο πρόβλημα της Ελλάδας δεν ήταν δυνατόν να επιλυθεί, παρά την οικονομική και κοινωνική πρόοδο που είχε σημειωθεί.


Ωστόσο, η συνταγματική αναθεώρηση είχε αναιρεθεί από μια περίεργη ανίερη συμμαχία του Στέμματος, του Κέντρου και της Αριστεράς. Και χωρίς αυτήν, δεν υπήρχαν οι δυνατότητες για δημιουργική πολιτική δράση, επομένως ο ίδιος δεν είχε ρόλο στο πολιτικό σκηνικό. Η διαπίστωση αυτή διαπερνά το σύνολο των τοποθετήσεών του από το 1963 και εξής. Υπάρχει στην επιστολή που απηύθυνε στους βουλευτές της ΕΡΕ στις 9 Δεκεμβρίου, αποχωρώντας από την ηγεσία:


«Δεν υφίστανται εις την χώραν αι συνθήκαι εκείναι, τας οποίας εθεώρησα πάντοτε απαραιτήτους διά να εκπληρώσω την αποστολήν μου, όπως εγώ τουλάχιστον την αντιλαμβάνομαι. […] Οταν ένας πολιτικός γνωρίζει τι πρέπει να γίνη εις την χώραν του και δεν δύναται να το πραγματοποιήσει διότι του αρνούνται τας αναγκαίας προϋποθέσεις, οφείλει, αντί να συμβιβάζεται με την συνείδησίν του, να αποχωρή. Αλλως, η παραμονή του εις την ενεργόν πολιτικήν όχι μόνον καθίσταται αμφιβόλου χρησιμότητος, αλλά είναι δυνατόν εις ωρισμένας περιπτώσεις, να αποβαίνη και επιβλαβής».


Οι ίδιες διαπιστώσεις εμφανίζονται το 1964 σε επιστολές του προς τον Κ. Τσάτσο και τον Κ. Παπακωνσταντίνου και κυρίως, σε μέγιστη ανάπτυξη, στην επιστολή του προς τον Κ. Τσάτσο της 10ης Μαΐου 1966, που αποτέλεσε μία συνολική «ανάγνωση» του ελληνικού πολιτικού προβλήματος, σε μια στιγμή μάλιστα κατά την οποία ο Καραμανλής είχε γίνει δέκτης εκκλήσεων τόσο από τους παλαιούς επιτελείς του, όσο και από τα Ανάκτορα αλλά και από τους «αποστάτες», να επανέλθει και να αναλάβει την πρωθυπουργία. Σε εκείνη την επιστολή, ο Καραμανλής τασσόταν υπέρ της συγκρότησης κυβέρνησης «από ικανά και κατάλληλα πρόσωπα» η οποία θα προχωρούσε στην «τολμηράν αναθεώρησιν του Συντάγματος», στην αποκατάσταση του ήρεμου πολιτικού κλίματος και στην έγκριση της αναμόρφωσης αυτής με δημοψήφισμα: «Αν γίνουν τα ανωτέρω και επιδείξη ωριμότητα ο λαός, ημπορεί η Ελλάς και χωρίς Μεσσίας να καταστή υπόδειγμα ευημερούσης πολιτείας». Χωρίς όμως μια τέτοια αναμόρφωση του πολιτεύματος, τόνιζε ο Καραμανλής και σε άλλες περιστάσεις (π.χ. την επιστολή του προς τον Κ. Τσάτσο στις 25.10.1966), η λειτουργία της δημοκρατίας στη χώρα ήταν προβληματική, και δύσκολα θα μπορούσαν να αποφευχθούν περιπέτειες.


Ο Καραμανλής επέβαλε στον εαυτό του την αποχώρηση και την αυτοεξορία, επειδή θεωρούσε ότι τίποτε δεν μπορούσε να γίνει χωρίς την αναμόρφωση και τον εκσυγχρονισμό του Συντάγματος του 1952, που είχε αποτελέσει προϊόν του εμφυλίου πολέμου· δεν θα γυρνούσε εάν δεν εξασφαλιζόταν αυτή η προϋπόθεση. Εδώ δεν πρόκειται για «πείσμα»: πρόκειται για τη διαπίστωση ότι απουσίαζε μια θεμελιώδης πολιτική προϋπόθεση, χωρίς την οποία δεν θεωρούσε ότι είχε περιθώρια επιτυχίας. Αυτό ήταν αντικείμενο μιας πολιτικής ανάλυσης, την καθαρότητα της οποίας οφείλουμε –πενήντα και πλέον χρόνια μετά– να αναγνωρίσουμε.


…και η ανάγκη αποφυγής ενός νέου διχασμού


Υπήρχε όμως και ένας ακόμη λόγος, εξίσου, αν όχι και πιο σημαντικός. Η αποχώρηση του Καραμανλή από την Ελλάδα, τον Δεκέμβριο του 1963, υπαγορεύθηκε και από τη θεμελιώδη αντίληψή του, διαμορφωμένη ήδη από τον Μεσοπόλεμο, για την ανάγκη αποφυγής ενός νέου εθνικού διχασμού. Ο Καραμανλής ανατράπηκε από τα Ανάκτορα τον Ιούνιο του 1963. Επιπλέον, τα Ανάκτορα του αρνήθηκαν τη διάλυση της Βουλής και τη διενέργεια εκλογών, παρά το γεγονός ότι διέθετε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Τον Νοέμβριο του 1963, τα Ανάκτορα πρωθυπουργοποίησαν (αγνοώντας τη δική του εισήγηση) τον Γ. Παπανδρέου, δίνοντας έτσι στον αρχηγό της Ενώσεως Κέντρου τη δυνατότητα να προχωρήσει στο μπαράζ των εκλογικών παροχών στο οποίο προχώρησε. Με απλά λόγια, από τη στιγμή που τα Ανάκτορα είχαν παρέμβει για να ρίξουν τον Καραμανλή, ήταν φανερό ότι είχαν ίδιον συμφέρον να μην τον αφήσουν να επανέλθει στην αρχή. Επομένως, εάν ήθελε να μείνει και να συνεχίσει τον αγώνα, θα έπρεπε να συγκρουστεί με τον ανώτατο άρχοντα – να ξεκινήσει ένα καινούργιο 1915.


Η υπέρβαση του διχασμού και η αποφυγή των λαθών του παρελθόντος είχαν αποτελέσει βασικό γνώμονα στην πολιτική του δράση έως τότε· άρα, δεν είχε άλλη επιλογή από το να αποχωρήσει. Αλλωστε, ένα από τα στοιχεία που τον χώριζαν πλέον από τον Γ. Παπανδρέου –ο οποίος είχε παλαιότερα πρωταγωνιστήσει για την υπέρβαση των αντιπαλοτήτων του Εθνικού Διχασμού, και για τούτο ο Καραμανλής, τότε, τον θαύμαζε– εντοπιζόταν ακριβώς στο ότι ο αρχηγός της Ενώσεως Κέντρου είχε, το 1961-63, αναβιώσει και στηριχθεί στις λογικές εκείνης της παλαιάς σύγκρουσης. Ο Καραμανλής περιφρονούσε βαθύτατα αυτή την πολιτική – βλ. π.χ. τη φράση του σε επιστολή του προς τον Κ. Τσάτσο (5.1.1964) για «ανθρώπους επιδιώκοντας ενσυνειδήτως τον διχασμόν του έθνους». Η στάση του Γ. Παπανδρέου έγινε αντιληπτή από τον Καραμανλή ως μια «προδοσία» θεμελιωδών αρχών και στόχων που παλαιότερα ήταν κοινοί και στους δύο άνδρες.


Με άλλα λόγια, ο Καραμανλής δεν έφυγε από την Ελλάδα επειδή δείλιασε· έφυγε επειδή δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Ενας πολιτικός με τόσο έντονη την αίσθηση της συνέπειας δεν μπορεί να αυτοαναιρεθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό: εάν το έκανε, θα έπρεπε κυριολεκτικά να γίνει κάποιος άλλος. Η ποιότητα της ηγεσίας απαιτεί μια τέτοια συνέπεια.

Στις 5 Ιανουαρίου 1964, σε επιστολή του προς τον Κ. Τσάτσο, ο Καραμανλής επέμενε στο θέμα της συνταγματικής αναθεώρησης, χωρίς την οποία δεν θα ήταν δυνατή η «ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος». Με πικρία, επισήμαινε ότι, κατά το τελευταίο διάστημα της έξαρσης του λαϊκισμού (αυτό που περιέγραφε με τον όρο «αθλιότης»), τα πράγματα είχαν γίνει ακόμη χειρότερα. Δεν ήταν πολίτευμα, έγραφε, αυτό που είχε η Ελλάδα: «Είναι απέραντον καφενείον, και μάλιστα ελληνικόν». Και συνέχιζε με την πιο επώδυνη από τις διαπιστώσεις του:

«Το δε χειρότερον είναι ότι το κατάντημα αυτό δεν το αντιλαμβανόμεθα. Εσυνηθίσαμεν τόσον εις την ανωμαλίαν αυτήν, ώστε να την θεωρούμεν πλέον ως φυσικήν κατάστασιν. Και όμως κάποτε θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι η προαγωγή και η ασφάλεια του τόπου μας εξαρτώνται από την οριστική και επιτυχή αντιμετώπιση του πολιτικού μας προβλήματος. Και ότι η Ελλάς παραμένει υποανάπτυκτος διότι ακριβώς είναι πολιτικώς καθυστερημένη. Είναι γνωστόν εξάλλου ότι η διαφορά μεταξύ ανεπτυγμένων και υποαναπτύκτων χωρών είναι κυρίως διαφορά πολιτικής ωριμότητος».


*Ο κ. Ευάνθης Χατζηβασιλείου είναι καθηγητής Ιστορίας του Μεταπολεμικού Κόσμου στο Τμήμα Ιστορίας – Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.