Σάββατο 29 Μαρτίου 2025

29 Μαρτίου 1864: Η Αγγλία ανακοινώνει ότι παραχωρεί τα Επτάνησα στην Ελλάδα ως προίκα στο νέο βασιλιά Γεώργιο Α’

Η Αγγλία ανακοινώνει ότι παραχωρεί τα Επτάνησα στην Ελλάδα, ως προίκα στο νέο βασιλιά Γεώργιο Α’

Η πορεία των Επτανήσων προς την ένωση με την Ελλάδα

- Σε μια γκάφα της αγγλικής διπλωματίας, από τις μεγαλύτερες για τη Μεγάλη Βρετανία και από τις ευτυχέστερες για την Ελλάδα, οφειλόταν η μεγάλη γιορτή, εκείνο το πρωί της 21ης Μαΐου του 1864. Η γαλανόλευκη σημαία υψωνόταν στο φρούριο της Κέρκυρας κι ο 39χρονος τότε, Θρασύβουλος Ζαΐμης παραλάμβανε επίσημα τα Επτάνησα από τον Άγγλο αρμοστή Ερρίκο Στορξ.

- Οι Βρετανοί παραχωρούσαν τα νησιά, προίκα στο νέο βασιλιά της Ελλάδας, σε ανταπόδοση του όρου που είχαν θέσει: Ότι ο νέος μονάρχης δε θα επιβουλευόταν τα εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Και νέος μονάρχης ήταν ο Γεώργιος ο Α’, επί της βασιλείας του οποίου η Ελλάδα πήρε, με το σπαθί του πολέμου, τη Θεσσαλία, την Ήπειρο, τη Μακεδονία, την Κρήτη και τα περισσότερα νησιά του Αιγαίου…



Η αγγλική κατοχή στα Ιόνια νησιά ονομαζόταν επίσημα Προστασία. Προστασία της ανεξάρτητης πολιτείας των Επτανήσων, όπως αναφερόταν στη συνθήκη της Βιέννης, το 1815. Νωρίτερα, λεγόταν, απλά, κατοχή.


Την ημέρα της ένωσης με την Ελλάδα, ένας ανώνυμος χρονικογράφος έγραψε:


«Οι Άγγλοι εκάθησαν εις την Επτάνησον χρόνους 54, μήνας 8 και ημέραν μίαν».


Μετά την παράδοση στον Ζαΐμη, ο αρμοστής Στορξ πέρασε στο Κατάκωλο και πρόσφερε τη σημαία της Επτανησιακής Πολιτείας στον βασιλιά Γεώργιο. Στις 29 Ιουνίου, ο Γεώργιος πατούσε το πόδι του στην Κέρκυρα, πρώτο σταθμό της περιοδείας του στο Ιόνιο. Στις 29 Αυγούστου, οι πληρεξούσιοι από τα Επτάνησα γίνονταν δεκτοί με ζητωκραυγές στην εθνοσυνέλευση, που ετοίμαζε το νέο σύνταγμα της Ελλάδας.


Η «Χρυσή Βίβλος» («Libro d’ oro») καθόριζε στα Ιόνια νησιά, ποιοι ήταν οι αριστοκράτες κι επομένως οι εκλεκτοί, από τους οποίους προέρχονταν τα στελέχη της διοίκησης, της δικαιοσύνης, του στρατού και της εκκλησίας. Με εξαίρεση την Κεφαλονιά, όπου ποτέ δεν μπόρεσε να επιβληθεί ολοκληρωτικά, η φεουδαρχία θριάμβευε στην περιοχή σ’ όλη τη διάρκεια της βενετσιάνικης κατάκτησης. Οι εξεγέρσεις του λαού και των αγροτών ήταν φαινόμενο περισσότερο από συνηθισμένο. Στα 1797, τα νησιά πέρασαν στη γαλλική κατοχή, που έφερε μαζί της όλα τα δημοκρατικά ρεύματα της γαλλικής επανάστασης, τις ανατροπές και τις μεταρρυθμίσεις.


Η προσωρινή ρωσοτουρκική κατάκτηση (1799 – 1800) επανέφερε την αριστοκρατία στα πράγματα, πιο διαβασμένη. Τα Ιόνια νησιά απέκτησαν για λίγο τον τίτλο της δημοκρατίας κάτω από την επικυριαρχία του σουλτάνου. Οι εξεγέρσεις απέδωσαν ένα «βυζαντινό σύνταγμα» (ονομάστηκε έτσι, επειδή συντάχθηκε στην Κωνσταντινούπολη) που παραχωρούσε κάποιες ανεπαίσθητες ελευθερίες, ενώ δημιουργήθηκε η «έντιμη αντιπροσωπεία», ένα είδος συμβιβασμού ανάμεσα στους ευγενείς και στους πλούσιους των νησιών.


Η δεύτερη γαλλική κατοχή (1807) δεν είχε καμιά σχέση με την πρώτη, καθώς αυτή τη φορά εκπροσωπούσε τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Κι επιπλέον, έφερε μαζί της τον αποκλεισμό της σταφίδας (κυριότερου προϊόντος των νησιών) από τις αγγλικές αγορές, καθώς οι Άγγλοι είχαν επιβάλει εμπάργκο στα προϊόντα που προέρχονταν από εδάφη της Γαλλίας.


Άμεση  συνέπεια ήταν η δημιουργία οικονομικής κρίσης. Η ογκούμενη λαϊκή αντίδραση αλλά και τα προβλήματα του Ναπολέοντα διευκόλυναν την προοδευτική αφαίρεση των νησιών από την επιρροή των Γάλλων. Με τη συνθήκη του 1815, πέρασαν στην προστασία της Αγγλίας.


Ο λόρδος μεγάλος αρμοστής εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα και συνεργάστηκε στενά με την αριστοκρατία. Κοινός τους στόχος η καταπολέμηση της εθνικής συνείδησης των νησιωτών, που είχε φουντώσει μετά την πρώτη γαλλική κατάκτηση. Η ελληνική επανάσταση και η δημιουργία του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους αποτέλεσαν το έναυσμα μακρών αγώνων που απέκτησαν και την πολιτική τους έκφραση μέσα από τις τάξεις του ριζοσπαστικού κόμματος.


Σκοπός των ριζοσπαστών ήταν όχι μόνο η ένωση με την Ελλάδα αλλά και ο δημοκρατικός μετασχηματισμός ολόκληρης της Βαλκανικής. Οι συνεχείς εξεγέρσεις εντάθηκαν. Ο επαναστατικός άνεμος που σάρωνε την Ευρώπη το 1848, ξέσπασε ορμητικός στην Κεφαλονιά, όπου η εξέγερση μεταβλήθηκε σε συγκροτημένη επανάσταση. Η επέμβαση του αγγλικού στρατού την περιόρισε για λίγο αλλά το 1849 η επανάσταση φούντωσε πάλι κι εξελίχθηκε σε κανονική ένοπλη αντιπαράθεση.


Οι μάχες ανάμεσα στους χωρικούς και τους Άγγλους αναστάτωσαν το νησί, με αποτέλεσμα η αγγλική κατοχή να χρησιμοποιήσει τα πιο άγρια μέσα καταστολής που διέθετε, προκειμένου να επικρατήσει. Οι ριζοσπάστες υπέστησαν φοβερούς διωγμούς που εξαπολύθηκαν με τη συνεργασία Άγγλων και ντόπιων αριστοκρατών. Όμως, η Βουλή των Ιονίων νησιών εξέδωσε ψήφισμα (1850), με το οποίο ζητούσε την ένωση με την Ελλάδα. Η απάντηση του αρμοστή ήταν να διαλύσει το κοινοβούλιο.


Οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που ακολούθησαν, ήταν το προοίμιο για την ένωση των νησιών με την Ελλάδα. Πραγματοποιήθηκε το 1864.


Το πρώτο θύμα της αγγλικής διπλωματίας, σε σχέση με την Ελλάδα, ήταν ο Αλφρέδος, δεύτερος γιος της βασίλισσας Βικτορίας. Από καιρό, οι Βρετανοί ήθελαν ν’ απαλλαγούν από τα Επτάνησα, που μόνο προβλήματα τους δημιουργούσαν. Με ευχαρίστηση θα τα παραχωρούσαν στην Ελλάδα, αν δεν υπήρχε ο βασιλιάς Όθων και η εμμονή του στη Μεγάλη Ιδέα. Οι Βρετανοί, με κανέναν τρόπο δε ήθελαν να θιγεί η ακεραιότητα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, εκτός κι αν ήταν να ωφεληθούν οι ίδιοι


Στη στροφή της δεκαετίας του 1850 προς 1860, αγγλόφιλοι στα Επτάνησα προωθούσαν ένα φιλόδοξο σχέδιο: Τη δημιουργία της Επτανησιακής Ηγεμονίας, που θα περιλάμβανε τα Ιόνια νησιά και τις τουρκοκρατούμενες ακόμα Θεσσαλία και Ήπειρο, με ηγεμόνα τον πρίγκιπα Αλφρέδο.


Η έξωση του Όθωνα, τον Οκτώβιο του 1862, έκανε το σχέδιο ν’ ατονήσει. Ο πρίγκιπας Αλφρέδος προοριζόταν πια για βασιλιάς των Ελλήνων. Τον Νοέμβριο του 1862, ο πρωθυπουργός της Αγγλίας, λόρδος Πάλμερστον, κάλεσε τον Χαρίλαο Τρικούπη, Έλληνα επιτετραμμένο στο Λονδίνο.


«Αφού έφυγε ο Όθων», του είπε, «κρατάμε την Κέρκυρα και σας δίνουμε τα υπόλοιπα νησιά του Ιονίου»…


Οι Άγγλοι μπορεί να ήθελαν τον Αλφρέδο βασιλιά στην Ελλάδα. Δεν τον ήθελαν όμως, οι άλλες τότε μεγάλες δυνάμεις. Οι Άγγλοι προχώρησαν αλλιώς. Στις 10 Δεκεμβρίου του 1862, άρχιζε στην Αθήνα η εθνοσυνέλευση που θα οδηγούσε στην εκλογή νέου βασιλιά. Την ίδια μέρα, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, λόρδος Ράσελ, διαμηνούσε στον Χαρίλαο Τρικούπη πως «η βασίλισσα δεν θα είχε αντίρρηση να δοθούν τα Επτάνησα στην Ελλάδα, αν ο νέος βασιλιάς ήταν αρεστός στους Βρετανούς».


Τον ίδιο μήνα, έφτασε στην Αθήνα έκτακτος απεσταλμένος της αγγλικής κυβέρνησης. Το μήνυμα δεν έπαιρνε παρερμηνείες:


«Προκειμένου να στηριχτεί η μοναρχία στην Ελλάδα, η βασίλισσα Βικτορία ήταν πρόθυμη να ανακοινώσει στη βουλή των λόρδων και στο αγγλικό κοινοβούλιο την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα. Όμως, η προσφορά αυτή δεν ίσχυε, αν οι Έλληνες εξέλεγαν βασιλιά που θα δημιουργούσε υποψίες ότι θ’ ακολουθούσε επιθετική πολιτική προς την Τουρκία»…


Η εθνοσυνέλευση ψήφισε να δοθεί το στέμμα της Ελλάδας στο 18χρονο γιο του νέου βασιλιά της Δανίας Γεώργιο, με το όνομα Γεώργιος ο Α’. Για να μην υπάρξει μπλέξιμο με αντιβασιλείες, η εθνοσυνέλευση τον κήρυξε ενήλικα. Οι Άγγλοι έμειναν ευχαριστημένοι. Στις 13 Ιουλίου του 1863, μια διεθνής συνθήκη έδινε στα Επτάνησα το δικαίωμα να ενωθούν με την Ελλάδα, «εφόσον αυτό επιθυμούσε ο λαός τους», σαν να μην ήταν αυτό το αίτημα ματωμένων αγώνων μισού αιώνα.


Σε εκτέλεση της συνθήκης, ο αρμοστής Στορξ διέλυσε το κοινοβούλιο της Επτανησιακής πολιτείας και προκήρυξε εκλογές για τις 19 Σεπτεμβρίου. Παρουσιάστηκε ο ίδιος μπροστά στους νεοεκλεγέντες με το ερώτημα, αν ο λαός επιθυμεί την ένωση με την Ελλάδα. Πήρε την απάντηση με το ψήφισμα της 23ης Σεπτεμβρίου του 1863:


«Αι νήσοι Κέρκυρα, Κεφαλληνία, Ζάκυνθος, Λευκάς, Ιθάκη, Κύθηρα, Παξοί και τα εξαρτήματα αυτών ενούνται μετά του βασιλείου της Ελλάδος, όπως εσαεί αποτελώσιν αναπόσπαστον αυτού μέρος εν μιά και αδιαιρέτω πολιτεία, υπό το συνταγματικόν σκήπτρον της Αυτού Μεγαλειότητος του βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου του Α’ και των διαδόχων αυτού».


Τα θεμέλια για την τελική ευθεία μπήκαν στις 14 Νοεμβρίου του 1863 με την υπογραφή της συνθήκης του Λονδίνου, που παραχωρούσε τα Επτάνησα στην Ελλάδα. Δυο μέρες αργότερα, στις 16 του ίδιου μήνα, ο Γεώργιος ορκιζόταν βασιλιάς των Ελλήνων. Στις 29 Μαρτίου του 1864, ανακοινώθηκε η τελική συμφωνία: Τα νησιά παραχωρούνταν στην Ελλάδα ως προίκα στον Γεώργιο.


Δυο μήνες αργότερα, στις 21 Μαΐου, ο μετέπειτα πρωθυπουργός κι από τους βασικούς συντελεστές της έξωσης του Όθωνα, Θρασύβουλος Ζαΐμης, σε επίσημη τελετή στην Κέρκυρα, παραλάμβανε τα Επτάνησα ως πληρεξούσιος του νέου βασιλιά.


Πηγή:historyreport.gr

Παρασκευή 28 Μαρτίου 2025

Μια απλή φράση - Στις 2 Νοεμβρίου 1917 λοιπόν, ο Άρθουρ Μπάλφουρ απευθύνει στον λόρδο Γουόλτερ Ρόθτσιλιντ, ύπατο εκπρόσωπο της βρετανικής εβραϊκής κοινότητας, δακτυλογραφημένη επιστολή εγκεκριμένη από το υπουργικό συμβούλιο, με την οποία του ζητά να γνωστοποιήσει στη σιωνιστική Ομοσπονδία πως:

- Στις 2 Νοεμβρίου 1917 λοιπόν, ο Άρθουρ Μπάλφουρ απευθύνει στον λόρδο Γουόλτερ Ρόθτσιλιντ, ύπατο εκπρόσωπο της βρετανικής εβραϊκής κοινότητας, δακτυλογραφημένη επιστολή εγκεκριμένη από το υπουργικό συμβούλιο, με την οποία του ζητά να γνωστοποιήσει στη σιωνιστική Ομοσπονδία πως:

- «Η κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητας είναι ευνοϊκά διακείμενη στην ίδρυση στην Παλαιστίνη μιας εθνικής εστίας για τον εβραϊκό λαό και θα καταβάλει κάθε προσπάθεια προκειμένου να διευκολύνει την πραγματοποίηση αυτού του σκοπού, νοουμένου ότι τίποτα δεν θα γίνει που να μπορεί να πλήξει τα πολιτικά και θρησκευτικά δικαιώματα των μη εβραϊκών κοινοτήτων στην Παλαιστίνη, ή τα δικαιώματα και το πολιτικό καθεστώς που απολαμβάνουν οι Εβραίοι στις υπόλοιπες χώρες».


- Αυτή η απλή φράση αποτελεί μια μεγάλη νίκη για τον Χάιμ Βάιτσμαν, επικεφαλής των σιωνιστών της Βρετανίας και μελλοντικό πρώτο πρόεδρο του Ισραήλ, ο οποίος κατηύθυνε όλες τις προσπάθειές του προς την επίτευξη αυτού του σκοπού.

Στην προκειμένη περίπτωση, το πρόβλημα δεν ήταν μόνο ότι οι Βρετανοί μοίραζαν εδάφη που δεν τους ανήκαν· το πρόβλημα ήταν ότι δύο χρόνια νωρίτερα είχαν «προσφέρει» τα ίδια ακριβώς εδάφη και στους Αραβες, προκειμένου να τους προσεταιρισθούν στον αγώνα εναντίον των Τούρκων.

Βέβαια, στη Μέση Ανατολή, οι Άραβες ποτέ δεν ρωτήθηκαν για τη διακήρυξη αυτή, ούτε καν ενημερώθηκαν για την ύπαρξή της. Κι όμως, το 1917 οι Εβραίοι αποτελούσαν μόλις το 7% του πληθυσμού της Παλαιστίνης.

Έτσι, οι πρώτες διαδηλώσεις κατά της διακήρυξης Μπάλφουρ πραγματοποιούνται τον Φεβρουάριο του 1920 στην Ιερουσαλήμ, στη Γιάφα και στη Χάιφα.

Η γέννηση του κράτους του Ισραήλ

Τον Απρίλιο του 1920, η διάσκεψη του Σαν Ρέμο αναθέτει στο Λονδίνο την εντολή για την Παλαιστίνη. Σύμφωνα με το κείμενο της εντολής αυτής, που εγκρίθηκε οριστικά το 1922 από την Κοινωνία των Εθνών, η Βρετανία «θα αναλάβει την ευθύνη να δημιουργήσει στη χώρα μια πολιτική, διοικητική και οικονομική κατάσταση που θα εξασφαλίσει την εγκαθίδρυση μιας εθνικής εστίας για τον εβραϊκό λαό». Είναι μια τεράστια επιτυχία για τους σιωνιστές.

https://tvxs.gr/

Τετάρτη 26 Μαρτίου 2025

Το Εβραϊκό Αυτόνομο Όμπλαστ ...

Το Εβραϊκό Αυτόνομο Όμπλαστ (ρωσικά: Евре́йская автоно́мная о́бласть, γίντις: ייִדישע אווטאָנאָמע געגנט)[3] είναι ομόσπονδη ενότητα της Ρωσίας (όμπλαστ, περιφέρεια), στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα Άπω Ανατολής. Πρωτεύουσά του είναι το Μπιρομπιτζάν (75.413 κάτοικοι, απογραφή 2010). Εν συντομία ονομάζεται και Γιεβρέι.

Ουσιαστικά το όμπλαστ αυτό είναι απομεινάρι της σοβιετικής εποχής. Σύμφωνα με τον Στάλιν, για να αναγνωρισθούν εθνικά δικαιώματα σε μια μειονότητα, έπρεπε αυτή να διαθέτει δική της περιοχή. Οι Εβραίοι όμως ήταν διάσπαρτοι στη χώρα και δεν διέθεταν συγκεκριμένη κοιτίδα, επομένως κινδύνευαν να μην αναγνωρισθούν ως εθνότητα, παρ' ότι αριθμούσαν σχεδόν δύο εκατομμύρια. Τότε εβραίοι κομμουνιστές πρότειναν τη δημιουργία μιας "σοβιετικής Σιών" στην Κριμαία, όπου θα συγκεντρώνονταν οικειοθελώς για να αναθρέψουν τις νέες γενιές με σοσιαλιστικά ιδεώδη και προλεταριακή κουλτούρα. Η Κριμαία απορρίφθηκε ως ιδέα από τον Στάλιν, που αντιπρότεινε το σχεδόν έρημο Μπιρομπιτζάν στην Άπω Ανατολή. Πράγματι, το 1928 ιδρύθηκε το Εβραϊκό Αυτόνομο Όμπλαστ και μέσα σε μία πενταετία κατέφθασαν 20.000 εθελοντές που ξεκίνησαν τον εποικισμό της, αλλά το πείραμα απέτυχε, καθότι η συντριπτική πλειοψηφία των Εβραίων της Σοβιετικής Ένωσης κατοικούσε στα ευρωπαϊκά εδάφη και αρνήθηκε να μετακινηθεί τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα μακρια..

                           ΣΗΜΑΙΑ                                                             ΣΗΜΑ

Ο πληθυσμός του Εβραϊκού Αυτόνομου Όμπλαστ είναι κατά βάση ρωσικός (89,9%). Ακολουθούν οι Ουκρανοί (4,4%) και οι Εβραίοι με μόλις 1,2%.

https://el.wikipedia.org/

- Ο Τρότσκι γεννήθηκε στο μικρό χωριό Γιάνοφκα της Ουκρανίας, στις 7 Νοεμβρίου 1879. Ήταν το πέμπτο παιδί του εύπορου, αλλά αμόρφωτου, Εβραίου αγρότη Νταβίντ Λεόντιεβιτς Μπρονστέιν και της συζύγου του Άννας Μπρονστέιν. Ονομάστηκε Λεφ Νταβίντοβιτς Μπρονστέιν από ένα θείο του ο οποίος αργότερα τον ίδιο μήνα προσπάθησε να ανατινάξει αμαξοστοιχία του Βασιλικού Σιδηροδρόμου. Αν και η οικογένεια του ήταν Εβραϊκής καταγωγής, δεν ήταν θρησκευόμενη, γι' αυτό δεν μιλούσαν τη γλώσσα Γίντις στο σπίτι αλλά Ρωσικά και Ουκρανικά. https://el.wikipedia.org/

Ο Τρότσκι είπε για τη Ρωσία:


- «Θα πρέπει να τη μετατρέψουμε (τη Ρωσία) σε μια έρημο που κατοικείται από λευκούς νέγρους. Θα τους επιβάλουμε μια τυραννία που οι πιο αποκρουστικοί δεσπότες της Ανατολής δεν έχουν ονειρευτεί ποτέ. Η ιδιαιτερότητα αυτής της τυραννίας είναι ότι θα την επιβάλει η αριστερά παρά η δεξιά και ότι θα είναι κόκκινη παρά λευκή. Το χρώμα του θα είναι κόκκινο, κυριολεκτικά, γιατί θα χύσουμε τέτοιους χείμαρρους αίματος που θα ωχριάσουν όλες τις ανθρώπινες απώλειες των καπιταλιστικών πολέμων και θα ανατριχιάσουν (τους επιζώντες). Οι μεγαλύτερες ξένες τράπεζες θα συνεργαστούν στενά μαζί μας. Εάν κερδίσουμε την Επανάσταση και συντρίψουμε τη Ρωσία, στις νεκρικές πυρές των λειψάνων της, θα ενισχύσουμε τη δύναμη του Σιωνισμού και θα γίνουμε μια δύναμη ενώπιον της οποίας θα γονατίσει ολόκληρος ο κόσμος . Θα δείξουμε (στον κόσμο) τι σημαίνει αληθινή δύναμη. « Μέσα από τον τρόμο και την αιματοχυσία, θα βυθίσουμε τη ρωσική διανόηση σε πλήρη λήθαργο, ηλιθιότητα, ζωότητα ... Και μέχρι στιγμής, οι νέοι μας ντυμένοι με δέρμα – γιοι ωρολογοποιών από την Οδησσό, την Όρσα, τον Γκόμελ και τη Βίννιτσα – ω, πόσο όμορφα, πόσο ενάρετα κυριαρχούν στο μίσος για κάθε τι ρωσικό! Με τι ευχαρίστηση καταστρέφουν σωματικά τη ρωσική διανόηση – αξιωματικούς, μηχανικούς, δάσκαλους, ιερείς, στρατηγούς, γεωπόνους, ακαδημαϊκούς, συγγραφείς ! »


(Secret Forces in Russian History. United Kingdom Begunov 1995, σελ. 148. Πηγή: Simanovich, Aaron Samuilovich. Memories of Grigory Rasputin's Secretary. Παρίσι, 1922. Παράθεση από: Hatushin V., Draft Cattle for the Jews. M.15, C.91),91.

        https://numidia--liberum-blogspot-com

  

  Hannibal Genseric ..

                                  -------------------------------

« Ο Λένιν ήταν Εβραίος σύμφωνα με τα κριτήρια του Νόμου της Επιστροφής του Ισραήλ: είχε έναν Εβραίο παππού και γιαγιά. Φαίνεται ότι ο Λένιν δεν ήταν μόνο Εβραίος, αλλά και ρατσιστής και σοβινιστής, παρόλο που κρατούσε καλά κρυμμένες τις ιδέες του για αυτό το εκρηκτικό θέμα, πιθανώς επειδή ήταν σε ριζική αντίφαση με τον υποτιθέμενο οικουμενισμό του μαρξισμού…

Η ΛΑΪΚΗ ΑΙΤΙΑ

- Ο ερευνητής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, Wayne McGuire, γράφει:

- Ο Λένιν ήταν ένας Εβραίος ρατσιστής που εμπιστεύτηκε σκόπιμα τα πιο ιδιαίτερα διανοητικά καθήκοντα στους Εβραίους που απαιτούσαν. Αναγνώρισε ότι το 50% της κομμουνιστικής τρομοκρατικής πρωτοπορίας στη νότια και δυτική Ρωσία αποτελούνταν από Εβραίους.

— «Εκεί, τα μεγάλα καθολικά προοδευτικά χαρακτηριστικά του εβραϊκού πολιτισμού έγιναν φανερά αισθητά: ο διεθνισμός του, η ανταπόκρισή του στα προοδευτικά κινήματα της εποχής μας (το ποσοστό των Εβραίων στα δημοκρατικά και προλεταριακά κινήματα είναι παντού υψηλότερο από το ποσοστό των Εβραίων στον γενικό πληθυσμό). …Εβραίοι μαρξιστές που ενώνονται με Ρώσους, Λιθουανούς, Ουκρανούς και άλλους εργάτες σε διεθνείς μαρξιστικές οργανώσεις, συμβάλλοντας έτσι (ως Ρώσοι και ως Εβραίοι) στη δημιουργία μιας διεθνούς κουλτούρας του εργατικού κινήματος, διαιωνίζουν τις καλύτερες παραδόσεις του Ιουδαϊσμού . »


Βλαντιμίρ Λένιν, ιδρυτής του Μπολσεβίκικου Κομμουνιστικού Κόμματος


(Απόσπασμα από άρθρο στην Pravda Nord, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1913, που παρατίθεται στον Λένιν για το Εβραϊκό Ζήτημα, σελίδα 10)

— Ο βιογράφος του Alexander Solzhenitsyn αφηγείται πώς ένα παιδί Ρώσος Χριστιανός μεγάλωσε ανάμεσα στα παιδιά της εβραϊκής κομμουνιστικής ελίτ: «Σε ηλικία δέκα ετών, ο σταυρός του σκίστηκε από τον λαιμό του κοροϊδεύοντας τους Πρωτοπόρους, και για περισσότερο από ένα χρόνο τον γελοιοποιούσαν...» Ως παιδί, ο Σολζενίτσιν βρισκόταν σε επαφή με μαθητές, των οποίων οι γονείς απολάμβαναν υψηλότερη επίσημη θέση. Τα περισσότερα από τα μέλη των Young Pioneers και της Komsomol, τουλάχιστον στο Ροστόφ, ήταν παιδιά Εβραίων  …


(Michael Scammell, Solzhenitsyn: A Biography, σελ. 64).

🔴Οι πρωταγωνιστές της Επανάστασης του Γένους καταρρίπτουν τους μύθους της αριστεράς για την 25η Μαρτίου.

 Αμαλία🇬🇷

@4fABkkc5xTv2aek

🔴Πλησιάζει η επέτειος της 25ης Μαρτίου και οι αριστεροί έχουν ήδη αρχίσει να προπαγανδίζουν το γνωστό αφήγημα, ότι η Επανάσταση του Γένους ήταν ταξική κι όχι εθνική, ότι η Εκκλησία ήταν αντίθετη στον αγώνα, ότι το Κρυφό Σχολειό είναι μύθος, ότι η έναρξη της Επανάστασης δεν έγινε στην Αγία Λαύρα και άλλα θλιβερά παρόμοια.

🔴Η αντίκρουση του σάπιου αριστερού αφηγήματος είναι εύκολη υπόθεση, αλλά είναι καλύτερο να την κάνουν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της Εθνικής Παλιγγενεσίας, που ήξεραν καλύτερα απ’ τον καθέναν γιατί ξεσηκώθηκαν κατά του δυνάστη.

🔴Τίτλος της επαναστατικής προκήρυξης που κυκλοφόρησε ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας:

«Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος».

🔴Ο όρκος των Ιερολοχιτών:

«Ως Χριστιανός ορθόδοξος και υιός της ημετέρας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ορκίζομαι να διαμείνω πιστός εις την Θρησκείαν μου και εις την Πατρίδα μου. Ορκίζομαι να χύσω και αυτήν την υστέρα ρανίδα του αίματός μου υπέρ της Θρησκείας και της Πατρίδος μου. Να χύσω το αίμα μου, ίνα νικήσω τους εχθρούς της Θρησκείας μου ή να αποθάνω ως Μάρτυς δια τον Ιησούν Χριστόν».

🔴Αλέξανδρος Υψηλάντης:

«Είναι καιρός να αποτινάξωμεν τον αφόρητον ζυγόν, να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα, να κρημνίσωμεν από τα νέφη την ημισέληνον, δια να υψώσωμεν το σημείον, δι’ ου πάντοτε νικώμεν, λέγω τον Σταυρόν».

🔴Θεόδωρος Κολοκοτρώνης:

«Ως μια βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας και όλοι και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό τον σκοπό και εκάμαμε την επανάσταση. Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως και έπειτα υπέρ Πατρίδος».

🔴Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα:

«Έχασα τον σύζυγόν μου. Ευλογητός ο Θεός! Ο πρεσβύτερος υιός μου έπεσε με τα όπλα ανά χείρας. Ευλογητός ο Θεός! Ο δεύτερος και μόνος υιός μου, 14ετής την ηλικίαν, μάχεται μετά των Ελλήνων και πιθανώς να εύρη ένδοξον θάνατον. Ευλογητός ο Θεός! Υπό το σημείον του Σταυρού θα ρεύση επίσης το αίμα μου. Ευλογητός ο Θεός!».

🔴Αθανάσιος Διάκος:

«Έλληνες ποτέ μην ξεχνάτε το χρέος σε Θεό και σε Πατρίδα! Σ’ αυτά τα δύο σας εξορκίζω ή να νικήσουμε ή να πεθάνουμε κάτω από την Σημαία του Χριστού».

🔴Κωνσταντίνος Κανάρης:

«Μία δύναμις με άρπαξε από την λιτανεία πριν φύγουμε από τα Ψαρά για την Χίο. Μία δύναμις θεϊκή με γιγάντωσε. Αυτή η θεία δύναμις μου έδωσε θάρρος δια να φθάσω με το πυρπολικό μου στην Τουρκική Ναυαρχίδα. Οι Τούρκοι ήταν τόσοι ώστε εάν έπτυον επάνω μας θα μας έπνιγαν αναμφιβόλως. Εις το όνομα του Κυρίου φώναξα εκείνη τη στιγμή. Έκανα τον Σταυρό μου και πήδηξα στη βάρκα. Οι φλόγες του πυρπολικού μεταδόθηκαν στην Ναυαρχίδα που τινάχθηκε στον αέρα και παρέσυρε στον θάνατο χιλιάδες Τούρκους».

🔴Παλαιών Πατρών Γερμανός:

«Η Ιστορία και το μέλλον της Ελλάδος στηρίζονται πάνω σε τρεις λέξεις: Θρησκεία, Ελευθερία, Πατρίς».

🔴Στρατηγός Μακρυγιάννης:

«Χωρίς αρετή και πόνο εις την πατρίδα και πίστη εις την θρησκεία τους έθνη δεν υπάρχουν».

🔴Γρηγόριος Δικαίος Παπαφλέσσας:

«Έλληνες ποτέ μην ξεχνάτε το χρέος σε Θεό και σε Πατρίδα! Σ’ αυτά τα δύο σας εξορκίζω ή να νικήσουμε ή να πεθάνουμε κάτω από την Σημαία του Χριστού».

🔴Ανδρέας Μιαούλης:

«Ο Έφορος της Ελλάδος Θεός ενέπνευσεν εις τα καρδίας των εχθρών μας άκραν δειλίαν και φόβον. Ελπίζω δε εντός ολίγου, με την βοήθειαν του Τιμίου Σταυρού και των θεοπειθών της πατρίδος ευχών, να σας χαροποιήσω».

🔴Α’ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου:

«Ο κατά των τυράννων πόλεμος ημών μακράν τού να στηρίζεται εις αρχάς δημαγωγικάς και στασιώδεις ή ιδιοτελείς. Είναι πόλεμος εθνικός, πόλεμος ιερός, του οποίου μόνη αιτία είναι η απόκτησις των δικαίων της προσωπικής ημών ελευθερίας, της ιδιοκτησίας, της τιμής».

🇬🇷Ζήτω η Εθνική Επανάσταση του Γένους!

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΩΛΟΣΟΓΑ .... Καραμανλής Γ' του Αχιλλέως, βεβαίως βεβαίως - Η ζωή του πρώην υπουργού Μεταφορών, που δεν ήθελε να ακούσει για «ενασχόληση με τα κοινά»

Τώρα βάλλεται σχεδόν από παντού για τη σύγκρουση των τρένων

Όσοι γνώρισαν τον Κώστα Αχ. Καραμανλή από τις δραστηριότητές του στη ναυτιλία πραγματικά αιφνιδιάστηκαν το 2015, στο άκουσμα της καθόδου του στον πολιτικό στίβο.

Ουδέποτε είχε εκδηλώσει τέτοιες φιλοδοξίες. Τουναντίον. Έδειχνε κατασταλαγμένος στον δρόμο που είχε επιλέξει να ακολουθήσει, και μάλιστα με ιδιαίτερη επιτυχία, ως διευθυντικό στέλεχος στην οικογενειακή ναυτιλιακή εταιρεία Mantinia Shipping, με έδρα στον Παναμά και γραφεία στην Ακτή Μιαούλη, καθώς και στην έτερη οικογενειακή εταιρεία, τη Hellenic Carrier, με εμπορικά πλοία ξηρού φορτίου, εισηγμένη στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου μέχρι το 2016, την οποία διαχειρίζεται η αδερφή του, Φωτεινή.


- Έχοντας σπουδάσει Ιστορία και Οικονομικά στο Hamilton College της Νέας Υόρκης και, στη συνέχεια, Διεθνείς Σχέσεις στο Fletcher School of Law and Diplomacy του Tufts της Βοστώνης και με θητεία στην ελεύθερη αγορά, τίποτα δεν προμήνυε ότι ο φέρων το «βαρύ» επίθετο «Καραμανλής» θα συνέχιζε πατώντας πάνω στα οικογενειακά βήματα. Η ναυτιλία μονοπωλούσε το ενδιαφέρον και αντιμετώπιζε με αρκετές δόσεις σκεπτικισμού όσους φιλοδοξούσαν να κάνουν καριέρα στην πολιτική, ειδικά τους ανεπάγγελτους, τους οποίους θεωρούσε ακατάλληλους, καθότι αδοκίμαστοι, χωρίς βιογραφικό στα επαγγελματικά τους. Το τι μεσολάβησε τελικά και ο Καραμανλής ο Γ’ άλλαξε άρδην επιλογές κάνοντας στροφή 180 μοιρών παραμένει στη σφαίρα του αναπάντητου, αν και περισσεύουν φήμες που τον θέλουν να υποκύπτει σε άνωθεν κομματικές και οικογενειακές πιέσεις.


Η συντριβή

- Η είσοδός του, πάντως, στα κοινά και ο πολιτικός του βίος εν γένει δεν χαρακτηρίστηκε από ιδιαίτερες εξάρσεις. Θα έλεγε κάποιος, μάλιστα, ότι η διαδρομή υπήρξε κάπως επίπεδη μέχρι την αποφράδα νύχτα του αδιανόητου σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη, οπότε όλα άλλαξαν. Από την 26η Φεβρουαρίου ως πρόσωπο και ως πολιτικός δοκιμάζεται σκληρά σε όλα τα επίπεδα, νιώθοντας συντριβή μετά το φοβερό συμβάν. Αυτή η συντριβή έγινε ορατή σε απευθείας συνδέσεις, όταν από τον τόπο του δυστυχήματος, λίγες μόλις ώρες μετά τη σύγκρουση των δύο τρένων, με την οσμή από τα καμένα σώματα των αδικοχαμένων να βαραίνει την ατμόσφαιρα, «έσπασε» μπροστά στις κάμερες.

- Ο Κώστας Καραμανλής βρίσκεται εδώ και μέρες στο επίκεντρο δριμείας κριτικής που του ασκείται από το πολιτικό σύστημα, εκτεθειμένος ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά, κάποια από αυτά φίλια κι ενώ κοντινά πρόσωπα του ζητούν να επανεξετάσει τη σχέση του με την πολιτική. Ανάμεσα σε αυτά τα πρόσωπα και η αγαπημένη του αδελφή, Φωτεινή, η οποία -σύμφωνα με πληροφορίες- του συστήνει να επιστρέψει στην εταιρεία, αφού πρώτα πάρει χρόνο να θεραπεύσει τα τραύματά του, καθώς ο θάνατος τόσων ανθρώπων, νέων οι περισσότεροι, τον στοιχειώνει.

-Τίποτα, πάντως, δεν προμήνυε αυτό το κακό. Γεννηθείς στην Αθήνα τον Δεκέμβριο 1974, ανήμερα του Αγίου Σπυρίδωνα, μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, τα οικονομικά ήταν αυτά που τον τράβηξαν, όχι η πολιτική. Εργάστηκε για δύο χρόνια από το 2002 έως το 2004 στην ελβετική τράπεζα επενδύσεων UBS Warburg στο Λονδίνο και από το 2004 έως το 2015 στις οικογενειακές ναυτιλιακές εταιρείες. Η μητέρα του, Νίκη Διαμαντή, άλλωστε, κατάγεται από τη γνωστή ναυτική οικογένεια Διαμαντή και ο παππούς του ήταν εφοπλιστής με 60ετή και πλέον δραστηριότητα στις ανοιχτές θάλασσες.

- Η πρώτη παρουσία του Κώστα Καραμανλή στην πολιτική υπήρξε καθαρά διεκπεραιωτικού χαρακτήρα, καθώς περιορίστηκε στην τελευταία μη εκλόγιμη και συμβολική θέση του ψηφοδελτίου της Ν.Δ. στον Νομό Σερρών στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου 2012, οι οποίες έγιναν με λίστα. Ήταν η περίοδος της βαθιάς οικονομικής κρίσης και  των μεγάλων διαδηλώσεων, με τον 39χρονο τότε Κώστα να εκφράζει προβληματισμούς. Κατ’ αρχάς, διότι θεωρούσε ότι η ύφεση υποβοηθούσε την άνοδο της Χρυσής Αυγής και την είσοδο ακραίων στοιχείων στο κέντρο του δημόσιου βίου, αλλά και σχετικά με την κατάσταση της οικονομίας, εκφράζοντας την άποψη ότι η απότομη δημοσιονομική προσαρμογή θα καθιστούσε τελικά την κρίση αυτοτροφοδοτούμενη.

- Η είσοδός του στο Κοινοβούλιο, τελικά, έγινε στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 οπότε εξελέγη βουλευτής Σερρών. Έναν χρόνο μετά ανέλαβε καθήκοντα υπεύθυνου Τομέα Υποδομών και Μεταφορών της ΝΔ, ακολουθώντας εντέλει πιστά την οικογενειακή παράδοση και εν συνεχεία, ύστερα από τις εκλογές 2019, ως υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, υποκύπτοντας οριστικά στο κάλεσμα της κληρονομικότητας.

- Οι γνωρίζοντες τα εφοπλιστικά πράγματα, μόνο καλά λόγια λένε για τον Κώστα Καραμανλή, για τις γνώσεις, τις ικανότητές, την αφοσίωση, την πειθαρχία και το επιχειρηματικό του πνεύμα. Η θητεία του, ωστόσο, ως υπουργός δεν απέφερε ανάλογες περγαμηνές. Ίσως γιατί χρειαζόταν περισσότερος χρόνος για να φανεί μια δουλειά που είχε γίνει και δρομολογηθεί. Πέραν του άθλιου δικτύου των σιδηροδρόμων, ζήτημα για το οποίο πολύ λόγος γίνεται και θα γίνει, οι αστικές συγκοινωνίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, αν και ενισχύθηκαν σημαντικά με νέα οχήματα στην τετραετία της Ν.Δ., παραμένουν σε κακή κατάσταση, καθώς οι σχετικοί διαγωνισμοί για την προμήθεια σύγχρονων λεωφορείων καθυστέρησαν σημαντικά, με συνέπεια ένας απαρχαιωμένος στόλος ετοιμόρροπων οχημάτων να κυκλοφορεί στους δρόμους των δύο μεγαλουπόλεων. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην ήδη επιβαρυμένη λόγω ρύπων ατμόσφαιρα, τη μετακίνηση των πολιτών, αλλά και στο πεδίο καθαρά της αισθητικής, καθώς τόσο παλιά λεωφορεία βλέπουμε στον αναπτυσσόμενο κόσμο και όχι φυσικά σε ευρωπαϊκές πόλεις.


Η πρώτη θύελλα

-Και σαν να μην έφθανε η απογοητευτική εικόνα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς Αθήνας και Θεσσαλονίκης, μια άστοχη δήλωση που έκανε το καλοκαίρι 2019, για όσους έμπαιναν χωρίς εισιτήρια, τους οποίους εν πολλοίς χαρακτήρισε «αποβράσματα της κοινωνίας» προκάλεσε, δικαιολογημένα, θύελλα αντιδράσεων, όχι μόνο στην πλευρά της αντιπολίτευσης, αλλά και στον πυρήνα του καραμανλισμού.

- Κάποιοι εξ αυτών των καραμανλικών έσπευσαν να θυμίσουν ότι ο θείος του (με τον οποίο διατηρούσε πάντοτε άριστες σχέσεις, όπως επίσης και η αδελφή του, Φωτεινή), ως νεαρός φοιτητής Νομικής, υπήρξαν φορές που δεν είχε τα ναύλα του. Σαφής υπενθύμιση της οικογενειακής πολιτικής παράδοσης γενικότερα, η οποία διαπνεόταν από αισθήματα κατανόησης για τις ανάγκες των πιο αδύναμων. Εντέλει, ο πρώην υπουργός ανασκεύασε με ανάρτηση στο Facebook, όπου σημείωνε: «Προφανώς το ότι πρέπει να νιώθουν "αποβράσματα" είναι μια λανθασμένη και άστοχη έκφραση, που ειπώθηκε στη ρύμη του λόγου».

Ρεπορτάζ: Σπύρος Κάραλης

Δημοσιεύτηκε στην ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ στις 19/3

Κυριακή 23 Μαρτίου 2025

- Η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων στη Δύση ανακαλύπτει, μερικές φορές με αμηχανία και συχνά με τρόμο, την τάση των Εβραίων να δολοφονούν χωρίς καμία λύπη τους γκουίμ γείτονές τους: Παλαιστίνιους, Λιβανέζους, Σύρους, Ιρακινούς, Ιρανούς, ενώ καταστρέφουν τα σπίτια, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τις υπηρεσίες νερού και ηλεκτρισμού. Ωστόσο, η γενοκτονία που διέπραξαν οι Εβραίοι στη Μέση Ανατολή δεν είναι η πρώτη του είδους της. Όταν μπορούν, οι Εβραίοι εκκαθαρίζουν σωματικά τους γκοΐμ χωρίς κανένα δισταγμό. Είναι στο DNA τους και στον πολιτισμό τους γραμμένο στην Παλαιά Διαθήκη, στο Ταλμούδ και σε άλλα γραπτά μερικά από τα οποία αναφέρονται παρακάτω. Έτσι, όταν είχαν την εξουσία στη Ρωσία, εκκαθάρισαν 66 εκατομμύρια γκογίμ, πάνω από το 95% των οποίων ήταν χριστιανοί ή μουσουλμάνοι.

 Η ΛΑΪΚΗ ΑΙΤΙΑ

«Όλοι οι λαοί της Γης θα αλυσοδεθούν στον θρόνο του Ισραήλ, μετά από έναν φρικτό παγκόσμιο πόλεμο στον οποίο τα τρία τέταρτα του πληθυσμού θα αποδεκατιστούν. Θα χρειαστούν τριακόσια γαϊδούρια για να μεταφέρουν τα κλειδιά στο Υπουργείο Οικονομικών. » Το Ταλμούδ

Κυριακή 16 Μαρτίου 2025

Εβραίοι και κομμουνισμός

Ο Σολζενίτσιν μας είπε: «Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του μετανάστη καθηγητή στατιστικής Kurganov, αυτή η «σχετικά ήπια» καταστολή που κράτησε από την αρχή της Οκτωβριανής Επανάστασης μέχρι το 1950 μας κόστισε [τους Ρώσους] περίπου 66 εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές. » [Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ, σελ. 37]

Αυτός ο μαζικός θάνατος ήταν το μεγαλύτερο «ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ» στη σύγχρονη ιστορία.


Αυτά τα εκατομμύρια άνθρωποι συνελήφθησαν, βασανίστηκαν, λιμοκτονούσαν και σκοτώθηκαν ενώ εργάζονταν στα στρατόπεδα σκλάβων στα γκουλάγκ.


Ο θαρραλέος Σολζενίτσιν  έχει στη Δύση το παρατσούκλι «Συνείδηση ​​του 20ού αιώνα». Πέρασε οκτώ ολόκληρα χρόνια στο σοβιετικό σύστημα φυλακών γκουλάγκ. Αλλά από τότε που αποκάλυψε τον ρόλο των Εβραίων ηγετών στη γενοκτονία των 66 εκατομμυρίων θυμάτων του κομμουνιστικού γκουλάγκ, ο Σολζενίτσιν μισήθηκε από τις ανώτατες εβραϊκές αρχές σε όλο τον κόσμο και εξοστρακίστηκε από την ίδια τη Δύση.


Hannibal Genseric

----------------------------------------------------

- Εβραίοι και κομμουνισμός


- Κάποιοι το  αποκαλούν μαρξισμό. Το ονομάζω Ιουδαϊσμό ».


(The American Bulletin, Rabbi S. Wise, 5 Μαΐου 1935).

«  Είναι θεμιτό να υιοθετήσουμε μια κριτική στάση απέναντι στον σχετικά μεγάλο αριθμό Εβραίων που, ιδιαίτερα κατά την πρώτη δεκαετία μετά την επανάσταση των Μπολσεβίκων, συνεργάστηκαν με τη σοβιετική κυβέρνηση για τον διωγμό άλλων λαών».


Δήλωση του ερευνητή Michael Mills, αξιωματούχου της κυβέρνησης της Αυστραλίας στην Καμπέρα. (Πηγή: Forward, 10 Μαρτίου 2000)

Ο Ρόμπερτ Γουίλτον, μακροχρόνιος ανταποκριτής των Τάιμς του Λονδίνου στη Ρωσία, έγραψε στο βιβλίο του Οι τελευταίες μέρες των Ρομανόφ:


Σύμφωνα με στοιχεία του σοβιετικού Τύπου, από τους 556 σημαντικούς αξιωματούχους του Μπολσεβίκικου κράτους, το 1918-1919 υπήρχαν: 17 Ρώσοι, 2 Ουκρανοί, 11 Αρμένιοι, 35 Λετονοί, 15 Γερμανοί, 1 Ούγγρος, 10 Γεωργιανοί, 2 Πολωνοί, 2 Φινλανδοί, 17 Εβραίοι και 1 .


Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών μετά το μοιραίο έτος του 1917, οι Ιουδαϊσμοί Χαζάροι διατήρησαν σταθερό έλεγχο στην κυβέρνηση της κατεχόμενης Ρωσίας. Με τον καιρό, έχτισαν μια γραφειοκρατία που ανταποκρίθηκε στις φιλοδοξίες τους. »

« Η κομμουνιστική ψυχή είναι η ψυχή του Ιουδαϊσμού. Από αυτό προκύπτει ότι, όπως στη Ρωσική Επανάσταση ο θρίαμβος του κομμουνισμού ήταν ο θρίαμβος του Ιουδαϊσμού, έτσι και ο θρίαμβος του φασισμού είναι ο θρίαμβος του Ιουδαϊσμού .»


(A Program for Jews and Humanity, Rabbi Harry Waton, σελ. 143-144).

The American Hebrew, 10 Σεπτεμβρίου 1920:


Η  επανάσταση των Μπολσεβίκων στη Ρωσία ήταν έργο εβραϊκών μυαλών, εβραϊκής δυσαρέσκειας, εβραϊκού σχεδιασμού, στόχος του οποίου είναι να δημιουργήσει μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων .



Στις 2 Μαΐου 1918, ο κύριος Σάμερς, Γενικός Πρόξενος των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μόσχα, έστειλε τηλεγράφημα στον Υπουργό Εξωτερικών στην Ουάσιγκτον, στο οποίο ανέφερε μεταξύ άλλων:


«  Οι Εβραίοι αποτελούν την πλειοψηφία στην τοπική σοβιετική κυβέρνηση, και το αντιεβραϊκό συναίσθημα αυξάνεται μεταξύ του πληθυσμού, που τείνει να θεωρεί τους αφιχθέντες Γερμανούς ως απελευθερωτές ...»

Το 1920, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ έγραψε ένα μεγάλο άρθρο εφημερίδας σχετικά με την πρόσφατη κατάληψη της Ρωσίας από τους Μπολσεβίκους. Αφού επαίνεσε τους «εθνικούς Εβραίους» της Ρωσίας, δήλωσε:


«  Σε βίαιη αντίθεση σε όλες αυτές τις εβραϊκές προσπάθειες, γεννιούνται οι συνωμοσίες των διεθνών Εβραίων. Οι οπαδοί αυτής της απαίσιας συνομοσπονδίας είναι ως επί το πλείστον άνδρες που έχουν μεγαλώσει ανάμεσα στους ατυχείς πληθυσμούς των χωρών όπου οι Εβραίοι διώκονται λόγω της φυλής τους. Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, έχουν απαρνηθεί την πίστη των προγόνων τους και έχουν εγκαταλείψει κάθε πνευματική ελπίδα στη μετά θάνατον ζωή. Αυτό το κίνημα μεταξύ των Εβραίων δεν είναι καινούργιο. Από την εποχή του Σπάρτακου Βάισαουπτ έως εκείνη του Καρλ Μαρξ, μέσω του Τρότσκι (Ρωσία), του Μπέλα Κουν (Ουγγαρία), της Ρόζα Λούξεμπουργκ (Γερμανία) και της Έμα Γκόλντμαν (ΗΠΑ), αυτή η παγκόσμια επαναστατική συνωμοσία για την ανατροπή του πολιτισμού και την ανασύσταση της κοινωνίας στη βάση της αδιέξοδης ανάπτυξης, της φθονερής ισότητας συνέχισε να αυξάνεται και να αυξάνεται. Έπαιξε, όπως έδειξε με δεξιοτεχνία μια σύγχρονη συγγραφέας, η κυρία Γουέμπστερ, καθοριστικό ρόλο στην τραγωδία της Γαλλικής Επανάστασης. Ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από όλα τα ανατρεπτικά κινήματα του 19ου αιώνα. και σήμερα, επιτέλους, αυτή η ομάδα εξαιρετικών προσωπικοτήτων, που προέρχονται από τις φτωχογειτονιές των μεγάλων πόλεων της Ευρώπης και της Αμερικής , έχει πιάσει τον ρωσικό λαό από τα μαλλιά και έχει γίνει ουσιαστικά ο αδιαμφισβήτητος κύριος αυτής της τεράστιας αυτοκρατορίας. Δεν χρειάζεται να υπερβάλλουμε τον ρόλο που έπαιξαν αυτοί οι διεθνείς Εβραίοι, οι περισσότεροι άθεοι, στη δημιουργία του μπολσεβικισμού και στην πραγματοποίηση της Ρωσικής Επανάστασης. Αυτό είναι σίγουρα το πιο σημαντικό. μάλλον ξεπερνά όλους τους άλλους. Με την αξιοσημείωτη εξαίρεση του Λένιν, η πλειονότητα των ηγετικών μορφών είναι Εβραίοι. Επιπλέον, η κύρια έμπνευση και η κινητήρια δύναμη προέρχεται από τους Εβραίους ηγέτες… Στους σοβιετικούς θεσμούς, η επικράτηση των Εβραίων είναι ακόμη πιο εκπληκτική. Και ο πιο σημαντικός, αν όχι ο πιο σημαντικός, ρόλος στο σύστημα της τρομοκρατίας που εφάρμοσαν οι Έκτακτες Επιτροπές για την Καταπολέμηση της Αντεπανάστασης ανέλαβαν οι Εβραίοι , και σε ορισμένες αξιοσημείωτες περιπτώσεις οι Εβραίοι. Οι Εβραίοι πέτυχαν την ίδια άθλια εξέχουσα θέση κατά τη σύντομη περίοδο του τρόμου όταν ο Μπέλα Κουν κυβέρνησε την Ουγγαρία. Το ίδιο φαινόμενο συνέβη και στη Γερμανία (ιδιαίτερα στη Βαυαρία), σε βαθμό που αυτή η τρέλα μπόρεσε να εκμεταλλευτεί την προσωρινή προσκύνηση του γερμανικού λαού. Αν και σε όλες αυτές τις χώρες υπάρχουν πολλοί μη Εβραίοι τόσο κακοί όσο και οι χειρότεροι Εβραίοι επαναστάτες, ο ρόλος που διαδραματίζουν οι τελευταίοι, ανάλογα με τον αριθμό τους στον πληθυσμό, είναι εκπληκτικός. »


("Σιωνισμός εναντίον Μπολσεβικισμού: Ένας Αγώνας για την Ψυχή του Εβραϊκού Λαού .  " Illustrated Sunday Herald, Λονδίνο, 8 Φεβρουαρίου 1920.)


— «  Ο Κόκκινος Τρόμος εξαπλώθηκε τόσο ευρέως που είναι αδύνατο να περιγράψουμε εδώ τα κύρια μέσα που χρησιμοποιεί ο [Εβραίος] Τσέκα για να ελέγξει την αντίσταση. Ένα από τα σημαντικότερα είναι αυτό των ομήρων, που έχουν ληφθεί από όλες τις κοινωνικές τάξεις. Θεωρούνται υπεύθυνοι για κάθε αντιμπολσεβίκικο κίνημα (εξεγέρσεις, Λευκός Στρατός, απεργίες, άρνηση χωριού να δώσει τη σοδειά του κ.λπ.) και εκτελούνται αμέσως. Έτσι, για τη δολοφονία του Εβραίου Uritzky, μέλους της Έκτακτης Επιτροπής της Πετρούπολης, πολλές χιλιάδες από αυτούς θανατώθηκαν και πολλοί από αυτούς τους άτυχους άνδρες και γυναίκες υπέστησαν διάφορα βασανιστήρια πριν από τον θάνατό τους επιβλήθηκαν με ψυχρή σκληρότητα στις φυλακές της Τσέκα. Έχω μπροστά μου φωτογραφίες που τραβήχτηκαν στο Χάρκοφ, παρουσία των Συμμαχικών Αποστολών, αμέσως μετά την εγκατάλειψη της πόλης από τους Κόκκινους. Αποτελούνται από μια σειρά από φρικιαστικές αναπαραγωγές, όπως: τα πτώματα τριών εργατών που κρατήθηκαν όμηροι σε ένα απεργιακό εργοστάσιο. Ο ένας είχε κάψει τα μάτια του, τα χείλη και τη μύτη του έκοψαν. οι άλλοι δύο τους έκοψαν τα χέρια.


Τα πτώματα των ομήρων, S. Afaniasouk και P. Prokpovich, μικροιδιοκτήτες γης, σκαλίστηκαν από τους δήμιους τους. Ο S. Afaniasouk έχει πολλά εγκαύματα που προκλήθηκαν από μια λευκή λεπίδα ξίφους. Το σώμα του κ. Μπομπρόφ, πρώην αξιωματικού, του έκοψαν τη γλώσσα και το ένα χέρι και το δέρμα στο αριστερό του πόδι. Ανθρώπινο δέρμα σχίστηκε από τα χέρια πολλών θυμάτων χρησιμοποιώντας μια μεταλλική χτένα. Αυτή η απαίσια ανακάλυψη είναι το αποτέλεσμα μιας προσεκτικής επιθεώρησης στο κελάρι της Έκτακτης Επιτροπής του Χάρκοφ. Ο απόστρατος στρατηγός Ποντιάφα, όμηρος, του έκοψαν το δέρμα του δεξιού χεριού και του ακρωτηριάστηκαν τα γεννητικά όργανα. Τα ακρωτηριασμένα πτώματα γυναικών ομήρων: S. Ivanovna, ιδιοκτήτρια ενός καταστήματος υφασμάτων, η κυρία A. L. Carolshaja, σύζυγος ενός συνταγματάρχη, η κυρία Khlopova, ιδιοκτήτρια γης. Το στήθος τους είχε κοπεί και τα γεννητικά τους όργανα είχαν αδειάσει, κάηκαν και έφεραν ίχνη κάρβουνου.


Τα σώματα τεσσάρων αγροτών ομήρων, του Bondarenko, του Pookhikle, του Sevenetry και του Sidorfehouk, με τα πρόσωπά τους φρικτά ακρωτηριασμένα, τα γεννητικά τους όργανα έχουν χειρουργηθεί από Κινέζους βασανιστές με τρόπο άγνωστο στους Ευρωπαίους γιατρούς, για τους οποίους η αγωνία που επιβλήθηκε στα θύματα πρέπει να ήταν φρικτή. Είναι αδύνατο να απαριθμήσουμε όλες τις μορφές αγριότητας στις οποίες κατέφυγε ο Κόκκινος Τρόμος. Ένας τόμος δεν θα ήταν αρκετός για να τα απαριθμήσουμε. Το Kharkiv Cheka, για παράδειγμα, όπου χειρουργούσε ο Saenko, ειδικευόταν στο τριχωτό της κεφαλής των θυμάτων και στο σχίσιμο του δέρματος από τα χέρια τους σαν γάντι Στο Voronezh, τα θύματα κλείνονταν γυμνά σε ένα καρφωτό βαρέλι που στη συνέχεια τυλίγονταν. Τα μέτωπά τους ήταν σφραγισμένα με ένα πεντάκτινο αστέρι. Στο Tsaritsyn και στο Kamishin, τα οστά τους κόπηκαν με πριόνι... Στο Keif, το θύμα ήταν κλειδωμένο σε ένα μπαούλο που περιείχε σάπια πτώματα. Αφού πυροβόλησαν πάνω από το κεφάλι του, οι βασανιστές του είπαν ότι θα τον έθαψαν ζωντανό. Το χρηματοκιβώτιο θάφτηκε και άνοιξε ξανά μισή ώρα αργότερα κατά την ανάκριση του θύματος. Η σκηνή επαναλήφθηκε πολλές φορές. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι πολλά θύματα τρελάθηκαν.  »


(SP Melgunov, σελ. 164-166· Οι μυστικές δυνάμεις πίσω από την επανάσταση, από τον προκόμη Léon de Poncins, σελ. 151-153).

« Οι κομμουνιστές είναι ενάντια στη θρησκεία (τον Χριστιανισμό) και επιδιώκουν να την καταστρέψουν. Ωστόσο, αν εξετάσουμε τη φύση του κομμουνισμού πιο προσεκτικά, διαπιστώνουμε ότι είναι απαραίτητος μόνο για μία θρησκεία (Ιουδαϊσμό ). »


(A Program for Jews and Humanity, από τον Ραβίνο Χάρι Γουάτον, σελ. 138).

« Οι Εβραίοι καλωσορίζουν αυτή την επανάσταση στον χριστιανικό κόσμο και πρέπει να δίνουν το παράδειγμα. Δεν είναι τυχαίο που ο Ιουδαϊσμός γέννησε τον μαρξισμό και δεν είναι τυχαίο που οι Εβραίοι υιοθέτησαν με ανυπομονησία τον μαρξισμό: όλα αυτά ήταν σε απόλυτη αρμονία με την πρόοδο του Ιουδαϊσμού και των Εβραίων. »


(A Program for Jews and Humanity, από τον Ραβίνο Χάρι Γουάτον, σελ. 148).

«  Εχουμε εξοντώσει τους ιδιοκτήτες στη Ρωσία. Το ίδιο θα κάνουμε στην Ευρώπη και την Αμερική ».


(Ο Εβραίος, Δεκέμβριος 1925, Zinobit)

"  Γιε του Ισραήλ! Η ώρα της τελικής μας νίκης πλησιάζει. Είμαστε στο κατώφλι της παγκόσμιας κυριαρχίας. Αυτό που μπορούσαμε μόνο να ονειρευόμασταν πρόκειται να γίνει πραγματικότητα. Ενώ κάποτε ήμασταν αδύναμοι και αβοήθητοι, τώρα, χάρη στην παγκόσμια καταστροφή, μπορούμε να σηκώσουμε το κεφάλι μας με υπερηφάνεια. Ωστόσο, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί Οι θρησκείες και τα δόγματα ξένα για εμάς είναι καρπός εξαιρετικά αποτελεσματικής προπαγάνδας, που υπόκεινται σε ανελέητη κριτική και χλευασμό .


Όλα αυτά τα έχουμε σχεδόν καταφέρει. Ωστόσο, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί, γιατί η καταπιεσμένη Ρωσία είναι ο ορκισμένος εχθρός μας. Η νίκη επί της Ρωσίας, που επιτεύχθηκε χάρη στην πνευματική μας υπεροχή, θα μπορούσε στο μέλλον, σε μια νέα γενιά, να στραφεί εναντίον μας. Η Ρωσία κατακτάται και εκμηδενίζεται. Πεθαίνει κάτω από τα χτυπήματά μας, αλλά ας μην ξεχνάμε, έστω και για μια στιγμή, ότι πρέπει να προσέχουμε! Το ιερό μας μέλημα για την ασφάλειά μας δεν μας επιτρέπει ούτε οίκτο ούτε επιείκεια. Επιτέλους μπορέσαμε να δούμε την πικρία του ρωσικού λαού και να τη δούμε με δάκρυα! Παίρνοντας την περιουσία και το χρυσάφι τους, μειώσαμε αυτούς τους ανθρώπους σε κατάσταση ανυπεράσπιστων σκλάβων. Να είστε προσεκτικοί και ήσυχοι! Δεν πρέπει να λυπόμαστε τον εχθρό μας. Πρέπει να εξαλείψουμε τα καλύτερα στοιχεία και ηγέτες του ρωσικού λαού, ώστε η ηττημένη Ρωσία να μην βρίσκει πλέον ηγέτη! Έτσι, κάθε πιθανότητα αντίστασης στη δύναμή μας θα εξαφανιστεί. Πρέπει να υποδαυλίσουμε το μίσος και τη σύγκρουση μεταξύ εργατών και αγροτών. Ο πόλεμος και η ταξική πάλη θα καταστρέψουν όλους τους θησαυρούς και τον πολιτισμό που δημιούργησε ο χριστιανικός λαός. Προσοχή όμως, παιδιά του Ισραήλ! Η νίκη μας είναι κοντά, γιατί η πολιτική και οικονομική μας δύναμη και η επιρροή μας στις μάζες αυξάνονται ραγδαία. Αγοράζουμε κρατικά ομόλογα και χρυσό, και έτσι ελέγχουμε το παγκόσμιο εμπόριο. Η εξουσία είναι στα χέρια μας, αλλά προσοχή, μην εμπιστεύεστε σκιώδεις και προδοτικές δυνάμεις! 


Ο Bronstein (Τρότσκι), ο Apfelbaum (Zinovieff), ο Rosenfeld (Kamaneff), ο Steinberg, όλοι είναι σαν χιλιάδες άλλους αληθινούς γιους του Ισραήλ. Η δύναμή μας στη Ρωσία είναι απεριόριστη. Στις πόλεις κυριαρχούν οι επιτροπές και οι επιτροπές τροφίμων, οι επιμελητηριακές επιτροπές κ.λπ. Αλλά μην αφήσετε τη νίκη να σας παρασύρει. Να είστε προσεκτικοί, γιατί κανείς εκτός από εσάς δεν θα μας προστατέψει! Να θυμάστε ότι δεν μπορούμε να βασιστούμε στον Κόκκινο Στρατό, ο οποίος μπορεί μια μέρα να στρέψει τον πόλεμο εναντίον μας. Γιοι του Ισραήλ! Η ώρα της πολυαναμενόμενης νίκης μας επί της Ρωσίας πλησιάζει. Κλείστε τις τάξεις, ενώστε τις τάξεις σας! Να γίνει γνωστή η εθνική πολιτική του λαού μας! Αγώνας για αιώνια ιδανικά! Προστατέψτε τους αρχαίους νόμους που μας άφησε η ιστορία! Είθε η ευφυΐα μας, η ιδιοφυΐα μας, να μας προστατεύει και να μας καθοδηγεί!  »


(Κεντρική Επιτροπή του παραρτήματος της Αγίας Πετρούπολης  του Διεθνούς Ισραηλιτικού Συνδέσμου).

« Οι Εβραίοι ήταν πλέον ελεύθεροι να επιδοθούν στις πιο ένθερμες φαντασιώσεις τους για σφαγές ανυπεράσπιστων θυμάτων. Οι χριστιανοί σύρθηκαν από τα κρεβάτια τους, βασανίστηκαν και σκοτώθηκαν. Κάποια κόπηκαν σε κομμάτια, λίγο-λίγο, ενώ άλλα τα σημάδεψαν με καυτό σίδερο, με τα μάτια τους να προκαλέσουν αφόρητο πόνο. Άλλοι πάλι τοποθετήθηκαν σε κουτιά, αφήνοντας μόνο τα κεφάλια, τα χέρια και τα πόδια τους να προεξέχουν. Στη συνέχεια, πεινασμένοι αρουραίοι τοποθετήθηκαν στα κουτιά για να ροκανίσουν το σώμα τους. Κάποιους τους κάρφωσαν στο ταβάνι από τα δάχτυλα ή τα πόδια τους και τους άφηναν να κρεμαστούν μέχρι να πεθάνουν από εξάντληση. Άλλοι πάλι ήταν αλυσοδεμένοι στο έδαφος και αφέθηκαν να κρεμαστούν μέχρι να πεθάνουν από εξάντληση. Άλλοι ήταν δεμένοι με αλυσίδες στο έδαφος και χύθηκε καυτός μόλυβδος στο στόμα τους. Πολλοί από αυτούς ήταν δεμένοι σε άλογα και σύρθηκαν στους δρόμους της πόλης, ενώ εβραϊκοί όχλοι τους επιτέθηκαν με πέτρες και κλωτσιές. Οι χριστιανές μητέρες μεταφέρθηκαν στη δημόσια πλατεία και τα μωρά τους αφαιρέθηκαν από τα χέρια. Ένας Κόκκινος Εβραίος τρομοκράτης έπαιρνε το μωρό, το κρατούσε από τα πόδια, το κεφάλι κάτω και απαιτούσε από τη χριστιανή μητέρα να αρνηθεί τον Χριστό. Αν εκείνη αρνιόταν, θα το πετούσε στον αέρα και ένα άλλο μέλος του πλήθους θα έτρεχε να το πιάσει στο σημείο της ξιφολόγχης του. Οι έγκυες Χριστιανές ήταν δεμένες με αλυσίδες σε δέντρα και τα μωρά τους ξεριζώθηκαν από το σώμα τους. Υπήρχαν πολλοί τόποι δημόσιας εκτέλεσης στη Ρωσία κατά τη διάρκεια της επανάστασης, ένας από τους οποίους περιγράφηκε από την Αμερικανική Επιτροπή Rohrbach: «Ολόκληρο το τσιμεντένιο δάπεδο του θαλάμου εκτελέσεων του Εβραϊκού Τσέκα στο Κίεβο πλημμύρισε με αίμα. σχημάτιζε ένα επίπεδο αρκετών εκατοστών. Ήταν ένα φρικτό μείγμα αίματος, εγκεφάλου και κομμάτια κρανίου. Όλοι οι τοίχοι ήταν πασπαλισμένοι με αίμα. » Κομμάτια εγκεφάλου και τριχωτού της κεφαλής κολλούσαν πάνω του. Μια υδρορροή πλάτους 25 εκατοστών και βάθους 25 εκατοστών και μήκους περίπου 10 μέτρων ήταν γεμάτη αίμα μέχρι το χείλος. Μερικά σώματα ξεκοιλιάστηκαν, άλλα είχαν κομμένα μέλη και άλλα είχαν κυριολεκτικά κομματιαστεί. Κάποιοι είχαν βγάλει τα μάτια τους και τα κεφάλια, τα πρόσωπα, ο λαιμός και ο κορμός τους ήταν καλυμμένα με βαθιές πληγές. Πιο πέρα, βρήκαμε ένα πτώμα με σφήνα σφηνωμένη στο στήθος. Κάποιοι δεν είχαν άλλη γλώσσα. Σε μια γωνία ανακαλύψαμε μια ποσότητα τεμαχισμένων χεριών και ποδιών που ανήκουν σε άγνωστα σώματα . »


(Περιοδικό Defender, Οκτώβριος 1933).

« Η παγκόσμια επανάσταση που θα ζήσουμε θα είναι η αποκλειστική μας δουλειά και θα βρίσκεται στα χέρια μας. Αυτή η επανάσταση θα ενισχύσει την εβραϊκή κυριαρχία σε όλους τους άλλους λαούς . »


- Ο Εβραίος Λαός, 8 Φεβρουαρίου 1919.

« Οι κυβερνήσεις των λαών που περιλαμβάνονται σε αυτή την παγκόσμια δημοκρατία, με τη βοήθεια του νικηφόρου προλεταριάτου,  θα πέσουν όλες χωρίς δυσκολία στα χέρια των Εβραίων. Στη συνέχεια, η ιδιωτική περιουσία θα στραγγαλιστεί από Εβραίους ηγέτες, οι οποίοι θα διαχειρίζονται τα περιουσιακά στοιχεία του κράτους παντού. Έτσι θα εκπληρωθεί η υπόσχεση του Ταλμούδ, δηλαδή η υπόσχεση ότι οι Εβραίοι, κατά την άφιξη του Μεσσία, θα κατέχουν το κλειδί για τα πλούτη όλων των λαών της γης.


 Ο Μπαρούχ Λέβι, σε μια επιστολή προς τον Καρλ Μαρξ, που δημοσιεύτηκε στην ελεγχόμενη από τους Ρότσιλντ La Revue de Paris την 1η Ιουνίου 1928.

Ο Τσόρτσιλ εξέφρασε μια κρίσιμη ιδέα: τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Εβραίοι κομμουνιστές κατά των Γερμανών και των Ρώσων είχαν ενσταλάξει σε αυτούς τους λαούς την επιθυμία για εκδίκηση:


«  Στους σοβιετικούς θεσμούς, η επικράτηση των Εβραίων είναι ακόμη πιο εκπληκτική. Και ο πιο σημαντικός, αν όχι ο πιο σημαντικός, ρόλος στο σύστημα της τρομοκρατίας που εφάρμοσαν οι Έκτακτες Επιτροπές για την Καταπολέμηση της Αντεπανάστασης έπαιξαν οι Εβραίοι , και σε ορισμένες αξιοσημείωτες περιπτώσεις οι Εβραίες. Οι Εβραίοι απολάμβαναν την ίδια κακή φήμη κατά τη σύντομη περίοδο τρόμου που βασίλεψε ο Μπέλα Κουν στην Ουγγαρία. Το ίδιο φαινόμενο συνέβη στη Γερμανία (ιδιαίτερα στη Βαυαρία), στο βαθμό που αυτή η τρέλα μπόρεσε να εκμεταλλευτεί την προσωρινή προσκύνηση του γερμανικού λαού… Το γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις τα εβραϊκά συμφέροντα και οι χώροι λατρείας εξαιρούνται από τους Μπολσεβίκους από την καθολική εχθρότητά τους, έχει την τάση να συσχετίζει την εβραϊκή φυλή, που είναι ολοένα και περισσότερο διαδεδομένη στη Ρωσία Η εκδίκηση έχει ξυπνήσει μεταξύ του ρωσικού λαού . »

Μέχρι  τον χειμώνα του 1920, η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών αποτελούνταν από 52 κυβερνήσεις, 52 έκτακτες επιτροπές (Cheka), 52 ειδικά τμήματα και 52 επαναστατικά δικαστήρια. Επιπλέον, υπήρχαν αμέτρητα "Este-Chekas" - Τσέκα μεταφοράς, Τσέκα σιδηροδρόμων, δικαστήρια για στρατεύματα εσωτερικής ασφάλειας και ιπτάμενα δικαστήρια που στάλθηκαν για μαζικές εκτελέσεις επί τόπου. Σε αυτόν τον κατάλογο των θαλάμων βασανιστηρίων πρέπει να προστεθούν τα ειδικά τμήματα, 16 στρατοδικεία και τμηματικά δικαστήρια. Συνολικά, υπήρχαν περίπου χίλιοι θάλαμοι βασανιστηρίων , και αν λάβουμε υπόψη την ύπαρξη καντονικών Τσέκα εκείνη την εποχή, θα έπρεπε να προστεθούν ακόμη περισσότεροι.


Από τότε, ο αριθμός των σοβιετικών κυβερνήσεων αυξήθηκε: η Σιβηρία, η Κριμαία και η Άπω Ανατολή έχουν κατακτηθεί. Ο αριθμός των Τσέκα έχει αυξηθεί εκθετικά. Σύμφωνα με άμεσα δεδομένα (το 1920, όταν ο Τρόμος δεν είχε υποχωρήσει και οι πληροφορίες για το θέμα δεν είχαν μειωθεί), ήταν δυνατό να καθοριστεί ένας ημερήσιος μέσος όρος για κάθε δικαστήριο: η καμπύλη των εκτελέσεων είναι από μία έως πενήντα (οι τελευταίες φιγουράρουν στα μεγάλα κέντρα) και έως εκατό στις περιοχές που κατακτήθηκαν πρόσφατα από τον Κόκκινο Στρατό. Οι κρίσεις του Τρόμου ήταν περιοδικές, μετά σταμάτησαν, ώστε να είναι δυνατός ο (μέτριος) αριθμός των πέντε θυμάτων την ημέρα, που πολλαπλασιαζόμενος επί τον αριθμό των χιλίων δικαστηρίων δίνει πέντε χιλιάδες, ή περίπου ενάμιση εκατομμύριο ετησίως!  »


(SP Melgunov, σελ. 104· The Secret Powers Behind the Revolution, by Viscount Léon de Poncins, σελ. 151)

" Ας θυμηθούμε ότι στις 17 Ιουλίου 1918, στο Yekaterinburg, με τις εντολές του Τσέκα (Τάξη που έδωσε ο Εβραίος Sverdloff της Μόσχας), η Επιτροπή Εκτέλεσης που διέταξε ο Εβραίος, ο Τσάρβιτς, οι Τέσσες και οι Γκρέιντες, ο Τσαρίνας, ο Τσαρίβιτς, οι Τέσσερις Δούκισσες. Τα πλησιέστερα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας στον θρόνο δολοφονήθηκαν το επόμενο βράδυ. Οι Μεγάλοι Δούκες Μιχαήλοβιτς, Κωνσταντίνοβιτς, Βλαντιμίρ Πέιλι και η Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα ρίχτηκαν σε ένα πηγάδι στο Αλαπάγιεφσκ της Σιβηρίας. Ο μεγάλος δούκας Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς δολοφονήθηκε στο Περμ μαζί με τη συνοδεία του. Ο Ντοστογιέφσκι έκανε λάθος όταν είπε:


«  Μια περίεργη ιδέα μου έρχεται μερικές φορές στο μυαλό: τι θα συνέβαινε στη Ρωσία αν, αντί για τα τρία εκατομμύρια Εβραίους εκεί, υπήρχαν τρία εκατομμύρια Ρώσοι και ογδόντα εκατομμύρια Εβραίοι; Τι θα είχαν συμβεί με αυτούς τους Ρώσους μεταξύ των Εβραίων και πώς θα τους είχαν μεταχειριστεί; Θα είχαν τοποθετηθεί σε ισότιμη βάση μαζί τους; Θα τους επέτρεπαν να προσεύχονται ελεύθερα; Δεν θα τους είχαν απλώς σκλαβώσει, ή χειρότερα, απλώς θα τους είχαν ξεφλουδίσει; «Δεν θα τους είχαν σφαγιάσει μέχρι την πλήρη καταστροφή τους, όπως έκαναν με άλλους λαούς της αρχαιότητας στην εποχή της πρώιμης ιστορίας τους; »


(Nicholas Sokoloff, The Judicial Inquiry into the Assassination of the Imperial Family. Payot, 1924· The Secret Powers of the Revolution, by Viscount Léon de Poncins, σελ. 153-154)

«Ο Μαρξ είναι Εβραίος και περιβάλλεται από ένα πλήθος μικρών Εβραίων, περισσότερο ή λιγότερο ευφυείς, ιντριγκαδόρους, ευκίνητους, κερδοσκόπους, όπως υπάρχουν παντού: εμπορικοί και τραπεζικοί πράκτορες, συγγραφείς, πολιτικοί, ανταποκριτές εφημερίδων όλων των γραμμών. Εν ολίγοις, λογοτεχνικοί μεσίτες, όπως ακριβώς και οι χρηματιστές, με το ένα πόδι στις τράπεζες και το άλλο στο σοσιαλιστικό κίνημα, και τα οπίσθιά τους να κάθονται στον γερμανικό Τύπο. Έχουν καταλάβει όλες τις εφημερίδες και μπορείτε να φανταστείτε την αποκρουστική βιβλιογραφία που προκύπτει . Τώρα, όλος αυτός ο εβραϊκός κόσμος, που αποτελεί μια εκμεταλλευτική αίρεση , έναν λαό από βδέλλες, ένα αδηφάγο παράσιτο , ο Μαρξ νιώθει μια ενστικτώδη κλίση και μεγάλο σεβασμό για τους Ρότσιλντ. Αυτό μπορεί να φαίνεται περίεργο. Τι κοινό έχουν ο κομμουνισμός και η υψηλή χρηματοδότηση; Ω ! Ο κομμουνισμός του Μαρξ επιδιώκει ισχυρό κρατικό συγκεντρωτισμό, και όπου υπάρχει, πρέπει αναπόφευκτα να υπάρχει μια κρατική κεντρική τράπεζα, και όπου υπάρχει, το παρασιτικό εβραϊκό έθνος, που εικάζει την εργασία του λαού, θα βρίσκει πάντα τα μέσα για την ύπαρξή του... Στην πραγματικότητα, θα ήταν για το προλεταριάτο ένα καθεστώς στρατώνων, κάτω από το οποίο οι εργάτες και οι εργάτες θα ήταν κλειστοί - αυτός ο εβραϊκός κόσμος είναι σήμερα σε μεγάλο βαθμό στη διάθεση του Μαρξ ή του Ρότσιλντ. Είμαι βέβαιος ότι, από τη μια, οι Ρότσιλντ εκτιμούσαν τα πλεονεκτήματα του Μαρξ και ότι, από την άλλη, οι γυναίκες, μετατρεπόμενες σε ομοιόμορφη μάζα, σηκώνονταν, κοιμόντουσαν, δούλευαν και ζούσαν στον ρυθμό του τυμπάνου. το προνόμιο της διακυβέρνησης θα βρισκόταν στα χέρια ικανών και μορφωμένων ανθρώπων, αφήνοντας άφθονο χώρο για τις δόλιες και προσοδοφόρες επιχειρήσεις των Εβραίων, που προσελκύονται από την τεράστια επέκταση της διεθνούς κερδοσκοπίας από τις εθνικές τράπεζες...


(Πολεμική κατά των Εβραίων) Μπακούνιν, Μιχαήλ: Ρώσος επαναστάτης του 19ου αιώνα

Ο ερευνητής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, Wayne McGuire, γράφει:


«  Ο Λένιν ήταν Εβραίος σύμφωνα με τα κριτήρια του Νόμου της Επιστροφής του Ισραήλ: είχε έναν Εβραίο παππού και γιαγιά. Φαίνεται ότι ο Λένιν δεν ήταν μόνο Εβραίος, αλλά και ρατσιστής και σοβινιστής, παρόλο που κρατούσε καλά κρυμμένες τις ιδέες του για αυτό το εκρηκτικό θέμα, πιθανώς επειδή ήταν σε ριζική αντίφαση με τον υποτιθέμενο οικουμενισμό του μαρξισμού… Ο Λένιν ήταν ένας Εβραίος ρατσιστής που εμπιστεύτηκε σκόπιμα τα πιο ιδιαίτερα διανοητικά καθήκοντα στους Εβραίους που απαιτούσαν. Αναγνώρισε ότι το 50% της κομμουνιστικής τρομοκρατικής πρωτοπορίας στη νότια και δυτική Ρωσία αποτελούνταν από Εβραίους.



«Εκεί, τα μεγάλα καθολικά προοδευτικά χαρακτηριστικά του εβραϊκού πολιτισμού έγιναν φανερά αισθητά: ο διεθνισμός του, η ανταπόκρισή του στα προοδευτικά κινήματα της εποχής μας (το ποσοστό των Εβραίων στα δημοκρατικά και προλεταριακά κινήματα είναι παντού υψηλότερο από το ποσοστό των Εβραίων στον γενικό πληθυσμό). …Εβραίοι μαρξιστές που ενώνονται με Ρώσους, Λιθουανούς, Ουκρανούς και άλλους εργάτες σε διεθνείς μαρξιστικές οργανώσεις, συμβάλλοντας έτσι (ως Ρώσοι και ως Εβραίοι) στη δημιουργία μιας διεθνούς κουλτούρας του εργατικού κινήματος, διαιωνίζουν τις καλύτερες παραδόσεις του Ιουδαϊσμού . »


Βλαντιμίρ Λένιν, ιδρυτής του Μπολσεβίκικου Κομμουνιστικού Κόμματος


(Απόσπασμα από άρθρο στην Pravda Nord, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1913, που παρατίθεται στον Λένιν για το Εβραϊκό Ζήτημα, σελίδα 10)



Ο βιογράφος του Alexander Solzhenitsyn αφηγείται πώς ένα παιδί Ρώσος Χριστιανός μεγάλωσε ανάμεσα στα παιδιά της εβραϊκής κομμουνιστικής ελίτ: «Σε ηλικία δέκα ετών, ο σταυρός του σκίστηκε από τον λαιμό του κοροϊδεύοντας τους Πρωτοπόρους, και για περισσότερο από ένα χρόνο τον γελοιοποιούσαν...» Ως παιδί, ο Σολζενίτσιν βρισκόταν σε επαφή με μαθητές, των οποίων οι γονείς απολάμβαναν υψηλότερη επίσημη θέση. Τα περισσότερα από τα μέλη των Young Pioneers και της Komsomol, τουλάχιστον στο Ροστόφ, ήταν παιδιά Εβραίων  …


(Michael Scammell, Solzhenitsyn: A Biography, σελ. 64).



Ο Τρότσκι είπε για τη Ρωσία:


«Θα πρέπει να τη μετατρέψουμε (τη Ρωσία) σε μια έρημο που κατοικείται από λευκούς νέγρους. Θα τους επιβάλουμε μια τυραννία που οι πιο αποκρουστικοί δεσπότες της Ανατολής δεν έχουν ονειρευτεί ποτέ. Η ιδιαιτερότητα αυτής της τυραννίας είναι ότι θα την επιβάλει η αριστερά παρά η δεξιά και ότι θα είναι κόκκινη παρά λευκή. Το χρώμα του θα είναι κόκκινο, κυριολεκτικά, γιατί θα χύσουμε τέτοιους χείμαρρους αίματος που θα ωχριάσουν όλες τις ανθρώπινες απώλειες των καπιταλιστικών πολέμων και θα ανατριχιάσουν (τους επιζώντες). Οι μεγαλύτερες ξένες τράπεζες θα συνεργαστούν στενά μαζί μας. Εάν κερδίσουμε την Επανάσταση και συντρίψουμε τη Ρωσία, στις νεκρικές πυρές των λειψάνων της, θα ενισχύσουμε τη δύναμη του Σιωνισμού και θα γίνουμε μια δύναμη ενώπιον της οποίας θα γονατίσει ολόκληρος ο κόσμος . Θα δείξουμε (στον κόσμο) τι σημαίνει αληθινή δύναμη. « Μέσα από τον τρόμο και την αιματοχυσία, θα βυθίσουμε τη ρωσική διανόηση σε πλήρη λήθαργο, ηλιθιότητα, ζωότητα ... Και μέχρι στιγμής, οι νέοι μας ντυμένοι με δέρμα – γιοι ωρολογοποιών από την Οδησσό, την Όρσα, τον Γκόμελ και τη Βίννιτσα – ω, πόσο όμορφα, πόσο ενάρετα κυριαρχούν στο μίσος για κάθε τι ρωσικό! Με τι ευχαρίστηση καταστρέφουν σωματικά τη ρωσική διανόηση – αξιωματικούς, μηχανικούς, δάσκαλους, ιερείς, στρατηγούς, γεωπόνους, ακαδημαϊκούς, συγγραφείς ! »


(Secret Forces in Russian History. United Kingdom Begunov 1995, σελ. 148. Πηγή: Simanovich, Aaron Samuilovich. Memories of Grigory Rasputin's Secretary. Παρίσι, 1922. Παράθεση από: Hatushin V., Draft Cattle for the Jews. M.15, C.91),91.


— « Πολλοί Εβραίοι ηγέτες από τις πρώτες μέρες της επανάστασης εκτελέστηκαν κατά τις δίκες του Τρότσκι, άλλοι βρίσκονται στη φυλακή. Ο Τρότσκι-Μπρονστάιν είναι εξόριστος. Ο Γιάνκελ Γκάμαρνικ, ο Εβραίος επικεφαλής του πολιτικού τμήματος της διοίκησης του στρατού, πέθανε. Ένας άλλος άγριος Εβραίος, ο Jagoda (Guerchol Yakuda), ο οποίος ήταν επί μακρόν αρχηγός της GPU, βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη φυλακή. Ο Εβραίος στρατηγός, Τζακίρ, είναι νεκρός και μαζί του θυσιάστηκαν πολλοί άλλοι από εκείνους της φυλής του. Και αν κρίνουμε από τις αποσπασματικές και μερικές φορές ακόμη και αντιφατικές λίστες που έφτασαν σε εμάς από τη Σοβιετική Ένωση, οι Ρώσοι έχουν πάρει τη θέση ορισμένων Εβραίων στα υψηλότερα επίπεδα της επίσημης σοβιετικής κλίμακας. Μπορούμε να συμπεράνουμε από αυτό ότι η κυβέρνηση του Στάλιν απελευθερώθηκε από τον εβραϊκό έλεγχο και έγινε εθνική κυβέρνηση; Καμία γνώμη δεν θα μπορούσε να είναι πιο λανθασμένη ή πιο επικίνδυνη από αυτή...


Οι Εβραίοι μερικές φορές δίνουν έδαφος και θυσιάζουν κάποιες ζωές, με την ελπίδα να σώσουν, μέσω έξυπνων διευθετήσεων, την απειλούμενη δύναμή τους. Εξακολουθούν να κατέχουν τους κύριους μοχλούς ελέγχου. Την ημέρα που θα αναγκαστούν να τα εγκαταλείψουν, το μαρξιστικό οικοδόμημα θα καταρρεύσει σαν τραπουλόχαρτο. Για να αποδείξει κανείς ότι, αν και η εβραϊκή κυριαρχία είναι σοβαρά διακυβευμένη, οι Εβραίοι εξακολουθούν να είναι επικεφαλής, αρκεί να λάβει κανείς τη λίστα των ανώτατων αξιωματούχων του Κόκκινου Κράτους. Οι δύο κουνιάδοι του Στάλιν, ο Λάζαρος και ο Μωυσής Καγκάνοβιτς , ήταν αντίστοιχα Υπουργοί Μεταφορών και Βιομηχανίας. Ο Litvinoff (Wallach-Jeyer-Finkelstein) διευθύνει ακόμη την εξωτερική πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης... Η θέση του πρέσβη στο Παρίσι ανατίθεται στον Εβραίο Louritz, αντικαθιστώντας τον Ρώσο Potemkin, που ανακλήθηκε στη Μόσχα. Ενώ ο πρεσβευτής της ΕΣΣΔ στο Λονδίνο, ο Εβραίος Maisky, φαίνεται να έχει πέσει σε ντροπή, είναι ο συμπατριώτης του, Samuel Kagan, ο οποίος εκπροσωπεί την ΕΣΣΔ στην Επιτροπή Μη Παρέμβασης στο Λονδίνο. Ένας Εβραίος ονόματι Yureneff (Gofmann) είναι ο πρεσβευτής της ΕΣΣΔ στο Βερολίνο… Από την αρχή της δυσαρέσκειας στον Κόκκινο Στρατό, η φρουρά του Κρεμλίνου και η ευθύνη για την προσωπική ασφάλεια του Στάλιν έχουν ανατεθεί στον Εβραίο συνταγματάρχη Jacob Rapaport.


Όλα τα στρατόπεδα εγκλεισμού, με πληθυσμό επτά εκατομμυρίων Ρώσων, βρίσκονταν υπό την ηγεσία του Εβραίου Mendel Kermann, με τη βοήθεια των Εβραίων Lazarus Kagan και Semen Firkin . Όλες οι φυλακές της χώρας, γεμάτες εργάτες και αγρότες, διοικούνται από τον Εβραίο Kairn Apeter. Το πρακτορείο ειδήσεων και ολόκληρος ο Τύπος στη χώρα ελέγχονται από Εβραίους ... Το πανούργο σύστημα διπλού ελέγχου, που δημιούργησε ο αείμνηστος Jankel Gamarnik, αρχηγός του πολιτικού επιτελείου του στρατού, εξακολουθεί να λειτουργεί, από όσο γνωρίζουμε. Έχω μπροστά μου τον κατάλογο αυτών των υψηλόβαθμων Εβραίων, πιο ισχυρών από τους Blüchers και τους Egonoffs, στους οποίους τόσο συχνά αναφέρεται ο ευρωπαϊκός Τύπος. Έτσι, ο Εβραίος Aronchtam, του οποίου το όνομα δεν αναφέρεται ποτέ, είναι ο πολιτικός επίτροπος του στρατού στην Άπω Ανατολή. ο Εβραίος Ραμπίνοβιτς είναι ο πολιτικός επίτροπος του στόλου της Βαλτικής κ.λπ. Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι η κυβέρνηση του Στάλιν, παρ' όλες τις προσπάθειές της για καμουφλάζ, δεν ήταν ποτέ και δεν θα είναι ποτέ εθνική κυβέρνηση. Το Ισραήλ θα είναι πάντα η κυρίαρχη δύναμη και η κινητήρια δύναμη . Όσοι δεν βλέπουν ότι η Σοβιετική Ένωση δεν είναι ρωσική είναι τυφλοί.  »


(Οι ηγέτες της Ρωσίας, Denis Fahey)


— Εβραίοι ιδρυτές του ρωσικού σοσιαλδημοκρατικού κινήματος το 1883


Hesya Helfmann, Εβραίος δολοφόνος του Τσάρου Αλέξανδρου


Το  Outin ακολούθησε μεγάλος αριθμός Εβραίων, συμπεριλαμβανομένου του Marc Natanson, ιδρυτή του ρωσικού λαϊκιστικού κινήματος· Paul Axeirod, ο οποίος, με τον George Pleckahnov και τη Vera Zasulitch, σχημάτισαν το «Triumvirate» των ιδρυτών του ρωσικού σοσιαλδημοκρατικού κινήματος το 1883· Rosalie Bograd, σύζυγο του Plekhanovsky; Aaron Sundelievitch και Hesya Helfmann, ο οποίος ήταν μεταξύ εκείνων που καταδικάστηκαν σε θάνατο για τη δολοφονία του Τσάρου Αλέξανδρου.  »


— ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

- Ο Ντοστογιέφσκι και το «Εβραϊκό ζήτημα» A Writer's Journal, Μάρτιος 1877  

- Εβραίοι των Χαζάρων (Ουκρανία) εναντίον Ρωσίας - Μια παλιά και επίμονη μνησικακία.   

-    Η Νέα Εποχή των Δυσκολιών, Μέρη ΙΙ και ΙΙΙ — Ο Πούτιν φέρνει το Γενικό Επιτελείο του σε Γραμμή: Συμμαχεί με το Ισραήλ Ενάντια στον Άξονα της Αντίστασης

— Η Ευτυχισμένη Εβραϊκή Σέχτα που Ελέγχει τον Τραμπ και τον Πούτιν — Ο Εβραίος Ρόλος στην Επανάσταση των Μπολσεβίκων — Οι Μπολσεβίκοι Εβραίοι Ένοχοι για την Κρυφή Γενοκτονία των Εκατομμυρίων Ρώσων Twen. - Οι Ρώσοι Εβραίοι θεωρούν κτήμα τους το goyim - Ρωσία. Η «Εβραϊκή Τελετουργική Δολοφονία» της Ρωσικής Αυτοκρατορικής Οικογένειας - Ρωσία. Η εβραϊκή KGB - Ρωσία. Οι Αδιανόητες φρικαλεότητες που Διέπραξαν οι Μπολσεβίκοι Εβραίοι κατά των Εθνικών: Αδιάψευστες αποδείξεις. - Σολζενίτσιν: Τα Πρωτόκολλα της Σιών εκπληρώνονται μπροστά στα μάτια μας - Ο Σολζενίτσιν καταδικάζει την εβραϊκή επιρροή στον ρωσικό λαό - Μια Ρωσία βάναυσα από τον Σιωνισμό . - Βλαντιμίρ Πούτιν: «Το 80 με 85% των Μπολσεβίκων στην εξουσία στην ΕΣΣΔ ήταν Εβραίοι. »  

  

  https://numidia--liberum-blogspot-com

  

  Hannibal Genseric ..



Η Πολιτική σταδιοδρομια αυτου του ΑΘΛΙΟΥ ΚΑΡΕΚΛΟLOVERS ΓΥΡΟΛΟΓΟΥ ΣΩΤΗΡΑΣ ΜΑΣ ..

- ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΣΑΣ ΚΑΘΟΡΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ..

- ΣΑΣ ΤΟ ΘΥΜΙΖΩ ..ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ...ΣΚΑΤΟΜΥΑΛΟΙ .

-  ΟΛΟΙ  ΙΔΙΟΙ  - ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΝΟΜΑ -  ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ -  ΟΛΑ ΠΟΥΤΑΝΑ..

 - Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟΣ ΞΕΦΤΙΛΑΣ ΠΑΝΤΑ ΑΞΙΟΣ ΣΥΝΕΧΙΣΤΗΣ ΔΙΕΚΠΕΡΑΙΩΤΗΣ ΞΕΝΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ.

- ΟΛΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ

ΤΟ  ΠΟΛΙΤΙΚΟ  ΒΟΛΕΜΑ  ΔΕΝ  ΕΧΕΙ  ΧΡΩΜΑΤΑ  ΚΑΙ  ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ.. ΜΟΝΟ  ΚΟΝΟΜΑ  ΚΑΙ  ΜΙΖΑ  ΡΕ  ΓΙΔΙΑ...

- ΑΝΑΠΝΕΕΙ ΣΤΕΡΩΝΤΑΣ ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ..


. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ε.ΑΡ. και του Συνασπισμού το 1989, ενώ είχε δραστηριοποιηθεί από το 1972 στον παράνομο Ρήγα Φεραίο και στο Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού, δίπλα στον Λεωνίδα Κύρκο και τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Ιδρυτικό στέλεχος και βουλευτής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και από το 2010 της ΔΗΜ.ΑΡ.. Μετά την διαγραφή του δραστηριοποιήθηκε με το Ποτάμι.



- Το 2006 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων με την παράταξη «Ανοιχτή Πόλη». Στις περιφερειακές εκλογές του 2010 ήταν επικεφαλής του συνδυασμού «Αττική Γη» και εκλέχθηκε περιφερειακός σύμβουλος στην Περιφέρεια Αττικής.

-  Εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών, στις εκλογές του 2007 και του 2009 με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., του 2012 με τη Δημοκρατική Αριστερά και του 2015 με το Ποτάμι. Τον Ιανουάριο του 2019 με τον επίσης βουλευτή του κόμματος, Γιώργο Αμυρά, τάχθηκαν κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών, διαφωνώντας με τη στάση του κόμματος για ψήφο κατά συνείδηση.[1] Τελικά, ο Ψαριανός ψήφισε «παρών».[2]

-  Τον Μάιο του 2019 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του στις βουλευτικές εκλογές του 2019 με τη Νέα Δημοκρατία στο Νότιο Τομέα της Β' εκλογικής περιφέρειας Αθηνών.[3] Έλαβε 11.051 ψήφους και δεν εξελέγη βουλευτής.[4] Αργότερα, διορίστηκε ως μετακλητός συνεργάτης στο γραφείο του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Παναγιώτη Πικραμμένου.[5]

https://el.wikipedia.org/

Σάββατο 22 Μαρτίου 2025

Διακήρυξη Μπάλφουρ: Η αρχή του κύκλου αίματος στην Παλαιστίνη και η ίδρυση του Ισραήλ ..


 Διακήρυξη Μπάλφουρ: Η αρχή του κύκλου αίματος στην Παλαιστίνη και η ίδρυση του Ισραήλ

Μαριάνθη Πελεβάνη

https://tvxs.gr/istoria/

13 Μάι. 2022 


Στις 2 Νοεμβρίου 1917 ο επικεφαλής της βρετανικής διπλωματίας Άρθουρ Μπάλφουρ υπογράφει ένα κείμενο, σύμφωνα με το οποίο «η κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητας είναι ευνοϊκά διακείμενη στην ίδρυση στην Παλαιστίνη μιας εθνικής εστίας για τον εβραϊκό λαό».


Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος εισερχόταν στον τελευταίο χρόνο του και το Λονδίνο επιδίωκε να ενισχύσει τις θέσεις του και να εξασφαλίσει την υποστήριξη του σιωνιστικού κινήματος, το οποίο αναπτυσσόταν στους κόλπους των εβραϊκών κοινοτήτων της Ευρώπης και της Αμερικής.


Η λεγόμενη Διακήρυξη Μπάλφουρ ήταν αυτή που τότε, πριν από έναν αιώνα, άνοιξε τον δρόμο για τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ και την κατοχή της Παλαιστίνης, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.


Πολιτικός σιωνισμός


Το κίνημα του Σιωνισμού αναπτύχθηκε κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα στη Δυτική Ευρώπη και στην τσαρική Ρωσία και έκτοτε απέβλεπε στη δημιουργία ενός εβραϊκού εθνικού κράτους στην περιοχή της Παλαιστίνης. Στο πλαίσιο αυτό, από το 1882 έως το 1914, δεκάδες χιλιάδες Εβραίοι μετανάστευσαν στην αρχαία κοιτίδα τους, όπου σταδιακά αγόρασαν μεγάλες εκτάσεις γης και ανέπτυξαν τους δικούς τους θεσμούς.


Στα τέλη Αυγούστου του 1897, ένα χρόνο μετά την έκδοση του βιβλίου του «Το εβραϊκό κράτος», ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Τίοντορ Χερτσλ συγκαλεί στη Βασιλεία, στην Ελβετία, το πρώτο σιωνιστικό συνέδριο, στο οποίο συμμετέχουν κάπου 200 εκπρόσωποι, προερχόμενοι στην πλειονότητά τους από την ανατολική Ευρώπη και κυρίως από τη Ρωσία.


«Ο σιωνισμός φιλοδοξεί να δημιουργήσει, για τον εβραϊκό λαό, μια εστία στην Παλαιστίνη την οποία θα εγγυάται το δημόσιο δίκαιο», διακηρύττει το συνέδριο.

- Το συνέδριο θέλει ιδίως να ενθαρρύνει «τον αποικισμό της Παλαιστίνης από εβραίους αγρότες, εργάτες και τεχνίτες», να ενισχύσει το «εβραϊκό εθνικό αίσθημα» και να εξασφαλίσει από διάφορες κυβερνήσεις «την απαραίτητη συναίνεση για την υλοποίηση των πόθων του σιωνισμού».


Παράλληλα, ο αντισημιτισμός και τα πογκρόμ στη Ευρώπη επιτάχυναν την άφιξη των Εβραίων στην Παλαιστίνη: ήταν 47.000 στο 1895 έναντι 24.000 το 1882.


Από αραβικής πλευράς, μετά τις διαμαρτυρίες παραγόντων της Ιερουσαλήμ, οι πρώτες πολιτικές οργανώσεις  για να αγωνιστούν κατά του σιωνισμού δημιουργήθηκαν το 1911 στη Χάιφα και στη Γιάφα.


Τα βρετανικά συμφέροντα


Στα τέλη του 1915, η Γαλλία και η Βρετανία συζητούν έναν διαμοιρασμό των αραβικών εδαφών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Παράλληλα βρετανοί απεσταλμένοι διαπραγματεύονται με τον Χουσεΐν, σαρίφη της Μέκκας, τον οποίο δελεάζουν με το όνειρο της αραβικής ανεξαρτησίας.


Το 1916, ο βρετανός σερ Μαρκ Σάικς και ο γάλλος Φρανσουά Ζορζ-Πικό αποφασίζουν να θέσουν την Παλαιστίνη υπό διεθνή διοίκηση, στο πλαίσιο ενός μελλοντικού διαμοιρασμού, μεταξύ των χωρών τους, των αραβικών επαρχιών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.


Όμως η Βρετανία δεν περιορίζεται σε αυτήν τη διεθνοποίηση, ακόμη κι αν αποκτά τον άμεσο έλεγχο των λιμανιών της Χάιφα και του Αγίου Ιωάννη της Άκρας. Θέλει να κατευθύνει προς όφελός της τις σιωνιστικές φιλοδοξίες και θεωρεί πως η αναγνώριση μιας «εβραϊκής εθνικής εστίας» μπορεί να την εξυπηρετεί προκειμένου να διασφαλίσει τα συμφέροντά της στη Μέση Ανατολή.


Από την πλευρά του, το σιωνιστικό κίνημα ξεκινά διαπραγματεύσεις με τη βρετανική κυβέρνηση. Το βοηθά ο διορισμός στο Φόρεϊν Όφις, στα τέλη του 1916, του Άρθουρ Μπάλφουρ, που βλέπει με συμπάθεια την εβραϊκή υπόθεση.


Διαβάστε επιπλέον:


«Το Ισραήλ, η Παλαιστίνη και η ειρήνη» του Άμος Οζ

«Παλαιστίνη, σιωνισμός, αντίσταση» συλλογικό έργο

«Παλαιστίνη» του Χούμπερτ Χαντάντ

«Παλαιστίνη: αιτίες και μύθοι» του Νασίμ Αλάτρας

Μια απλή φράση


Στις 2 Νοεμβρίου 1917 λοιπόν, ο Άρθουρ Μπάλφουρ απευθύνει στον λόρδο Γουόλτερ Ρόθτσιλιντ, ύπατο εκπρόσωπο της βρετανικής εβραϊκής κοινότητας, δακτυλογραφημένη επιστολή εγκεκριμένη από το υπουργικό συμβούλιο, με την οποία του ζητά να γνωστοποιήσει στη σιωνιστική Ομοσπονδία πως:


«Η κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητας είναι ευνοϊκά διακείμενη στην ίδρυση στην Παλαιστίνη μιας εθνικής εστίας για τον εβραϊκό λαό και θα καταβάλει κάθε προσπάθεια προκειμένου να διευκολύνει την πραγματοποίηση αυτού του σκοπού, νοουμένου ότι τίποτα δεν θα γίνει που να μπορεί να πλήξει τα πολιτικά και θρησκευτικά δικαιώματα των μη εβραϊκών κοινοτήτων στην Παλαιστίνη, ή τα δικαιώματα και το πολιτικό καθεστώς που απολαμβάνουν οι Εβραίοι στις υπόλοιπες χώρες».

- Αυτή η απλή φράση αποτελεί μια μεγάλη νίκη για τον Χάιμ Βάιτσμαν, επικεφαλής των σιωνιστών της Βρετανίας και μελλοντικό πρώτο πρόεδρο του Ισραήλ, ο οποίος κατηύθυνε όλες τις προσπάθειές του προς την επίτευξη αυτού του σκοπού.


Στην προκειμένη περίπτωση, το πρόβλημα δεν ήταν μόνο ότι οι Βρετανοί μοίραζαν εδάφη που δεν τους ανήκαν· το πρόβλημα ήταν ότι δύο χρόνια νωρίτερα είχαν «προσφέρει» τα ίδια ακριβώς εδάφη και στους Αραβες, προκειμένου να τους προσεταιρισθούν στον αγώνα εναντίον των Τούρκων.


Βέβαια, στη Μέση Ανατολή, οι Άραβες ποτέ δεν ρωτήθηκαν για τη διακήρυξη αυτή, ούτε καν ενημερώθηκαν για την ύπαρξή της. Κι όμως, το 1917 οι Εβραίοι αποτελούσαν μόλις το 7% του πληθυσμού της Παλαιστίνης.


Έτσι, οι πρώτες διαδηλώσεις κατά της διακήρυξης Μπάλφουρ πραγματοποιούνται τον Φεβρουάριο του 1920 στην Ιερουσαλήμ, στη Γιάφα και στη Χάιφα.


Η γέννηση του κράτους του Ισραήλ


Τον Απρίλιο του 1920, η διάσκεψη του Σαν Ρέμο αναθέτει στο Λονδίνο την εντολή για την Παλαιστίνη. Σύμφωνα με το κείμενο της εντολής αυτής, που εγκρίθηκε οριστικά το 1922 από την Κοινωνία των Εθνών, η Βρετανία «θα αναλάβει την ευθύνη να δημιουργήσει στη χώρα μια πολιτική, διοικητική και οικονομική κατάσταση που θα εξασφαλίσει την εγκαθίδρυση μιας εθνικής εστίας για τον εβραϊκό λαό». Είναι μια τεράστια επιτυχία για τους σιωνιστές.


Το 1936 ξέσπασε η λεγόμενη «Αραβική Εξέγερση», που στρεφόταν τόσο εναντίον των Βρετανών όσο και των Εβραίων κατοίκων της Παλαιστίνης.


- Με την άνοδο του ναζισμού και μετά το Ολοκαύτωμα στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η εβραϊκή μετανάστευση στην Παλαιστίνη αποκτά αξιοσημείωτη έκταση ενώ μυστικές ένοπλες σιωνιστικές ομάδες επιταχύνουν την πίεση.


Την ίδια περίοδο, η υποχώρηση της βρετανικής ισχύος ανά την υφήλιο έμελλε να επηρεάσει την ισορροπία δυνάμεων και στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Αντιμέτωπη με τα τεράστια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που της κληροδότησε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, η Εργατική κυβέρνηση του Κλέμεντ Ατλι δεν ήταν σε θέση να διατηρήσει άθικτη την αχανή βρετανική αυτοκρατορία, ιδιαίτερα μάλιστα όταν το αίτημα των αποικιακών λαών για ελευθερία έβρισκε θετική ανταπόκριση και από τις δύο νέες υπερδυνάμεις: τις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ενωση. Ετσι, το 1946, οι Βρετανοί αποχώρησαν από την Ιορδανία, ενώ το καλοκαίρι του επόμενου έτους θα αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν ακόμα και την Ινδία.


Η εξασθένηση της Βρετανίας κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, σε συνδυασμό με την αδυναμία της να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις εβραϊκές παραστρατιωτικές οργανώσεις (όπως η Χαγκανά, η Ιργκούν κ.ά.), οδήγησαν το Λονδίνο στην απόφαση να εγκαταλείψει την Παλαιστίνη.



- Πράγματι, τον Φεβρουάριο του 1947, η Βρετανία ζήτησε από τον νεοσύστατο Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών να αποφανθεί σχετικά με την τύχη της Παλαιστίνης που, μετά την αποχώρηση των Γάλλων από τη Συρία και τον Λίβανο, αποτελούσε την τελευταία δυτική «εντολή» στη Μέση Ανατολή. Τον Μάιο του ίδιου έτους, ο ΟΗΕ συγκρότησε ειδική επιτροπή η οποία, αφού μελέτησε διεξοδικά την κατάσταση έτσι όπως είχε διαμορφωθεί κατά τις τελευταίες δεκαετίες, υπέβαλε δύο σχέδια για το μέλλον της Παλαιστίνης: το πρώτο σχέδιο, που συντάχθηκε από την πλειοψηφία των μελών της επιτροπής, εισηγείτο τη διαίρεση της Παλαιστίνης με τη δημιουργία ενός εβραϊκού και ενός αραβικού κράτους. Αντίθετα, το σχέδιο της μειοψηφίας προέκρινε την ομοσπονδιακή ένωση των δύο κρατών και την άσκηση μιας κοινής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής.


Η εβραϊκή πλευρά αποδέχθηκε την πρόταση της πλειοψηφίας, ενώ οι Αραβες απέρριψαν και τα δύο σχέδια. Ετσι, στις 29 Νοεμβρίου 1947, η Γενική Συνέλευση ΟΗΕ με 33 ψήφους υπέρ, 13 κατά (μεταξύ αυτών και της Ελλάδος) και 10 αποχές ψήφισε το σχέδιο διαχωρισμού της Παλαιστίνης σε δύο κράτη, το εβραϊκό και το αραβικό, με την πόλη των Ιεροσολύμων υπό ειδικό διμερές καθεστώς ως corpus separatum.


Στις 14 Μαΐου του 1948, ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν ανακηρύσσει την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ αμέσως μετά το τέλος της βρετανικής εντολής στην Παλαιστίνη – η 15η Μαΐου έχει καταγραφεί δε από τους Παλαιστίνιους ως η «Νάκμπα», η Καταστροφή, καθώς βλέπουν να εγκαθιδρύεται στην ιστορική Παλαιστίνη το εβραϊκό κράτος.


- Ο αραβικός κόσμος, όμως, δεν ήταν διατεθειμένος να δεχθεί τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ σε μια περιοχή που πίστευε ότι του ανήκε, αλλά είχε δοθεί στους Εβραίους από τη Δύση ως «αποζημίωση» για το Ολοκαύτωμα. Στις 15 Μαΐου, μία μόλις ημέρα μετά την ανακήρυξη της ίδρυσης του Ισραήλ, στρατιωτικές δυνάμεις της Αιγύπτου, της Ιορδανίας, του Λιβάνου, του Ιράκ και της Συρίας επιτέθηκαν εναντίον του νεοσύστατου κράτους. Ο πρώτος αραβοϊσραηλινός πόλεμος είχε μόλις ξεκινήσει…


TO VIDEO ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΣΑΝ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ...Λ.Ι

Μη διαθέσιμο βίντεο

Αυτό το βίντεο είναι ιδιωτικό

- Η στάση της Ελλάδας

- Η Ελλάδα ήταν η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που το 1947 ψήφισε εναντίον της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ. Όπως εξηγεί ο Μανόλης Κούμας, καθηγητής Ιστορίας στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, οι παραδοσιακοί δεσμοί με τον αραβικό κόσμο, τα γενικότερα συμφέροντα στη Μέση Ανατολή και στα Πατριαρχεία Ιεροσολύμων και Αντιοχείας, καθώς και ο φόβος αντιποίνων εις βάρος της ελληνικής κοινότητας της Αλεξάνδρειας, οδήγησαν την κυβέρνηση Σοφούλη στην απόφαση να αντιταχθεί στη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ.

- Αν και τον Μάρτιο του 1949 η Ελλάδα αναγνώρισε de facto το Ισραήλ, οι σχέσεις των Αθηνών με την Ιερουσαλήμ δεν αποκαταστάθηκαν πλήρως παρά μόνο το 1990, όταν η ελληνική πλευρά, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, προχώρησε στην de jure αναγνώριση του ισραηλινού κράτους, θέτοντας τις βάσεις για τη σημερινή συνεργασία των δύο κρατών. Πρώτη επίσημη επίσκεψη ισραηλινού προέδρου στη χώρα μας είχαμε μόλις τον Φεβρουάριο του 2006, όταν λίγες ώρες μετά την ανάθεση καθηκόντων υπουργού των Εξωτερικών στην Ντόρα Μπακογιάννη, η τελευταία υποδεχόταν τον πρόεδρο του Ισραήλ τιμώντας τον ως επίτιμο δημότη της πόλεως των Αθηνών υπό την ιδιότητά της ως δημάρχου.


Διαβάστε επίσης

«Tελετή συγγνώμης» από τον Μπάνκσι για τη Διακήρυξη Μπάλφουρ

Παρασκευή 14 Μαρτίου 2025

ΚΟΥΛΑΑΑΑΑΑ ??

Celesta MS🇬🇷
@Celesta91883911
·
13 Μαρ
Άλλη μία υπόθεση που έχει θαφτεί αλλά, δεν την ξεχνάμε. Ακόμα περιμένουμε τα ονόματα των πολιτικών που είχε αναφέρει στην αρχή σε κατάθεσή της η 12χρονη τότε .
Με τον Μίχο τι γίνεται?


ΚΟΥΛΑΑΑΑΑΑΑ ΠΟΥ ΕΙΣΙ ΜΑΡΙ ???



Τρίτη 11 Μαρτίου 2025

στις 2 Μαΐου 2011 ΔΟΛΟΦΟΝΕΙΤΑΙ..

Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν αποτέλεσε τον καταλύτη της παγκόσμιας τρομοκρατίας.

-  2 Μαΐου  από την ημέρα που ο κόσμος έμαθε ότι ο Οσάμα Μπιν Λάντεν, ηγέτης της αλ Κάιντα έπεσε νεκρός με μία σφαίρα στο κεφάλι από πυρά Αμερικανών καταδρομέων στο Πακιστάν.



Ο Οσάμα μπιν Λάντεν, ο Νο 1 καταζητούμενος στον κόσμο, ιδρυτής της Αλ Κάιντα και εγκέφαλος των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στη Νέα Υόρκη με πάνω από 3.000 νεκρούς, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Neptune Spear, των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ στο κρησφύγετό του στη Μπίλαλ Τάουν, Αμποταμπάντ, στο Πακιστάν, στις 2 Μαΐου 2011, ώρα 01:00 Πακιστάν.