https://www.google.com/
- Η Συνθήκη της Λωζάνης (1923) πράγματι καθορίζει ρητά το όριο των 3 ναυτικών μιλίων για τα τουρκικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο.
- Το άρθρο 6 της Συνθήκης ορίζει ότι τα θαλάσσια όρια περιλαμβάνουν τα νησιά και τις νησίδες που απέχουν λιγότερο από 3 μίλια από την ακτή. Επίσης, με το άρθρο 12, η Τουρκία αποδέχθηκε την κυριαρχία της Ελλάδας στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, εκτός από την Ίμβρο και την Τένεδο, με τον ρητό περιορισμό ότι στην Τουρκία παραμένουν μόνο τα νησιά που βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη των 3 μιλίων (περίπου 5,5 χιλιόμετρα) από την ασιατική ακτή.
- Η ιστορική πραγματικότητα της υπογραφής αυτής της πράξης εξαρτάται από δύο διαφορετικές νομικές και γεωγραφικές προσεγγίσεις:
- Σενάριο 1: Η προσέγγιση της σταθερής γεωγραφικής ζώνης
- Κυριαρχία: Η Τουρκία παραιτήθηκε από κάθε τίτλο και δικαίωμα πέρα από τα 3 μίλια.
- Νησιά: Όλα τα νησιά πέρα από αυτή τη ζώνη κατοχυρώθηκαν στην Ελλάδα (ή την Ιταλία τότε για τα Δωδεκάνησα).
- Σύνορα: Τα τουρκικά θαλάσσια σύνορα στο Αιγαίο «κλείδωσαν» οριστικά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων της Λωζάνης.
- Σενάριο 2: Η εξέλιξη του Διεθνούς Δικαίου ΘΑΛΑΣΣΑΣ..
- ΑΙΓΙΑΛΙΤΙΔΑ ζώνη: Τα 3 μίλια ήταν ο γενικός κανόνας του διεθνούς δικαίου το 1923 για τα περισσότερα κράτη.
- Επέκταση: Το σύγχρονο Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) επιτρέπει την επέκταση έως τα 12 μίλια.
- Μεταβολή: Τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία επέκτειναν αργότερα τα χωρικά τους ύδατα στα 6 μίλια (η Ελλάδα το 1936 και η Τουρκία το 1964).

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου