ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΩ ΘΑ ΓΙΝΩ ΠΛΑΤΑΝΟΣ .

 Επιπλέον τι θα γίνει όταν έρθει η ώρα της σφαγής; Θα σφαχτούν και οι δυο με τον ίδιο τρόπο ή θα έχουμε τίποτα ρατσιστικά φαινόμενα;

 ksipnistere  23/05/2026

Από την Όλγα Παντελοπούλου:

Πριν λίγο καιρό μιλήσαμε για τον δικαιωματισμό, αυτή την παρεκτροπή του νου η οποία ορίζει ότι δικαίωμά μου είναι να κάνω ότι θέλω κόντρα σε λογική, κανόνες, ηθική και κόντρα στα συμφέροντα όχι μόνο των άλλων αλλά και τα δικά μου.

Διότι μπορεί, για παράδειγμα, η επιλογή του κοινωνικού φύλου να κινείται στα όρια μεταξύ δικαιωματισμού και δικαιώματος αλλά η άρνηση να συναινέσεις στην τοποθέτηση κοχλιακού εμφυτεύματος στο παιδί σου επειδή κι εσύ είσαι κωφός, είναι αισχρός δικαιωματισμός και ποινικά κολάσιμη πράξη.

Από ότι φαίνεται όμως η δεξαμενή τροφοδότησης αυτού του φαινομένου είναι ανεξάντλητη. Δεν απολείπεται καμία πτυχή της ζωής η οποία δεν κατοχυρώνεται από τον δικαιωματισμό. Σε αυτό τον χώρο αντιπροσωπεύονται όλες οι ανθρώπινες εκφράσεις που δεν θα εμφανίζονταν χωρίς την κάλυψη του.

Διακρίνεις ελευθεριότητα, θλίψη, εξευτελισμό, πόνο, απώλεια λογικής και προορισμού, γελοιότητα, ανηθικότητα, απανθρωπισμό, έκθεση σε κίνδυνο, παρανομία, εκμαυλισμό του περίγυρου, μοναξιά, πικρία και φυσικά ικανοποίηση, χαρά, αυτοπραγμάτωση, ακτιβισμός, θέση ζωής…

Ο σεβασμός στην διαφορετικότητα είναι δεδομένος.

Αλλά τι θα λέγατε αν βλέπατε μια κυρία να κυκλοφορεί στον δρόμο σέρνοντας τον σύντροφό της από το λουρί του σκύλου;

- Σας θυμίζω ότι η “φυσιολογική” οικογενειακή βία διώκεται αυτεπάγγελτα χωρίς να απαιτείται δηλαδή έγκληση του θύματος. Άρα ένας άντρας δεν μπορεί να δείρει ή να εξευτελίσει δημοσίως την γυναίκα του ακόμα κι αν εκείνη συναινεί.

Τι θα λέγατε αν βλέπατε μια τροφαντή γουρνίτσα να κυλιέται στις λάσπες που είναι δικαίωμά της άλλωστε ακόμα κι αν έχει δυο πόδια; Το θέμα αρχίζει όταν η γουρουνίτσα απαιτεί να γιατροπορεύεται από κτηνίατρο ο οποίος αν αρνηθεί να προχωρήσει σε θεραπεία θα βρεθεί σε ανάγκη να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας. Προς το παρόν δηλαδή γιατί σε μερικά χρόνια θα αναγκαστεί να γίνει ελέφαντας ώστε να ικανοποιήσει το καπρίτσιο της γουρουνίτσας.

Η οποία πιθανότατα δεν πάσχει από ψυχική νόσο αλλά υποκρίνεται. Διαφορετικά δεν θα φορούσε γυαλιά επειδή τα γουρούνια δεν φοράνε γυαλιά, ούτε θα μιλούσε ανθρώπινα, ούτε θα είχε έμμηνο ρύση ούτε θα είχε την μαμά της επειδή θα είχε γίνει μπέικον. Και πολλά άλλα τέτοια που αποδεικνύουν ότι η μουσίτσα μας δουλεύει και καλά κάνει αφού μπορεί.

Η μαμά υπερασπίζεται την επιλογή της γουρούνας της επειδή και η ίδια απανθρωπίστηκε νωρίτερα και απογυμνώθηκε από ιδανικά, αρετές και αξίες.

Πότε θα δούμε άραγε ένα πραγματικά θαρραλέο άνθρωπο να γίνεται ποτάμι και να τρέχει χωρίς σταματημό ή ακόμα καλύτερα να γίνεται πορτοκαλιά και να μένει ακίνητος δια βίου;

Τώρα βέβαια κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει με τους γάμους μεταξύ ανθρώπων και ζώων και αν θα αναγνωριστούν οι δικαιωματικές και δικαιωματιστικές απαιτήσεις των δεύτερων, αν θα εκπροσωπούνται από άνθρωπο ή θα εκπροσωπούν μόνα τους τον εαυτό τους σε μια περίπτωση διαζυγίου ας πούμε. Διότι ποιος θα τολμήσει να πει ότι η κατά δήλωση γουρούνα έχει περισσότερα δικαιώματα από την γνήσια;

Επιπλέον τι θα γίνει όταν έρθει η ώρα της σφαγής; Θα σφαχτούν και οι δυο με τον ίδιο τρόπο ή θα έχουμε τίποτα ρατσιστικά φαινόμενα;

Επίσης τα όργανα, οι φορείς που θα αρνηθούν να ενεργήσουν σύμφωνα με το δικαιωματιστικό δίκαιο και θα προβάλουν αντιρρήσεις ορθότητας, νομιμότητας, λογικής και άλλα παρόμοια θα τιμωρούνται ή θα τους περνάει η …δικαιωματιστικοφοβία τους;

Σε ένα κόσμο που η εξέλιξη και η ανέλιξη είναι ή ήταν το ζητούμενο πως θα πορευτούμε υπό τις νέες συνθήκες;

Υπάρχει σωστό και λάθος;

Θα εξακολουθήσουμε να είμαστε άνθρωποι ή θα μεταλλαχτούμε σε κάτι άλλο και τι θα είναι αυτό;