Αναρτήσεις
(Κάθε ομοιότητα με πραγματικές χώρες, κυβερνήσεις, πανεπιστήμια, φορτηγά, αεροπλάνα, τρένα, πατάτες, μούσμουλα, χημικές τουαλέτες ή εθνικές τραγωδίες είναι απολύτως συμπτωματική.)
του Μιχάλη Χαιρετάκη
Σε μια υποσαχάρια μπανανία, κάπου ανάμεσα σε παλιές υποδομές, στρατιωτικά checkpoints και υπουργούς που μιλούσαν πάντα για «εκσυγχρονισμό», ένα βράδυ συνέβη κάτι που δεν έπρεπε ποτέ να συμβεί.
Ένα φορτηγό διέσχιζε τη χώρα. ¨Ενα όπως όλα τα χιλιάδες άλλα που κυκλοφορούν καθημερινά.
Στα χαρτιά, μετέφερε πατάτες και μούσμουλα.
Παράξενο φορτίο για να διασχίζει μια ολόκληρη χώρα. Ακόμα πιο παράξενο ότι το φορτηγό παρακολουθούνταν μέσω GPS σε πραγματικό χρόνο, με αισθητήρες θερμοκρασίας, καταγραφικά, ειδικά πρωτόκολλα ασφαλείας και τηλεφωνικές ενημερώσεις κάθε λίγα λεπτά.
Οι πατάτες εκείνης της χώρας, φαίνεται, είχαν μεγαλύτερη γεωπολιτική σημασία από τους ανθρώπους της.
Στη διπλανή λωρίδα περνούσε ένα πούλμαν γεμάτο παιδιά. Παιδιά που γύριζαν από σχολική εκδρομή. Μισά κοιμόντουσαν, άλλα γελούσαν, κάποια έβλεπαν βίντεο στα κινητά τους, κι ένα κοριτσάκι είχε ακουμπήσει το κεφάλι στο παράθυρο κοιτώντας τη βροχή.
Και τότε έγινε η έκρηξη.
Όχι μια απλή σύγκρουση. Όχι ένας κοινός θόρυβος μετάλλων. Μια έκρηξη που έσκισε τη νύχτα σαν να άνοιξε η γη. Ένα μανιτάρι φωτιάς. Ένα ωστικό κύμα που τίναξε λαμαρίνες δεκάδες μέτρα μακριά. Οι διασώστες που έφτασαν μάζευαν πτώματα. 10,20,40,50, 57, παραπάνω; Κανείς δεν ξέρει, κανείς δεν έμαθε τον τελικό αριθμό.
Κάποιοι, συνωμοσιολόγοι όπως είπε μετά η κυβέρνηση, μίλησαν για ένα παράνομο φορτίο με θαλάσσια drones φορτωμένα με εκρηκτικά.
Άλλοι σώπασαν αμέσως.
Η κυβέρνηση εκείνης της μπανανίας πάγωσε. Όχι από τον θάνατο των παιδιών. Από κάτι χειρότερο: από το ότι, όπως φαινόταν, γνώριζε τι μετέφερε το φορτηγό, τα θαλάσσια drones μεταμφιεσμένα σε πατάτες και μούσμουλα.
Μέσα σε λίγες ώρες, κατέφθασαν ειδικά κλιμάκια. Όχι για να σώσουν. Για να εξαφανίσουν.
Οι λαμαρίνες του φορτηγού/ κόπηκαν και φορτώθηκαν πριν καν ολοκληρωθεί η αυτοψία. Ο δρόμος σκάφτηκε και τα χώματα αφαιρέθηκαν με μπουλντόζες. Υπολείμματα μαζεύτηκαν σε σακούλες χωρίς καταγραφή. Ο χώρος πλύθηκε σαν να ήταν λερωμένο πεζοδρόμιο μετά από λαϊκή αγορά.
Μητέρες έψαχναν τα παιδιά τους και πίσω τους περνούσαν φορτωτές που εξαφάνιζαν αποδείξεις.
Στην τηλεόραση, οι υπουργοί φορούσαν σκυθρωπά πρόσωπα και μιλούσαν για «θεωρίες συνωμοσίας». Τα δελτία ειδήσεων εξηγούσαν ότι η έκρηξη ίσως προκλήθηκε από… τα λάδια του φορτηγού.
Καθηγητές εμφανίζονταν σε πάνελ κρατώντας διαγράμματα.
Ένας εξηγούσε ότι «υπό συγκεκριμένες συνθήκες, τα λιπαντικά μπορούν να δημιουργήσουν θερμική ανάφλεξη υψηλής έντασης».
Άλλος έδειχνε animation με φλεγόμενα ρουλεμάν.
Ένας τρίτος, πιο σοβαρός, ανακοίνωσε πως ερευνάται και η πιθανότητα συμμετοχής της χημικής τουαλέτας του οδηγού.
Η χώρα χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα.
Σε αυτούς που έβλεπαν μια γιγαντιαία πυρόσφαιρα και αναρωτιόντουσαν τι πραγματικά κουβαλούσε το φορτηγό.
Και σε αυτούς που έκαναν τηλεοπτικά συνέδρια για τη θερμοδυναμική της πατάτας.
Τα κρατικά κανάλια άρχισαν να μιλούν για «τοξικότητα της παραπληροφόρησης». Δημοσιογράφοι γελούσαν ειρωνικά με όσους ρωτούσαν γιατί ένα φορτηγό με μούσμουλα είχε στρατιωτικού τύπου παρακολούθηση φορτίου.
«Επειδή ήταν ευπαθές προϊόν», έλεγαν.
Λογικό.
Ποιος δεν βάζει γεωεντοπισμό στρατιωτικών προδιαγραφών σε γεώμηλα;
Σιγά σιγά, η τραγωδία μετατράπηκε σε θέατρο παραλόγου.
Οι συγγενείς ζητούσαν απαντήσεις και έπαιρναν ειρωνείες και χλευασμούς.
Οι πραγματογνώμονες ζητούσαν δεδομένα και έβρισκαν σβησμένα αρχεία.
Τα βίντεο του αυτοκινητόδρομου σε εκείνο το κομμάτι τα κατάπιε η ζούγκλα.
Κι όσο περνούσε ο καιρός, τόσο πιο παράλογη γινόταν η επίσημη αφήγηση.
Μέχρι που μια μέρα, σε εκείνη τη μπανανία, συνέβη το πιο τρομακτικό πράγμα απ’ όλα:
Ο κόσμος άρχισε να συνηθίζει.
Τα παιδιά έγιναν αριθμοί.
Η φωτιά έγινε «πολιτική ένταση».
Η έκρηξη έγινε «πόλωση».
Και οι άνθρωποι άρχισαν να τσακώνονται όχι για το γιατί πέθαναν παιδιά, αλλά για το αν ήταν σωστό να γίνονται ερωτήσεις.
Αυτό είναι πάντα το τελευταίο στάδιο σήψης μιας χώρας.
Όχι όταν πεθαίνουν άνθρωποι.
Αλλά όταν η αλήθεια θεωρείται μεγαλύτερη απειλή από τον θάνατο.
Κάποιο βράδυ, ένας γέρος δημοσιογράφος εκείνης της μπανανίας έγραψε:
«Δεν φοβήθηκαν την έκρηξη.
Την φωτιά από την έκρηξη μπορούσαν να τη σβήσουν.
Αυτό που φοβήθηκαν ήταν τα συντρίμμια που μιλούσαν.»
Το δίδαγμα αυτής της εντελώς φανταστικής ιστορίας είναι:
Αν δείτε ποτέ θαλάσσιο drone να ξεβράζεται σε κάποια ακρογιαλιά της μπανανίας, μην απορήσετε.
Να δοξάσετε τον Θεό που έφτασε μόνο του εκεί.
Γιατί σε άλλες χώρες, σε άλλες μπανανίες, σε άλλες εντελώς φανταστικές ιστορίες, τέτοια πράγματα δεν φτάνουν πάντα στον προορισμό τους μόνα τους.
Μερικές φορές, στη διαδρομή, παίρνουν μαζί τους αθώες ψυχές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου